Those were the days, my friend...

Wat ik ook graag deed was werken met een cassette van 60 minuten.
Aan weerskanten een sterk album van vergelijkbare artiesten, maar uitgedund tot 30 minuten.
Op die manier sneuvelden de minste nummers en kreeg het album net nog dat extra tikkeltje punch.

Op de andere kant stond dus een album dat in het verlengde lag van het eerdere album.
Je kent dat wel, dat album x je altijd wat doet denken aan album y. Twee vliegen in één klap.

29. https://www.youtube.com/watch?v=XBS6weEzzLk]PRINCE & THE REVOLUTION - Darling Nikki (1984)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/54[/url]

Die Prince was me nogal een kapoen.

In een tijd dat je blote meisjes nog moest zoeken op de bovenste plank van de krantenkiosk,
schoof de purperen geilneef zijn Darling Nikki wijdbeens onder de naald van onze platenspeler.

Purple Rain is een prachtig voorbeeld van een commercieel album met ballen.
Jimi Hendrix meets synthipop in het Orwell jaar. De soul van Prince op 33 toeren.

Ik hou van de pompende en zuigende ritmes op deze mega seller.
When Doves Cry, Let's Go Crazy, Purple Rain, I Would Die 4 u en Take Me with You.
Stuk voor stuk onvergetelijke stukken, aangevuld met albumtracks van divers pluimage.

Soms vind ik Prince onnodig expliciet in zijn teksten.
Eigenlijk heeft hij dat niet nodig, zijn muziek is suggestief genoeg.

30. https://www.youtube.com/watch?v=wjP-IOxJx94]SOFT CELL - Heat (1983)
[url=https://www.musicmeter.nl/album/16271[/url]

Een groep in staat van ontbinding.

Ooit een eclectisch project uit de kunstacademie.
Met hun tweede single een wereldberoemd synthipop duo.

Het overkwam Doe Maar ook, die rollercoaster van de roem.
Soft Cell kondigde haar einde al aan op haar tweede langspeler.

Dave Ball mocht de teksten van Marc Almond volledig zelf aanklede.
Marc zat al met zijn gedachten bij The Mambas en andere uitstapjes.

Het contract met Some Bizarre eiste nog een derde album.
Die derde zou klinken als een koortsachtig stukgeslagen spiegel.

Heat duurt misschien net een minuutje te lang. Ik hou van de metafoor
en de combinatie tussen de dreigende tonen en die zo typerende bling bling.

Het synthetische geluid van Soft Cell klinkt als een met watten opgevuld hoofdkussen.
En op dat kussen weent de jeukende puber in mij zijn kleine en grote verdrietjes uit.

31. SPANDAU BALLET - Pleasure (1983)



Deze vijfde single van het topalbum True verscheen enkel in de Benelux.
Daar hadden Lifeline en Communication het niet zo goed gedaan op 45 toeren
en was de hitbal pas aan het rollen gegaan vanaf True. Gold was zelfs een grotere hit.

Pleasure doet wat het belooft en toont ons een band met spelplezier.
Spandau Ballet had de zware funkbas en kilt van hun twee eerste albums afgelegd
om de luisteraar op True te vergasten op een stijlvolle cocktail van soul en 80s synthipop.

Hoewel de kledij en bijhorende kuiven van de new romantics alle aandacht opeisten,
werd te gemakkelijk vergeten wat voor een soepel live band Spandau Ballet eigenlijk was.
Getuige daarvan is het live concert dat je op bonus dvd krijgt bij de deluxe editie van True.

Op maat gesneden confectie pop met als enige pretentie het vermaak van de luisteraar.
Het zit ook in de titel van deze song. Geen gelul over diepgang, gewoon een avondje stappen.

32. THE STRANGLERS - Spain (1984)



Mijn liefde voor The Stranglers begon met de single Skin Deep en No Mercy.
Die laatste werd warempel een bescheiden top 10 hit in mijn vaderlandse hitparade.

Albums die volgden waren het Provencaalse Feline, de punk klassieker Rattus Norvegicus,
het ijskoude Black & White en mijn favoriete LP The Gospel According to the Meninblack.
Allemaal ontleend in de plaatselijke bibliotheek van zodra ik 15 was en toegelaten.

Hoewel ik Feline een consistenter album vind dan Aural Sculpture
verkoos ik toch Spain als albumtrack boven All Roads Lead to Rome.

