http://i66.tinypic.com/25gqzac.jpg
Morrissey - That's Entertainment 12" single / Vinyl record - YouTube

Marc Almond, The Smiths, The Smashing Pumpkins, Kate Bush, Nick Cave & the Bad Seeds en Pixies gingen dit topic al voor.

Er zijn nog wat namen in de planning (Prince is er eentje van, maar dat is lastig met het plaatsen van clips), maar om Morrissey kan ik gewoon niet heen.

In feite is zijn solo-discografie groter dan die met The Smiths. Niet alle Smiths-liefhebbers hebben evenveel liefde voor de albums van Morrissey. Zelf heb ik dat wel. Natuurlijk, het is een andere liefde, maar wel een mooie.

Daarom tijd voor een top 40. Hoe moeilijk ook, want het wisselt per dag.

40. Ambitious Outsiders

Bolt-lock your doors
Alarm your cars
And still we move in closer
Every day
Top of the list
Is your smiling kids
But we'll be smiling too
So that's OK




Maladjusted is een wat vergeten album van Morrissey. Zelf draai ik het ook niet vaak en dat is zonde, want het is eigenlijk zo slecht nog niet en dat bewijst dit haast majestueuze nummer wel. De teksten zijn zoals vanouds bijtend en de begeleiding heeft iets zoets. Het is deze tegenstrijdigheid die Morrissey voor mij zo ongelooflijk goed maakt en daardoor behoort tot mijn grote lievelingsartiesten.

Laat ik dan maar als vanouds 2 favoriete outsiders noemen, die ik stiekem wel verwacht.
Ditmaal ga ik voor: November Spawned a Monster en Throwing my Arms around Paris.

We zullen zien.

Geweldig! Deze ga ik zeker op de voet volgen!
Ambitious Outsiders zou mijn top-40 nooit gehaald hebben (2 anderen van Maladjusted zeker wel!) maar zo slecht is het nog niet.
Ik denk bij mij ergens rond de 120.

Alma Matters is het bekendste nummer van dit album denk ik, hopelijk komt deze single nog voorbij in deze lijst. Moz solo is voor mij vele malen interessanter (en beter) dan dat rammelende bandje waar hij de scepter op zeer democratische wijze zwaaide.

Wat hoop ik dat er allemaal voorbij komen behalve de logische keuzes. I Have Forgiven Jesus, Life Is a Pigsty en Boxers bijvoorbeeld en hopelijk heel veel van het loodzware en ernstig onderschatte (dus dit is een mooie manier om aandacht te geven ) Southpaw Grammar

Je noemt het wel vaak dat rammelende bandje he
Volgens mij steekt hun muziek juist perfect en ingenieus in mekaar

Omdat een paar nummers noemen de mode schijnt te zijn noem ik Southpaw en You're Gonna Need Someone On Your Side als ambitieuze outsiders

Die 'rammelfactor' heeft Morrissey solo af en trouwens ook nog wel, ook in een nummer als Boxers, vind ik.
Ik denk dat Vigil zich vooral stoort aan de vermeende 'overgewaardeerdheid' van de band, vooral op deze site
Daar ben ik het uiteraard niet mee eens

Of is "rammel" jangle?

Jij weet hoe het zit

Rammelen hoeft ook niet perse iets negatiefs te zijn maar ja zeg je iets over The Smiths... Dus precies wat ik bedoel dus

Overigens kan jij ook als je iets heel goed vindt iets nog steeds overgewaardeerd vinden of in ieder geval er begrip voor opbrengen.

39. Glamorous Glue

First day with the jar
You find
Everyone lies
First day with the jar
You find
Everyone lies, nobody minds




Een single voor de Amerikaanse markt, afkomstig van Your Arsenal, misschien wel de meest (glamour) rockachtige plaat van de man. Er staat zelfs een nummer op die David Bowie ooit coverde ('I Know It's Gonna Happen Someday').
Ook Your Arsenal is een wat vreemde eend in de bijt, maar behoort zeker wel tot mijn favoriete Morrissey albums.

