Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

Het 'overgeproduceerde' aan dit album kan ik nog wel begrijpen maar wat is hier volgens jou vrijblijvend aan?

Mijn absolute favoriet is overigens No Surrender. Een anthem tot en met, met andermaal de Springsteen-thematiek van broerderschap en het verlies van idealen. Ook geweldig in de versie met Brian Fallon (van The Gaslight Anthem) op de Hyde Park-dvd.

Dit album weet me niet zo naar de strot te grijpen zoals Darkness on the Edge of Town dat wel doet. Na een stuk of 4 nummers verslapt mijn aandacht enigzins. Ik mis denk ik een wat zwaarder nummer als Jungleland,racing in the streets of driving all night. Dit gevoel probeerde ik samen te pakken in het woordje vrijblijvend.

Dan kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Dat soort nummers staan hier inderdaad niet op. Ik mis ze overigens niet. Voor dat soort nummers hebben we andere albums denk ik dan maar. Dit album voorziet in andere behoeftes n.l. ongecompliceerd rocken! Met toch altijd die (maatschappij) kritische ondertoon trouwens.

Prima album hoor! En wat een afsluiter op deze plaat!!! Elke keer als ik My hometown hoor krijg ik kippevel. Het gevoel in dat nummer en die melancholische melodie + gevoelige tekst is super. Ik zie mezelf ook al door de stad rijden met mijn zoontje op schoot achter het stuur en dan inderdaad tegen hem zeggen:"Kijk maar eens goed rond jongen, dit is nu jouw stad"

Verder vindt ik Glory days ook een heel herkenbare tekst hebben. Hoe vaak kom je niet iemand tegen die de 35 is gepasseerd en blijft alleen maar oude koeien uit de sloot halen. Hoe het vroeger allemaal veel leuker was.

Going down is voor mij de uitschieter naar beneden

De tweede Born-plaat van Springsteen, en hoewel Born To Run door de critici net iets hoger wordt aangeslagen, vind ik deze plaat het beste. De grote aantrekkingskracht is natuurlijk het commerciële succes en de opzwepende nummers. Springsteen wilde Michael Jackson achterna, die twee jaar daarvoor met zeven van de negen nummers van zijn album Thriller de Amerikaanse top tien haalde. Springsteen wilde ook een dergelijk succes behalen, en dat deed hij met dit album.

Want niet alleen werden er dertig miljoen exemplaren van verkocht, ook evenaarde hij Jackson met een totaal van zeven top tien-hits in Amerika. Het album opent met het meest onbegrepen nummer in de muziekgeschiedenis: De zogenaamde 'pro-Amerika'-song 'Born In The U.S.A.', aldus Ronald Reagan tijdens zijn verkiezingscampagne in 1984. Niet dus. Het thuisland van Springsteen wordt op een cynische manier meedogenloos neergesabeld, maar door de heftige en opzwepende muziek werd (en wordt) het door velen geïnterpreteerd als een vaderlandsverheerlijkende song.

Het volgende nummer is 'Cover Me', een nummer dat in Nederland geen grote bekendheid geniet. Toch is ook dit een fantastisch nummer in het straatje van 'Born In The U.S.A.', maar met iets minder massaliteit. Zo blijft het aan de ene kant klein, maar knalt het toch uit je speakers. 'Darlington County' is het volgende knalnummer. Een meezingertje met veel sha-la-la's, maar toch een geinig nummer.

'Working On The Highway' is toch even wat anders dan de voorgaande nummers. In 'Cover Me' en 'Darlington County' hoor je veel instrumenten tegelijk, dat valt hier nog wel mee en daardoor blijft het - hoewel de vorige twee nummers uitstekend zijn - toch iets overzichtelijker en valt er een beetje een lijn te ontdekken. 'Downbound Train' vind ik echt het beste nummer van de plaat. Hier gaat Springsteen voor het eerst echt op het serieuze pad, althans, ook qua muziek. Eigenlijk is het allemaal niet eens zo heel bijzonder, maar de riff van de gitaar en ook de andere muzikale elementen kunnen mij bekoren.