Beide nummers laten een groep horen die oor had voor de perfecte popsong.
De Europese link was ook altijd aanwezig op hun platen, waardoor The Stranglers
hun tanende jaren 80 succes in de UK konden compenseren met Europese hitsingles.

Spain maakt gebruik van een Spaanse tekst die ooit door de dochter van Franco werd voorgedragen.
Niet op de plaat natuurlijk, al lag het aanvankelijk wel in hun bedoeling om de originele stem te gebruiken.

Typerend zijn de spaarzame gitaarstreling van Hugh Cornwell, de walsende bas van J J Burnel
het flamenco keyboardwerk van Dave Greenfield en de Spaanse trompetten in de achtergrond.

33. TALK TALK - Renee (1984)




Ik leerde Talk Talk kennen toen de groep doorbrak met dit album.
De bijhorende singles werden op gejuich onthaald, hoewel de groep eigenlijk
nooit potten brak in de UK. Ook in de Benelux liep het stroef met het hitparade succes.
Dat was er wel in Duitsland waar Such a Shame wekenlang op 2 genoteerd stond.

Voor mij is dit album een bijna perfect voorbeeld van intelligente synthipop.
Ik herinner me nog een recensie waarin gewezen werd op het feit dat er achter
het synthesizer behang behoorlijk veel traditionele instrumenten accenten legden.

Uiteindelijk zou Talk Talk zijn carrière weloverwogen uitbouwen.
Van synthipop met new romantic invloeden naar de betere 80s pop.

In 1986 volgde dan de sublimatie van hun volstrekt eigen geluid.
En daarna stak de groep de grens tussen pop en andere genres over.

Het was kiezen tussen Renee en Tomorrow Never Started.
In extremis werd het die eerste omdat die tweede net iets meer voor de hand lag.
En toch ook wel omdat Renee al een tip van de Colour of Spring sluier oplicht.

34. TEARS FOR FEARS - The Hurting (1983)



Wat een opener. Een programmaverklaring van een album en een band.
Tears for Fears bedrijft muziek om de menselijke ziel te genezen van de pijn.

Aanvankelijk en wellicht om budgettaire en commerciële redenen als synthipop duo.
Maar de songs zijn hoorbaar niet uit de keyboard op band getoverd, er is aan geschaafd.
En tekstueel en programmatisch is er op dit debuut heel wat meer aan de hand.

De singles Suffer the Children en Pale Shelter flopten.
Maar met Mad World had de groep eind 1982 een UK top 3 te pakken.
Change en Pale Shelter in een nieuwe jas veranderden de groep in een hitband.

Meer dan een jaar lang werd er koortsachtig nagedacht over de opvolger.
Die zou zelfs de US en de rest van de wereld veroveren met zijn singles.

TFF speelde in uitverkochte stadions en was in 1985 de grootste band op aarde.

The Hurting neemt ons mee naar een meer bescheiden debuutalbum
waarop inhoud en vorm perfect in balans zijn en dat tot op heden, ondanks
de grotere broer Songs from the Big Chair als een fijne 80s klassieker mag gelden.

Nou nou.

M'n vriendin is trouwens dol op Tears For Fears, en dat heeft idd te maken met "Tears for Fears bedrijft muziek om de menselijke ziel te genezen van de pijn.", zij mag op daartoe geëigende momenten graag op hoog volume hartverscheurende songs van deze band door de kamer laten schallen. Soms valt er een traan. En dan is het weer goed.

Of meebrullen... Shout, shout, let it all out... helpt ook.
Doe ik zeker wel, als mijn huisgenoten de deur uit zijn.

Of samen een dansje maken, in de kamer. Zomaar. Omdat de muziek zo mooi is en we het goed hebben.
Maar dansen doet ze het liefst op Tom Jones
(Ook) Tom Jones timmerde in '83 en '84 aan de weg. Maar vinden wij niet terug in Dazzlers Alle 40 Beter.

35. THIS MORTAL COIL - A Single Wish (1984)



De ondraaglijke schoonheid van muziek.
Op dit album in een paar tracks vertegenwoordigd.

De bloedmooie single Kangaroo, de bloedstollende cover Song to the Siren.
Maar ook stukken als Fond Affections en Another Day of de bijdrages van Dead Can Dance.

De afsluiter heet A Single Wish en eindigt gepast met de titel van het album.
Tot tranenstoe bewogen door het uitgekiende gebruik van piano, synths en cello.

