Ik heb het toch echt niet verzonnen, of ik moet aan een wel heel sterke vorm van waan lijden.

Hmmm, die White pony plaat moet ik eens gaan beluisteren denk ik zo.

Zeker, mooie plaat. Laat 'm alleen liggen als het je vooral om de harde nummers te doen is, dan kan je beter eerdere albums van de Deftones hebben.

Interessant topic, en mooi om te lezen.

Kan ik me nog aanmelden om mee te doen, liefst niet al te hoog op de lijst?

- niels94:
1. Lil' Wayne - Tha Carter III (2008)
2. Eminem - Relapse (2009)
3. Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)
4. MGMT - Oracular Spectacular (2007)
5. Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)
6. Jedi Mind Tricks - Servants in Heaven Kings in Hell (2006)
7. Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007)
8. Tangerine Dream - Zeit (1972)
9. Negurã Bunget - Om (2006)
10. Orchid - Chaos Is Me (1999)
- Slowgaze:
1. Guns N’ Roses – Appetite for Destruction
2. Blur – The Best Of
3. Radiohead – Kid A
4. Sex Pistols - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
5. Leonard Cohen – Greatest Hits
6. Johnny Cash - American Recordings
7. Jaco Pastorius - Jaco Pastorius
8. Nina Simone - Little Girl Blue
9. Opgezwolle – Eigen Wereld
10. The Roots - Phrenology
- MDV
- tsjong
- Lukas
- Cygnus
- kobe bryant fan
- Sandokan-Veld
- Bennerd
- Herman
- Bakema NL
- Misterfool
- korenbloem
- Paap_Floyd
- Snoeperd
- Harderwiek
- Chevy93
- Teunnis
- inquestos
- Deric Raven
- ArthurDZ
- panjoe
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard

And now for something completetly different..

Hip-hop! In een grijs verleden heb ik het mijn favoriete muziekgenre genoemd. In de radiodagen vond ik acts als Outkast, Eminem en Nelly behoorlijk leuk om naar te luisteren. Vanwege mijn obsessie met J-pop en metal was ik al jaren niet meer aan het serieus beluisteren van hip-hop toegekomen. Omdat ik wel zin had in een experimentje, zette ik maar weer eens een rapplaat op. Ik ging voor een album dat hoog in de top 250 stond, van een rapper die ik eigenlijk alleen van naam kende, Ready to Die van The Notorious B.I.G.


Ergens vind ik het moeilijk om uit te leggen wat ik goed aan dit album vond en vindt, het bevestigt namelijk alle clichés over hip-hop. De ene muthafucka na de andere, opscheppen over hoe crimineel, dodelijk en rijk je bent en tegelijkertijd lopen zaniken over hoe zwaar het leven van een neger in de ghetto wel niet is, Biggie doet het allemaal. Maar toch, hij doet het zo goed en overtuigend dat zelfs ik het kan waarderen. Het zal er ook wel aan liggen wat Biggie allemaal met zijn stem kon. Het lijkt in Gimme The Loot net alsof hij twee stemmen heeft. Misschien vind ik het ook juist wel prettig dat Biggie het gewoon over stereotype hip-hop onderwerpen heeft en niet de politiek geëngageerde intellectueel uit probeert te hangen zoals zijn beroemde rivaal, dat hat alleen maar een irritante plaat opgeleverd. Dit is geen irritante plaat, maar ijzersterke hip-hop die een luisteraar die eigenlijk niet zo veel van het genre moet hebben meer dan overtuigt.

Waarom is dit album essentieel?
Omdat het een van mijn mislukte pogingen om mijn smaak te verbreden vertegenwoordigt. Het vertegenwoordigt een periode in mijn muzikale ontwikkeling waarin ik veel zocht, maar weinig vond. Hip-hop is nooit meer mijn ding geworden. Ik heb wel enkele grote albums uit het genre geprobeerd, maar echt warm werd ik er niet van. Typhoon, Big L, DJ Shadow, meer dan aardige achtergrondmuziek hoorde ik er niet in.

Deze al eens geprobeerd? Is allesbehalve achtergrondmuziek.

Mobb Deep - The Infamous (1995)

Goed stuk weer!

De tip van Graf is ook het opvolgen waard.

Ik zou eerder voor iets heel anders gaan, P.O.S. ofzo. Leuk stuk weer trouwens

Inderdaad, mooi stuk. En The Infamous is stukken beter dan het matige Ready To Die.

Heb Mobb Deep nooit zo ontzettend geweldig van. The Infamous is een goed album hoor, daar niet van, maar Ready to Die vind ik absoluut beter.

Gebruikers voor mij hebben geprobeerd om dit topic niet al te veel hun top 10 af te spiegelen. Mij gaat dat niet lukken, want de volgende stap in mijn muzikale ontwikkeling is de nummer 2 van mijn top 10, ook een nummer dat ik door Musicmeter heb leren kennen. Dirt van Alice In Chains.