Springsteen gaat ingetogen verder met 'I'm On Fire', ook één van de beste nummers van het album. Dit blijft een pure klassieker met een fantastisch 80's-geluid, waarin Springsteen fantastisch zingt en hij op een prachtige manier wordt ondersteund door de drums met die voortdurende rimshot en het gitaarriffje. Op Side 2 gaat Springsteen weer over op de snellere muziek. 'No Surrender' knalt meteen lekker naar binnen met de drums, maar toch weet Springsteen met zijn zang gevoel over te brengen. Dat is knap, tussen al dat instrumentale geweld.

'Bobby Jean' is ook weer lekker stevig, gewoon een fraai nummer met een toch serieuze tekst. 'I'm Goin' Down' is vervolgens weer een echte topper, met een wederom fenomenale intro en een zeer goed zingende Springsteen, die toch weer een soort van meezinger creëert: 'I'm goin' down down down down', en dit een aantal keer. Toch blijft het nummer van een hoogstaande kwaliteit. 'Glory Days' volgt, en dit is weer één van de populairdere nummers van het album in Nederland, wordt ook nog vaak gedraaid op de radio. Dit is weer een iets vrolijker nummer.

'Dancing In The Dark' is de absolute knaller van het album, echt een superhit destijds. En dat terwijl Springsteen het nummer eerst niet eens op het album wilde hebben, maar manager Jon Landau vond dat de eerste single er een moest zijn met echt hitpotentieel. Dat werd dus deze. Wat kun je over dit nummer zeggen? Uitstekende instrumentatie, iedereen kent de tekst: echt een hele goede hit. De afsluiter is 'My Hometown' en dit is echt een verademing na al dat geweld op Side 2. Een prachtig ingetogen nummer, ook weer met zo'n fraai 80's-geluid. Een perfecte afsluiter voor dit album.

Al met al heeft Springsteen een album afgeleverd dat niet alleen heel veel exemplaren verkocht, maar ook ontzettend goed van kwaliteit is. En dat zie je niet bij alle veelverkopende platen. Het wordt over de hele wereld in lijstjes geplaatst met de beste albums aller tijden, en dat toont aan dat dit een tijdloos album is dat door de vele hits en vele airplay nog lang zal worden herinnerd.

Fraaie recensie hoor.

Vind ik toch wel een van de mindere Bruce albums, nog steeds prima maar gewoon niet mijn favoriet.

Born In The USA, Dancing In The Dark en Glory Days zijn aardige hits maar behoren niet tot het beste van Bruce.
Dan heb je nog I'm On Fire en dat vind ik een van de slechtste Bruce Songs.
maar de albums nummers zoals Cover Me, Bobby Jean en Working On The Highway vind ik prima songs.
De afsluiter is wel van grote klasse, dat is de Bruce die ik graag hoor.

Al met al een Prima album maar Bruce kan zoveel beter

Born In The USA is Springsteen's ''grote publiek'' plaat.
In ''85'' stond de hitparade ineens vol met nummers van dit album en de popzenders op tv, strooiden dagelijks met clips van The Boss.
Het is natuurlijk een verre van slechte plaat, maar heeft misschien ook de schijn tegen door het overweldigende succes.
Ik ben wat geneigd om hits als Dancing In The Dark, I'm On Fire, My Hometown en Glory Days af te serveren als niemendallerig en licht, maar ook dat is niet helemaal terecht, want feitelijk zijn het prima liedjes die overigens wel erg doodgedraaid zijn.
Op een bepaalde manier doet het niet zo veel meer met me.
Het punt is; Als je bekend bent met vroeger werk van Springsteen en dat de man helemaal niet met hits bezig was, is dit een plaat die gewoon wat minder bevredigd.
Ineens was hij er voor de hele massa en soms wil je dat niet zien.
Natuurlijk trok hij weer zijn eigen plan en ging gewoon zijn eigen gang.
Bruce heeft zich overigens over laten halen door Prof. Roy Bittan om synth's te gebruiken op deze plaat, iets wat hij in het begin helemaal niet zag zitten.
Ook daardoor is Born In The USA een plaat geworden die past in het tijdsbeeld van toen.
Het nog altijd krachtige titelnummer( wat is drummer Weinberg hier lekker bezig) is nu nog goed en No Surrender is een echte klassieker gebleken.
Het zijn de twee favoriete stukken van mij op deze plaat.