Een instrumentale versie van het nummer is terug te vinden op de b-kant van Kangaroo.
En daar heet het nummer gewoon It'll End in Tears. Het 4AD label in al zijn muzikale glorie.

36. TIM FINN - In a Minor Key (1983)



En toen zag ik dit fragment op de Nederlandse televisie.
De maker van het grappige Fraction Too Much Friction en het fraaie Through the Years
presenteerde zijn derde single in de Benelux. Een ballad die helemaal op mijn lijf geschreven leek.

Down under waren Through the Years en In a Minor Key geen singles.
Daar koos de platenmaatschappij voor Made My Day en Staring at the Embers.
Dus via dat achterpoortje mag In a Minor Key aantreden in dit overzicht van 40 albumtracks.

Een paar maanden later hoorde ik Message to My Girl op de radio.
En het Split Enz album Conflicting Emotions was plaat van de week.
De liedjes van die langspeler kwamen stuk voor stuk voorbij.

En ik was helemaal om.

Een jaartje later meteen alle Split Enz platen uit de bib geleend.
En de Finn fan in mij zou de broertjes hondstrouw blijven tot in 1996.
Als het over de liefde gaat, dan klop ik aan bij Tim en Neil.

37. U2 - Surrender (1983)



Laat ik duidelijk zijn: The Unforgettable Fire (1984) is mijn favoriete U2 plaat.
Maar ik geraak maar niet uitgeluisterd op Surrender, een sleutelsong zonder weerga.
Ook in mijn leven trouwens. En waarschijnlijk ook wel in dat van you too.

U2 - A Sort of Homecoming [live] (1985)

38. ULTRAVOX - Heart of the Country (1984)



De single Dancing with Tears in My Eyes werkte als een alarmwekker op mij.
Met al die huidige terreurdreiging om ons heen, vraag ik me wel eens af hoe wij dat vroeger deden?
We waren nog tieners toen de koude oorlog zijn vriespunt had bereikt en kernraketten hot waren.
Het IRA en de ETA vulden de kranten met aanslagen in Europa.

Het zijn nummers als De Bom en 99 Luftballons die, hoe commercieel ook,
toch de vinger aan de pols hadden. Je werd als jonge snaak door die hit ingewijd in de wereldpolitiek.
De dreiging van een kernexplosie was nooit zo tastbaar dichtbij als in die stevige Ultravox hit.

One Small Day had gefaald op 7" en de titelsong Lament (misschien te Schots en grijs)
werd in Duitsland en de Benelux vervangen door het onderhoudende Heart of the Country.
Love's Great Adventure kondigde een verzamelaar aan, maar zat nog in de stijl van dit album.
Zelfs White China stond in de mix klaar voor single release, maar werd het niet.

Lament telt maar 8 tracks die lang genoeg worden uitgesmeerd om één album mee te vullen.
Een truc die de labelgenoten van Spandau Ballet ook graag hanteerden. Op zich niets mis mee
als de plaat boeiend blijft. En Lament is dat net als zijn drie voorgangers zeker wel.

39. XTC - Beating of Hearts (1983)



Net als The Stranglers dacht XTC aan de hitparade in 1983 en 1984.
Hun drummer had net de stokjes aan de wilgen gehangen en de groep werd een trio.
Gastdrummers en een drumcomputer deed zijn introductie in hun sound en dat liep mank.

Mummer is dus niet zo'n best album. Maar zelfs een halve XTC houdt me wakker.
Toen ik het album van de bib meebracht was ik al snel gecharmeerd door de sterke nummers.
Want hun liedjes bleven overeind, ook al klinkt de aankleding vandaag wat onhandig en gedateerd.

Beating of Hearts was overduidelijk (een beetje doorzichtig zelfs) geconcipieerd als een single.
Uiteindelijk gingen Great Fire, Wonderland en Love on a Farmboy's Wages met die eer lopen.

XTC klonk hier en daar als OMD en daar viel ik uiteraard niet over.
Beating of Hearts werd gekruid met oosters klinkende ingrediënten.
Koude oorlog. Je hoort de bommenwerper ook laag overvliegen.

40. ZZ Top - I Need You Tonight (1983)



Ik had een wat oudere vriend die into ZZ Top was.
Begin 1985 braken de baarden en de snor door met Gimme All Your Lovin',
Sharp Dressed Man en Legs. Mijn vriend wist me te zeggen dat het album al uit 1983 stamde.

