In dat geval beste Graf zet je me in een fikse ontologische spagaat, want hoe moet ik

deze:


of deze:


anders uitleggen dan als blijk van persoonlijke voorkeur? Of is er sprake van een MMPS (multiple musical personality syndrome) of geldt dat zoveel mogelijk alleen exemplarisch voor jou en niet voor mij?

Nee, er is hier juist niet sprake van persoonlijke voorkeur (of wellicht een beetje, maar daar ontkom je niet aan aangezien ik hier alleen kan "gokken" voor albums die ik ook daadwerkelijk ken). Je doet nu net alsof ik hier stel dat de albums die ik hier aanstip tot m'n persoonlijke favorieten behoren en ik daarom vind dat ze in deze lijst opgenomen dienen te worden. Nu zijn het heus wel albums die ik kan waarderen maar er zijn zat albums uit deze periode te noemen die me veel beter bevallen. Deze vind ik echter niet of in elk geval in mindere mate voldoen aan het thema van dit topic dus die laat ik volledig buiten beschouwing.

Wat ik met die tweede quote bedoel is dat ik vrees dat er een (naar alle waarschijnlijkheid) prima album uit gaat rollen morgen dat minder "essentieel" en invloedrijk is dan de door mij geschetste hiphop albums. Maar dat onderscheid maak ik dan wel deels "op gevoel", ik kan een album niet langs een gestandaardiseerde meetlat leggen waar ik dit objectief mee kan bepalen. Deze zelfde "gevoelsmeetlat" gebruik ik voor het onderscheid tussen Jazzmatazz en The Chronic cq. Doggstyle. Dus inderdaad zal er hier heus wel wat persoonlijke voorkeur doorsijpelen, maar dat is niet m'n voornaamste insteek. Integendeel zelfs. Trouwens, juist het feit dat vrijwel iedereen hier een verschillende (persoonlijke) definitie hanteert heeft er voor gezorgd dat dit topic ondertussen alweer meer dan 100 pagina's lang is.

Samengevat: ik doe hier een verwoede poging om alles zo objectief te benaderen en m'n persoonlijke voorkeuren uit te schakelen, maar tegelijkertijd ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat ik streef naar het onmogelijke (zie hier de door jou terecht opgemerkte spagaat). Maar zeg niet dat ik het niet probeer!!!

Ik heb ongeveer dezelfde insteek als GrafGantz, maar wellicht doe ik veel minder mijn best om objectief proberen te zijn.

Voor morgen nomineer ik deze twee albums:






Blanke mannen en gitaren dus, maar zeg niet dat er geen soul in zit.

Die van Buckley is een voorbeeld van een album dat ik op 5* heb staan maar niet vind passen bij de insteek van dit topic. Het is zelfs een van m'n favoriete albums van de hele jaren '90 maar ik zou het desondanks onterecht vinden als zou blijken dat hij de "eindlijst" gehaald zou hebben.

En dan wordt me toch verweten dat ik alleen met m'n persoonlijke voorkeuren bezig ben hier

Waarom geen blanke mannen met computers?




Zou het eerste album zijn hier dat echt het etiket "intelligente" (electronische) dansmuziek verdiend

Merkwaardig, en imo een anachronisme, want uit 1991, titeltrack van Biosphere - Microgravity, mét meerdere intelligente, dansbare tracks en - nog steeds zeer gewaardeerd

Zowel Underworld als Biosphere zijn natuurlijk helemaal geen IDM

Ik hoop op een van de door Kronos genoemde albums.

Ga je altijd op donderdag schoenen passen?


Mijn aanbeveling mbt Jazzmatazz 1 is uiteraard volkomen objectief

Ik heb het toenperspectief laten meewegen - in '93 kwam voor iemand die ook into jazz was, dit behoorlijk onverwacht. Ok, er was Acid Jazz / Jazzdance (Brand New Heavies, Galliano, Jamiroquai werd er ook bijgerekend, Incognito etc) - maar tussen jazzdance en rap is nog een hiaat; Ronny Jordan zit dan weer tussen jazzdance en jazz. Imo zit tussen veel jazzdance aardig wat pulp (en dat laat zich ook aflezen uit de div compilaties).

US Jazzmatazz 1 was een half jaar eerder dan Hand on the Torch (UK) dat wel links had met de Britse jazzdance scene (label Ninja Tune). Herinner me van destijds heel goed de impact; US3, dat in principe meer jazzy is, kwam voor mij persoonlijk te laat om een vergelijkbare impact te hebben.