de hoes is vreselijk! ook valt het mij op, dat de live versies allemaal beter klinken dan de studioversies (no surrender!!!!). dancing in the dark is toch wel matig hoor, evenals deze versie van no surrender. toch slaat de balans positief uit, een welverdiende 4.0

Deze versie van No surrender is onovertroffen wat mij betreft! De akoestische is ook mooi maar de passie en het vuur dat in deze versie zit maken het grote verschil.

Waarom vind je de hoes vreselijk, subartummy?

Beter dan akoestisch: akkoord, maar beter dan live? Daar zit naar mijn mening nog meer passie en vuur in.

Springsteen is de ultieme liveartiest. Ik vind dat hij in de meeste gevallen de studioversies overtreft.
Die man is gemaakt voor de buhne. HIj zal er waarschijnlijk nog sterven ook.
Al hoop ik dat we nog heel lang van hem kunnen genieten.

Uiteraard is de liveversie van No surrender nóg beter en mooier. Alleen is daar, voor zover ik weet, geen officiële release van. Dus daarom refereer ik maar aan de studioversie.

Edit; wacht, de versie op de dvd van Hyde Park (met Brian Fallon) is MEGA!!!! Toch een officiële dus

Op Live 75-85 staat er ook 1. Bruce Springsteen & The E Street Band - Live/1975-85 (1986)

Edit: Zie net dat je die plaat 5 sterren geeft. Zeker even vergeten?

Nee ik bedoelde een electrische live versie van No surrender. Die op de live box is akoestisch en alhoewel ook prachtig, prefereer ik dus de bandversie. Ik dacht althans dat Brunniepoo met 'live' de bandversie bedoelde.

O he he. Ik snap hem. Ik kon de uitvoering zelf niet zo goed voor me halen. En dat terwijl ik hem grijs gedraaid heb. Het wordt tijd om de plaat weer eens te gaan draaien.

Topalbum. Born in the USA is nog het minste nummer.

O ja

I'm Going down vind ik toch echt minder hoor

Glory Days en Working On The Highway doen wat mij betreft ook onder voor het titelnummer.

Ik kan er niks aan doen maar als het titelnummer begint met die dreunende basstoon en dan die synths en drums die erin knallen dan heb ik het kippevel alweer dik op de armen staan!!

Vanochtend knalhard in de auto opgehad. Keihard met elk nummer mee zitten schreeuwen. Wat een jeugd-sentiment.

En kan mij het ook schelen.....nog een halve ster erbij!

Dit is voor mij voorlopig het beste album ooit gemaakt. Ik denk dat ik iedereen hier wel een nummer van kent. Bruce is ook echt een held, live ook echt geweldig!

Ik dacht altijd dat hij tegen de vlag stond te pissen, Born in the USA is tenslotte een aanklacht tegen zijn geboorteland, maar dat heeft Bruce blijkbaar ontkend; Hij begrijpt dat er mensen die dat denken, maar het is niet met die intentie dat hij zo voor de vlag staat. Blijft een toffe plaat dit. Geen slechte nummers te bekennen. Kijk maar naar de verscheidenheid aan favorieten bij dit album.