De perfecte balans tussen sequencers en dorstige gitaren.
Helemaal op maat voor de jaren 80 en voor mij een absolute topper.
Got Me under Pressure dendert helemaal op die computergestuurde beats.

Ik had de single Gimme All Your Lovin' al in huis
met het swingende If I Could Only Flag You Down als b-kant.

I Got the Six en Bad Girl hadden zelfs een zekere punk feel.
Ook TV Dinners, enkel op single in de US, smaakte naar meer.

Eigenlijk is het hele album ***** waard met uitzondering van het kleurloze Dirty Dog
en het zichzelf in een knoop funkende Thug. Maar Die skippen we dan gewoon eventjes.

Klap op de vuurpijl en voor mij een inwijding was I Need You Tonight.
Het enige nummer waarin ZZ Top de link met hun eigen blues wortels behield.
Flink onderweg naar je liefje met een avondlijke regen die door de neonreclame waait.

Later vernam ik dat ZZ Top in 1980 met OMD optrad op een Brits festival.
Ze namen het debuut van mijn eerste idolen mee naar Texas en stortten zich op de elektronica.
Geen broodje aap deze anekdote, maar het recept voor een synthiburger met cactusgitaar.

ALLE 40 BETER
kersthits

Ik kan het niet laten, maar respecteer de ongeschreven regel die zegt
dat we over kerstmis moeten zwijgen zolang het nog geen december is.

Eigenlijk wordt er ten huize dazzler maar over kerstmis gerept als de Sint alweer naar Spanje is.
Maar omdat we hier 40 foute liedjes de revue willen laten passeren, moeten we toch opschieten.

Want fout zijn kersthits haast per definitie.

Om het spannend te maken (nou ja, wie mij kent die weet wel hoe het zal aflopen)
maak ik er dit keer een top 40 van met bovenaan mijn dierbaarste kerstherinneringen.
Ik stop er af en toe een persoonlijk ding tussen, geen hit maar een sfeervol sneeuwliedje.

Dinsdag beginnen we eraan. Hieronder een toepasselijk voorsmaakje.

Sowieso een tip in topics als deze: mensen, klik a.u.b. ook altijd even de luisterlinks aan.
Om recht te doen aan alle moeite die de topiconderhouder zich getroost maar vooral om vaak (aangenaam) verrast te worden.


Wat een mooie clip en mooie muziek van Kate Bush. Niks 'fouts' aan. Ik hoor hier bij wijze van spreke buiten op straat de belletjes klingelen van het span rendieren dat hier door de besneeuwde laan klikketieklopt.
Er gaat een extra blokje hout op het vuur.

Let it snow, let it snow, let it snow.

Ach, je hebt vast wel eens een typische kerstsingle midden in de zomer gekocht

Kate Bush, mooi! Ik heb hier nu al zin in dazzler, leuk!

Ik heb op mijn longlist staan (bij benadering).

Een 10 tal minder voor de hand liggende kerstliedjes.
Een 10 tal sneeuwliedjes die er voor mijn part bij horen.
Een 20 tal grote kersthits die niet mogen ontbreken.

Een volgorde bepalen is voor mij altijd moeilijk, maar ik wil dat nu dus wel proberen.
In de top 10 gaan wellicht de bekendste nummers zitten, liedjes uit mijn kindertijd zeg maar.
De songs die ik voor de rest van mijn leven met de laatste dagen van december zal associëren.

Misschien begin ik daarom wel met mijn nummer 1.
Dan zijn de grootste kleppers meteen van de baan en mag het publiek
zich langzaam maar zeker aan de eerste verrassingen of ontdekkingen verwachten.

Was het maar vast dinsdag.
Voel me als het kind dat wacht tot Sinterklaas (en natuurlijk de Pieten want die hebben de pakjes) komt.
Ben vooral benieuwd naar "Een 10 tal minder voor de hand liggende kerstliedjes"..

Wie mij de laatste tijd gevolgd heeft weet ik ik een ernstige favoriet heb. dazzler maak me blij!

01. BAND AID - Do They Know It's Christmas



Hier kan ik toch maar moeilijk omheen.
Je bent 14 en alle idolen uit de hitparade maken een kerstsingle.