Your Arse 'n' All blijft voor mij een lastig album. Te wisselvallig denk ik

We won't vote Conservative, because we never have, everyone lies...
Heerlijk nummer, geproduceerd ook door Bowie-gitarist Mick Ronson, een jaar voor zijn dood, vandaar ook de glam en de Bowie-ode.
Zeker niet mijn favoriet van YA, maar wel een lekker nummer! Tussen de 50-80 bij mij.

Gekkenhuis!

Ik vind er niets geks aan, muzikaal veel meer te bieden.

Blijkbaar nog steeds een zeer gevoelig onderwerp...

Dus dan vind je de bandleden van Moz beter dan die van The Smiths? Dat kan...

Pppfff Jezus man...

Rare reactie..

Al die knipogen en puntjes van jou ook.

Ik stop er mee iig.

Excuses Eric!

Je zegt dat je Moz muzikaal beter vind..dus dan constateer ik slechts dat je zijn bandleden beter vind dan die van The Smiths. Dat kan en mag namelijk zo zijn en mag je ook vinden. Ik zeg niet dat ik het wel of niet vind.

Lijkt me juist een leuke discussie over waarom is Moz of Smiths beter en waar ligt dat aan (tekst, muziek, bandleden etc)

Wat is er mis met knipogen (kwinkslag) en puntjes?

Dat kan... kan veel betekenen. Als dat kan je vinden of kan ik vinden of kan zo zijn etc...

Zitten jullie nu een feestje te verpesten terwijl het concert pas net begonnen is? Jongens toch!

Voor mij is de top-50 van Moz vergelijkbaar in niveau aan de top-50 van The Smiths! Alleen The Smiths deden er vier jaar over en Moz solo iets langer
Maar inderdaad zijn er weinig mensen die Moz-solo (veel) beter vinden dan The Smiths, dus wat dat betreft vind ik Vigils mening wel verfrissend!

Zeker en er is ook niks mis mee, maar daarom is een algemene discussie erover ook interessant..
Uitleggen waarom etc en een ander weer zijn of haar mening..

Smaken verschillen, niks mis mee, je gaat je gang maar etcetera. Maar voor mij persoonlijk blijft het onbegrijpelijk. Een beetje als Macca solo prefereren boven de Beatles. Of Fish solo boven Marillion

Hier wil ik wel even op reageren want op zich uitstekende vergelijkingen. Moz heeft een zeer herkenbaar stemgeluid en hoe hij daar gebruik van maakt. Dus daar zit het verschil ook niet. Echter vind ik de muzikale omgeving heel anders. Southpaw kan je toch moeilijk op welke manier dan ook vergelijken met de muziek van The Smiths. Bij Fish en Macca zit de muziek veel meer in het verlengde van hun vroegere band.

Kijk daar kunnen we wat mee

Sorry dat ik jullie discussie onderbreek , maar ik ga weer verder (ik moest wel erg lang scrollen om te kijken waar ik gebleven was)

Voor alle duidelijkheid: ik heb liever wat discussies zoals nu, dan nauwelijks reacties als indertijd bij Pixies. Dat houdt het topic levendig


38. Driving Your Girlfriend Home

I'm driving
your girlfriend home
and she's saying
how she never chose you




Kill Uncle is mijn minst favoriete album. Toch staat er genoeg moois op om de score tot een nette 4* te krijgen. Het toont dus aan hoe favoriet deze artiest bij mij is.
Dit nummer is misschien wel één van zijn minst opvallende, maar het dromerige weet me altijd weer te pakken. Dat dromerige komt bij zijn solo-albums sowieso wat vaker voor. Minder scherp dan The Smiths (ik zeg niet slechter of minder). Misschien is dat het verschil tussen zijn solo-albums en The Smiths, waardoor ook de discussies ontstaan wat er nu beter is of niet?!

Ik begrijp jouw punt bij Kill Uncle wel. Het is daar zoeken naar de echte pareltjes. Ook The Harsh Truth of the Camera Eye en Asian Rut hebben bij mij wel die status.

+ 1, die soloalbums vind ik dan wel meestal heel goed, maar tja net niet het Johnny Marr niveau.