Buckley is van een jaar later en ook gekoesterd hier (getuige mijn opmerkingen bij het album); Afghan Whigs: prima plaat (maar minder een absolute blijver imo).

Beste Mjuman, zie de toekomstige tijd van mijn zin, en met "hier", bedoel ik dit forumtopic. Kortom, ik wil me niet uitspreken over wie de eerste intelligente dansmuziek maakte, alleen maar opmerken dat ik het intelligente in Aphex Twin niet gevonden heb. (Maar dat zal dan weer wel aan mijn intellectuele beperkingen liggen... volgens andere MuMe'rs dan toch )

(Weer) Gitaren en blanke mannen, en volgens Mjuman "minder een absolute blijver", maar de huidige Cultuurkenner (en ook Kronos) denkt daar anno 2011 (bijna '12) anders over: Lady's and...


Gentlemen (1993), The Afghan Whigs





Uit het internet gepikt begeleidend stukje bij het album gepost.



>Topic overzicht (Alle albums tot nu toe.)

Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Voel me een beetje als een van de twee broers uit het overbekende raadsel (van het huis op de T-splitsing) . Je vraagt gewoon mjuman's mening en je gaat linea recta de andere kant uit - 100% kans op succes

Zeer waarschijnlijk heb ik meer geluk in de liefde dan aanbrenger Kronos

Toelichting m.n. voor Belgen: in NL zegt men als iemand ongelukkig is in het spel, dat ie dan meer geluk heeft in de liefde

Ok, een album dat me volslagen onbekend is dus ik haak af deze week. Vraag me hierdoor wel af hoe een album dat ik nog nooit gehoord heb essentieel en klassiek kan zijn, maar dit terzijde .

Moest iedereen zo redeneren als u zouden er niet veel essentiële albums zijn !

Je weet niet wat je mist.
Jaren 90 Soul ondersteund door mooie gitaarlijnen.

Ik heb dit album wel in de kast staan, maar wat het in dit topic doet is me een raadsel eerlijk gezegd. Aardige plaat, maar niet meer dan dat.

Eensch - er is nog een kamer vrij in het huis op de t-splitsing.

ROCKISM RULES!

Misschien doet het in dit topic zichzelf gewoon recht aan....

uit PopMatters: "beyond simple genre categorization, and though lauded by the music press, never got their just due."

ROCK RULES!!

(Straks gaat mijn neutrale positie betreffende de albumkeuzes nog in twijfel worden getrokken ook...)

Ik heb trouwens deze morgen, om me op te warmen, eerst Siamese Dream, en daarna deze Gentlemen nog eens beluisterd. Eén van de twee klonk opvallend hedendaags (en het was niet die van de Pumpkins).
Maar dit terzijde.

Ken deze ook niet. De naam zegt me wel vaag iets. Afgaande op enkele berichten bij het album vermoed ik dat ik het wel leuk vind, maar dat ik 't waarschijnlijk niet zo heel erg bijzonder vind. Komt dus niet direct met prioriteit op de ontdeklijst.

Rock is tof hoor, maar waarom dit album en bv. niet dat van Grant Lee Buffalo, Posies of Dinosaur Jr. uit hetzelfde jaar? Voor mij is het een van de vele degelijke platen uit die tijd, ik zie niet wat deze nou voor heeft op de rest. Eerlijk gezegd heb ik bij deze plaat een paar jaar geleden al opgegeven erin proberen te ontdekken wat er nou zo goed aan zou zijn, want ik hoorde het maar niet. Het kan toch niet alleen die soulvibe zijn... Maar misschien zet ik hem deze week nog eens op.

Mijn favoriete AW-nummer staat trouwens op een later album (dat hier verder wel onvoldoende scoort):
Afghan Whigs - Somethin' Hot - Vidéo Dailymotion

Omdat niet alles erin kan? .

Ik kies ze zelf niet, dus kan ik daar ook niet op antwoorden. Maar ik kan wel leven met de keuze, en dat kan ik wel toelichten:
Dit album klinkt tijdloos (zet het op voor iemand die het nog nooit gehoord heeft, zeg dat het van vorig jaar stamt en hij gaat dat even aannemelijk vinden dan 1993, of misschien zelfs aannemelijker. Verder is dit album gerne-overschrijdend, Rockism roepen bij dit album betekent of dat je het album niet kent, of dat je een erg vooringenomen mening hebt (naar mijn mening ).
De door jouw aangehaalde albums zijn ook goed, maar hebben toch niet hetzelfde statuut van cult-klassieker. Zie bv. het aantal stemmen hier op MuMe: bijna 400(!), en toch zijn er al meteen twee muziekliefhebbers (en toch niet van de minste) die dit album nog nooit gehoord hebben. Dinosaur Jr. heeft amper 200 stemmen, en het gemiddelde ligt ook lager, Grant Lee Buffalo en de Posies zitten rond de 100 stemmen.
Verder hoef je alleen maar eens door de berichtjes bij het album te lopen, en je merkt meteen dat het voor zeer veel mensen (die het album kennen dus) toch een zeer belangrijke plaat is (zie ook het plaatsje in de top 250)