Het lied was een soort wie is wie in popland en de vocale rolverdeling was goed gecast.
Do They Know It's Christmas is dan ook de soundtrack bij het kerstfeest uit mijn puberteit.

Het begon met Paul Young die een jaar eerder met Love of the Common People
het kerstgevoel al had aangewakkerd. De hit van Band Aid zou wel een concurrent blijken
van Youngs eigen eindejaarssingle Everything Must Change. Zijn top 10 tijd was voorbij.

Boy George neemt over. Culture Club was terug in de hitparades met The War Song,
maar het bijhorende album zou na die laatste hit wegdeemsteren en Boy ging aan de drugs.
Gelukkig was hij op Do They Know It's Christmas nog bijzonder warm bij stem.

Phil Collins is van de drumpartij. Hij werd blijkbaar vers van de keukentafel geplukt.

George Michael is de derde vocalist op rij. Wham! was bigger dan big in Japan, Europa en de States.
Meer nog, Michael en zijn duo partner zouden met hun kersthit stevig op 2 achter Band Aid parkeren.

Simon Lebon huilt een potje mee. Duran Duran was de grootste groep op aarde.
Sting beent bij, maar hij staart wezenloos voor zich uit. Ruzie met zijn vrienden van The Police.
Tony Hadley van het hippe Spandau Ballet voegt zich haast geruisloos toe aan het koortje.

Het is ook interessant om naar de kapsels te kijken. Eind 1984 liep het behoorlijk fout.
Als ultieme bewijs van die stelling beklimt Bono de preekstoel met de onvergetelijke quote:
Well tonight thank God it's them insteady of you.

Wij wisten toen al dat er een groot predikant in de U2 zanger schuilde.

Paul Weller krijgt nog een korte close-up en dan gaan de bijhorende bandleden
een beetje luchtdrummen of luchtgitaar spelen en een verplicht nummertje bekken trekken.
Glenn Gregory en componist Midge Ure nemen ook nog even plaats achter de microfoon.

De meisjes van Bananarama en de jongens van Kool & The Gang zijn te laat.
In hun kielzog arriveren nog een paar koormeiden en -knapen voor de backing vocalen.
De heren van Status Quo vermaken zich zichtbaar in de coulissen.

En dan breekt het onsterfelijke Feed the World refrein los.
Dat heeft zich probleemloos in het rijtje kerstklassiekers geschaard.
En dat allemaal op die gammele synthesizer basis met gesmoorde kerstbellen.

Toch ontbraken er een paar idolen. Orchestral Manoeuvres in the Dark zat er bijvoorbeeld niet bij.
Omdat ze niet gevraagd werden door Bob en Midge. En omdat ze geweigerd zouden hebben.

Paul en Andy zouden zelf nooit commerciëler zijn dan hun muziek.
En daar hield ik ook van: van foute truien bij een knapperend haardvuur.

02. WHAM! - Last Christmas



En meteen plak ik er de grootste nummer 2 hit aller tijden aan vast.
Althans in de UK, waar deze van Wham! die van Band Aid op de hielen zat.
Maar hij heeft zijn status ook te danken aan talloze heruitgaven de jaren nadien.

Het mag duidelijk zijn dat kerstmis 1984 een onvergetelijk moment was
in mijn muzikale ontwikkeling. 1985 zou het jaar worden waarin ik de hitparade
zou inruilen voor de eerste albums van new wave artiesten (+15 was vereist in de bib).

Nu ga ik proberen om Last Christmas te verdedigen. Het is een schitterende kerstsingle.

Vooreerst omdat kerstmis enkel maar het decor is van een liefdesgeschiedenis.
Er wordt niet gezongen over kerstmis, maar het verhaal speelt zich af tijdens de kerst.
Wham! legt ook een brug van het oude naar het nieuwe jaar. Iets wat ik altijd aardig vind.
Als kerstsingles ook nieuwjaarswensen uitdragen, hebben ze meteen een stip voor.

En dan is er de muziek. Al op jonge leeftijd blijkt George Michael een uitstekend componist
die moeiteloos soulelementen integreert in een anders toch wel erg typische jaren 80 geluid.
Heel het nummer lang sneeuwt het, dankzij de subtiel in de mix zittende sleigh bells.

Last Christmas doet me dankzij de videoclip denken aan zo'n sneeuwbal die je moet schudden
om de sneeuwvlokken die in de vloeistof zitten te zien dwarrelen over het ingekapselde tafereel.