Ook dit album heb ik eigenlijk dankzij Dir en grey ontdekt. Op The Marrow Of A Bone staat een nummer genaamd Rotting Root. In een recensie las ik dat Rotting Root een beetje als een nummer van Alice In Chains klinkt, maar dan met screams. Nou zit daar als we het naamloze album van Alice In Chains als maatstaf nemen wel wat in. Destijds had ik echter geen flauw benul hoe de verschillende albums van AIC klonken, dus ging ik maar voor hun bekendste, dat was dus Dirt. Aanvankelijk was ik helemaal niet zo onder de indruk van dit album, en dat is in de commentaren ook te lezen. Toch heb ik maar door gezet, omdat ik geloofde dat al die positieve commentaren toch ergens op moesten slaan. Na een aantal luisterbeurten viel het kwartje. Vooral de ijzersterke zang en de teksten van Layne Staley spraken mij aan. Layne was een muzikant die zichzelf serieus nam, die zich bloot durfde te geven in zijn teksten en de spot met zichzelf durfde te drijven. Ook de panische en angstige sfeer op Dirt heeft me diep geraakt. Al gauw had ik meerdere albums van Alice In Chains niet alleen gepindakaast, maar ook gekocht.
En waarom is dit essentieel?
Omdat Alice In Chains mij net als Dir en grey aanspoorde om per associatie naar nieuwe bands te zoeken, In dit geval waren dat grungebands. Uiteindelijk Dirt me ook geleid naar een muziekstijl die ik eigenlijk nog mooiere vind dan grunge (voor zover je dat een muziekstijl mag noemen), namelijk de blues.

Moet ik ook nog altijd eens beluisteren, je plaat van Dir & Grey heb ik ondertussen wel beluisterd en is fantastisch. Mooi stuk opnieuw.

Alice in Chains

Inderdaad, ik lig naast je in deze...

En Dirt is hun beste werk vind ik zelf, wat een plaat zeg.

The Marrow Of A Bone vond je fantastisch? Dan gaat je mond al helemaal open vallen van Uroboros en Dum Spiro Spero .

Vooral Dum Spiro Spero!

daar ga ik dan niet over akkoord

Dirt

Ik denk dat als je Ready to Die "begrepen" had je dit niet zou hebben gezegd. Iig niet zo kort door de bocht.

Alice In Chains ontdekt via het mooie Would? dat op de soundtrack van de film Singles staat.
Film is trouwens waardeloos; slecht liefdesverhaal a la Friends.

Ik denk dat ik het prima begrepen heb. Dat hij tussen de regels een andere boodschap uitdraagt betekent niet dat hij niet rapt over de hierboven genoemde onderwerpen. Ik bedoel ook helemaal niet te zeggen dat het slecht is. Trek je er niet te veel van aan dat ik het te kort door de bocht verwoord, dat doe ik zo vaak, vergeleken met An Cafe ben ik bijzonder mild voor B.I.G

Nee Uroboros vond ik fantastisch! De rest heb ik nog niet gehoord.

Aight.

Dirt is niet het enige album van Alice In Chains dat ik goed vind, ook hun Unplugged plaat viel bij mij in de smaak. Als je Unplugged van Alice In Chains goed vindt, kom je al snel bij Unplugged van Nirvana uit, en dat gebeurde mij ook. Het mooiste nummer op Unplugged in New York van Nirvana is natuurlijk Where Did You Sleep Last Night. Omdat ik Where Did You Sleep Last Night zo mooi vond, kwam ik al snel uit bij de versie waarop Cobain zijn cover had gebaseerd, In The Pines van Leadbelly. Leadbelly's versie was eigenlijk nog mooier dan Cobain's versie. Blues was een genre dat ik altijd associeerde met dikke kerels in zonnebrillen en nette pakken die pseudojazz op een saxofoon spelen en een beetje interessant doen over rock 'n roll. Leadbelly was niet zo. Leadbelly speelde de echte blues, de delta blues. Die prachtige oude muziek die je meeneemt naar warme zuidelijke streken waar op katoenvelden gewerkt wordt door slaven die hun ellende van zich afzingen. Ik vond het mooi. Ik draaide albums van Leadbelly en keek op Last FM om erachter te komen welke artiesten met Leadbelly te vergelijken waren. Ik vond er best wel veel, en heb meerdere bluesartiesten een kans gegeven. De beste vond ik Mississippi John Hurt. Een album van hem dat indruk op mij maakte en hier op Musicmeter helaas door velen over het hoofd wordt gezien is Last Sessions.