O.a. dit alles maakt het voor mij toch een album dat tot de essentiele culturele bagage van een muziekliefhebber behoord. (Het betere cafee gesprek, remember? Al zeker 400 mensen hier op MuMe zullen het als een afgangetje ervaren als je niet mee kan lullen over "Gentlemen", en in jouw muziek-kroeg?)

Btw, als ik zelf een album had kunnen nomineren zou ik voor 1993 zonder twijfel voor 'Hand on the Torch' zijn gegaan. (En dat voor een 'rocker' )

U maakt een grapje?

Ken je dit album niet?

*wrijft nog eens in de ogen

nee, het staat er serieus.

Gaat u schamen.




EDIT: album is best ok, maar essentieel? Dacht het niet.

Dus ik moet me gaan schamen dat ik een album niet ken dat volgens jou "best ok" is en volgens Herman een "aardige plaat"? Ja, zo te horen mis ik echt een boel

Ik bedoelde dit in eerste instantie niet al te serieus maar ik geloof dat ik toch meer gelijk had dan ik dacht:

Die aantallen stemmen zeggen mij niet zoveel. Als je naar de jaarlijst van 1993 kijkt op Rateyourmusic staat Gentlemen pas op de 79ste plaats:
Custom chart - Rate Your Music - rateyourmusic.com
Een album van Slowdive dat hier veel minder scoort heeft daar dubbel zoveel stemmen. Het is maar net op welke site je gaat kijken.


Rockisme betekent dat je rockmuziek als referentiepunt neemt en andere genres vanuit dat perspectief benadert. Dit is gewoon een rockplaat met een toefje soul, maar genre-overschrijvend? Dat is mij teveel eer. De meeste soulliefhebbers maak je hier echt niet gelukkig mee volgens mij. Dat dit iets meer soul heeft dan de meeste rockplaten maakt het niet meteen een halve soulplaat.

Lijkt me voor dit topic niet zo'n slechte referentie. Toch beter dan Gregoriaanse muziek als referentie bijvoorbeeld. In een lijst essentiële soulklassiekers kom je uiteraard niet met Gentlemen aanzetten.

Zie mijn mening bij het album. Niet heel bijzondere, beetje akelige plaat. Maar Graf mag zich toch wel schamen hoor.

Okee, ik pleit schuldig
Maar ik kan muziek natuurlijk moeilijk eerlijk benaderen vanuit iets dat ik niet ben. Doe je trouwens zelf ook niet, getuige je opmerking "Dit is gewoon een rockplaat met een toefje soul"
Dit is niet "gewoon" een rockplaat (anders zouden meer rockers hem goed gevonden hebben, en zou het niet in zijn cult-status blijven hangen zijn) en evenmin een soulplaat (zoals je zelf aangeeft). Het is gewoon een gerne dat op zichzelf staat, althans, dat is mijn rockistische mening, tot iemand mijn horizon verbreed met iets gelijkaardigs uit die tijd.

Uiterst instructief die link: als ik ga kijken zie ik dat ik bijv. het door mij gekoesterde Dead Can Dance (Labyrinth) totaal over het hoofd heb gezien. Kijk ik verder naar die lijst, zou het voor mij al moeilijk zijn om me te beperken tot 10 albums die ik beter vind dan deze Afghan Whigs. Zoals: Grant Lee Buffalo, Liz Phair (was destijds echt een shockerend album), Digable Planets, Mazzy Star P.J. Harvey, Björk, Depeche Mode, Morphine, Red House Painters, Tindersticks, Slowdive en dan hou ik me nog in.

Is er soms weer een Belgo-link? Of had Zachary Glass dit ook op 5 sterren, of is er iemand aan het studeren om Feyenoord-supporter (check de avatar van Joy4ever) te worden?

Halve soulplaat - halve zool bedoel je wellicht

@Sietse: Die "edit" staat eigenlijk gelijk met "verwijder bericht"