Er zit ook een heel lekkere melodie (beetje xylofoonesk) door de basismelodie geweven.
Vooral aan het einde komt ie op de voorgrond, een beetje een Tinkerbelachtig geluid.

En dan is er natuurlijk het liefdesverhaal zelf.
Dat sprak de 14jarige bakvis in mij wel aan natuurlijk.
Meisjes kijken en wegdromen zonder ook maar iets te durven zeggen.

Kerstmis legt voor sommige (het zijn er niet weinig) een grote sociale druk op mensen. Het moet dan perfect zijn, gezellig en vooral een huis vol liefde.
Maar dat is lang niet altijd aan de orde natuurlijk.

Enfin, Wham zingt inderdaad tijdens Kerst een liedje, maar over best wel iets ellendigs: de Kerst herinnert weer aan die vorige Kerst, precies een jaar geleden, ieder jaar weer voortaan misschien, toen de geliefde in de steek werd gelaten. Wat een afschuwelijk lot juist met Kerstmis.

Vind het echt een heel mooi Kerstliedje met die clip ook, met de nieuwe vriendin, de kameraden, in het ski-resort.
In de clip zagen we George Michael voor het laatst met gladgeschoren bakkes/kin: nadien werd het baardje van enkele dagen een handelsmerk.

Om het even af te maken.

De hoes van Last Christmas is ook hilarisch.
Met de al lang tot lastdier getransformeerde Andrew Ridgeley als sidekick.

En de speculaties omtrent een split (die Michael redt het wel zonder Rudolph)
werden op de ommezijde grappig de kop in gedrukt. Metaforisch een sterke hoes.

45cat - Wham! - Last Christmas / Everything She Wants - Epic - UK - GA4949

Wat een mallotige foto's inderdaad op die achterkant en binnenhoes , nooit gezien.
Hier staan heel andere kerstalbums in de collectie. Nana Mouskouri en zo.
En verder ben ik benieuwd of Christopher Lee (verderop in de editie) nog langs komt. Maar dat zien we dan wel.

Ja, ik ben een liefhebber van Heaven 17. Het kerstliedje waar ik op doelde is van James Brown.

Let's make Christmas mean something this year.

In the Greatest Hits verkiezing heb ik onlangs dat nummer net niet in de top 20 kunnen stemmen.

03. THE POGUES with KIRSTY MacCOLL - Fairytale of New York



De bakvis uit 1984 stond drie jaar later aan de poort van de universiteit.

Een walhalla ging voor me open.
Platenwinkels met een grotere stock dan de platenboer om de hoek.
Als je beknibbelde op je maaltijden, kon je met het budget van thuis muziek kopen.

Fairytale of New York was de trotse aanwinst waarmee ik huiswaarts keerde
voor twee weken kerstvakantie. Een UK release met een dubbele non-album b-kant.
Dat album (If I Should Fall from Grace with God) zou trouwens nog moeten verschijnen.
Een onheilspellende titel voor een eerstejaarsstudent godsdienstwetenschappen.

Ik zag The Pogues voor het eerst op de Nederlandse televisie.
Volgens mij in een uitzending van The Tube met Jools Holland als presentator.
Het was 1985 en ik was meteen in de ban van die bizarre cocktail van punk en folk.
Eigenlijk twee genres die voor elkaar geboren leken. Er werd gedanst in de televisiestudio.

Een jaar later kocht ik Rum, Sodomy & The Lash en Red Roses zou dra volgen.
Het lag dus voor de hand dat ik met die kerstsingle naar huis kwam.

De groep die aanvankelijk nog een mix bracht tussen traditionals en eigen drinkebroers liederen,
excelleerde op het tweede en derde album in het ontwikkelen van een eigen songwriters geluid.
De teksten werden belangrijker en de dartele muziek toomde zich respectvol in.

Dat hoor je ook in hun kersthit (nummer 2 in de UK en later nog een paar keer top 10).
Het begint ingetogen als een piano ballad die ook van Tom Waits geweest had kunnen zijn.
Pas in de tweede helft mag er gedanst worden rond de kerstboom.

Fairytale of New York luister als een kerstverhaal van Charles Dickens op glühwein.
Het duet met Kirsty MacColl, vrouw van de producer van dienst en dochter van de componist
van Dirty Old Town, zorgt ervoor dat je je als luisteraar ook lekker aan het lied kan warmen.