In 1928 werd Mississippi John Hurt ontdekt en mocht hij in New York een plaatje opnemen. Veel succes hadden deze opnames echter niet. Zonder ooit carrière te maken als muzikant keerde John Hurt terug naar Mississippi om te werken als boer. Vijfendertig jaar later werd zijn opnames herontdekt door een folkmuzicoloog, die op zoek ging naar John Hurt. Lang hoefde er niet gezocht te worden, Hurt bleek nog steeds op dezelfde boerderij in Teoc te wonen. Hurt werd uitgenodigd om weer een opname te maken, en werkte opnieuw mee. Dit keer wist hij tegen het einde van zijn leven wel beroemd te worden, en terecht, want Mississippi speelde de blues op zijn best.

Als we de naam van dit album mogen geloven zijn dit de laatste nummers die Mississippi John Hurt opgenomen heeft. Aan zijn kwetsbare stem en manier van adem halen is duidelijk te horen dat we hier met een oude man te maken hebben. Een oude man met een gitaar die liedjes zingt over het leven, dat is waar dit album op neer komt, en uiteindelijk is dat muziek op z'n mooist. Een aantal jaar na Yui was ik dus opnieuw uitgekomen op eenvoudige en oprechte akoestische liedjes. De stijl van John Hurt is wat zachter en zoeter dan die van zijn genregenoten. Aan zijn teksten ligt dat zeker niet, op dit album zingt John Hurt dat niemand om hem geeft, hij dood wil en hij zijn lijk het liefst in de zee gegooid ziet worden. Toch brengt hij het op een warme en mooie manier, zoals eigenlijk alleen hij dat kan. Dat Hurt's teksten niet altijd vrolijk zijn betekent niet dat ze niet mooi zijn. Neem bijvoorbeeld de teksten van Good Morning, met maar drie regeltjes weet hij een prachtig en droevig verhaal te vertellen. Last Sessions is een prachtig album. Als iemand mij vraagt welke bluesartiesten ik dan leuk vind is het antwoord altijd Mississippi John Hurt.

Morgen zal ik nog iets vertellen over de laatste twee essentiële albums voor mijn muzikale reis.

Interessante plaat, die ken ik (nog) niet.

En dan heeft hij het nog wel zo duidelijk uitgelegd!

Bedankt dat je voor me opkomt chevy, ik voelde me namelijk diep gekwetst door die &.

De op één na laatste stap van mijn muzikale reis was een J-pop revival. Ik vind het alleen moeilijk om een album te kiezen om deze te vertegenwoordigen. Best Scandal, een ontzettend fijne poprockplaat was mijn favoriete album uit deze periode. Toch is er een ander album dat belangrijker was voor mijn muzikale en persoonlijke ontwikkeling. Impacts van Hatsune Miku.


Wat is dit? Een verzameling nummers van de digitale diva Miku Hatsune. Miku Hatsune is een vocaloid, dat is een soort zangcomputer, met een computerprogramma kan je haar laten zingen wat je maar wilt. Een soort crowdsourced artiest dus. Miku's stem is gebruikt voor allerlei soorten muziek, variërend van swing tot death metal, maar op Impacts staan toch vooral popnummers. Voor zover het nog niet duidelijk is dit iets waar je ver vandaan moet blijven als je niets om de hele otaku/weeaboocultuur geeft . Kwalitatief is Impacts vast niet hoogstaand, een guilty pleasure mag je het noemen. Maar wat zou het, ik heb iedere hoop op een goede muzieksmaak toch al lang opgegeven.

De grote vraag is natuurlijk waarom ik dit zo leuk vond. Het zal er vooral mee te maken hebben dat ik dit album ontdekte in een periode waarin ik steeds meer kennis begon te maken met normale mensen en hun omgangsvormen. Ik schrok behoorlijk, smeet de deur dicht en dompelde mezelf onder in dingen die volgens mij haaks stonden op de normale buitenwereld, bijvoorbeeld muziek van Miku Hatsune.

De periode van terugtrekking duurde niet lang, maar toch heeft dit album een blijvende 'impact' op mijn muzieksmaak gehad. Ik had namelijk altijd een hekel aan alle elektronische muziek. Als ik ergens een nog grotere hekel aan had dan aan gothic, was het wel slam fm bonkmuziek, of het nou trance of drum 'n bass genoemd werd maakte me weinig uit. Een liefhebber van electronic ben ik nog steeds niet, maar vocaloidmuziek heeft me wel doen inzien dat met de computer gemaakte muziek eigenlijk best leuk kan zijn. Mijn muzikale reis door het electronicland heeft voorlopig nog geen gevolgen gehad, maar wie weet..

Vanavond het laatste album en dan is de beurt aan de volgende!

Sorry, dat ik steeds de persoonlijke stukjes er uit pik, maar over het muzikale aspect heb ik helaas weinig te melden (behalve dat het leuk leest), maar zou je jezelf nog steeds als bovenstaande quote typeren?

Nee, niet meer, dat was een jaar en een paar maanden terug. Inmiddels ben ik er wel aan gewend.