Vorig weekend héél het album Live mogen horen in Parijs!!! Wat een feestje!!!
The Boss blijft voor mij gewoon de beste live arties!

Born in the U.S.A.
Dat zijn ze ook.
Alle nummers.
Gewone mensen uit de Working Class.
Inleefbaar. Herkenbaar.
Zingend verhalen vertellen, dat kan je als de beste.
Energiek en/of ingetogen.
Maakt niet uit voor jou.
1984.
Een groots album is geboren.

Het titelnummer Born in the U.S.A. klinkt voor velen patriottisch maar niets is minder waar. Iedereen kent wel de anekdote over toenmalig Amerikaans president Ronald Reagan die deze song op een of andere manier wou gebruiken in zijn verkiezingscampagne. Van een blunder gesproken Meneer Reagan. Maar het kan blijkbaar nog erger: in Guantanamo Bay galmde urenlang dit liedje (op repeat) door de luidsprekers om de gevangenen er psychisch te mishandelen. En dat terwijl Born in the U.S.A de negatieve gevolgen van de Viëtnamoorlog beschrijft. Mooi hoe Bruce zijn boosheid uit in de opzwependheid van dit antioorlogslied. Tussen 2m22 en 2m40 zet ik de volumeknop altijd een tikkeltje harder en brul ik luidkeels mee met Bruce!

Cover Me is het enige nummer van het album waar ik tekstueel niet veel mee heb, muzikaal daarentegen: wat een knallende outro met guitarist Nils Lofgren en drummer Max Weinberg.

Een meezingend lalala-nummer is Darlington County, met een prachtige guitaarintro die eigenlijk het hele nummer vrolijk verder gaat. Twee vrienden gaan met bijzonder grote verwachtingen (nieuw werk, veel geld verdienen, leuke gezellige feestjes, mooie meisjes) naar Darlington County: Where the girls are pretty, but they just want to know your name. Maar dan lijkt alles niet zo vlot te gaan als verwacht. Heerlijk om naar te luisteren. De live-versie uit 1985 in Parijs waar Brucie en Nils (met bijhorende schuine pet) samen de show stelen en doen alsof zij die twee jonge snaken zijn, maken het voor mij volledig af. Een van mijn favorieten van het album.

Working On The Highway was jarenlang het nummertje vier van het album die ik toch op één of andere manier leek te skippen. Geforceerd swingen, wat Brucie ook blijkt te doen op het einde van het nummer samen met “the warden along the Charlotte County highway”. Ook hier is de Amerikaanse vrijheidsdroom niet veraf. Wegvluchten met zijn te jong liefje, waarop hij voor de rechtbank moet verschijnen en als straf aan de slag moet als werkgevangene.

Het oh zo mooie Downbound Train, een trein waarop iedereen in zijn leven ooit wel eens is beland. Mijn treinbiljetje dateert van enkele jaren terug. Downbound Train raakt me keer op keer. “Now i work down at the car wash, where all it ever does its rain”, zo briljant en tegelijk grappig. Knap, bijzonder knap.

Bruce blijft na Downbound Train in dezelfde sfeer met I’m On Fire. Een klassieker van formaat. Terecht. Op dit album dé favoriet van velen, wie ben ik om hen tegen te spreken?

De ingetogen sfeer slaat helemaal om bij No Surrender. Stevig rocken met een boodschap van jewelste: no retreat baby, no surrender. Zo doet Bruce het ook met zijn muziek. De passage “We learned more from a three-minute record, baby, than we ever learned in school” blijft steevast een kleine glimlach op mijn gezicht toveren. Zonder twijfel mijn favoriet van het album: een energieke schreeuw naar vrijheid.

Het vrolijk deuntje van Bobby Jean verbergt het trieste verhaal van de song. Een bijzonder goede vriend/vriendin die er plots is vandoor gegaan zonder afscheid. Volgens velen zou het om gitarist Steve Van Zandt gaan die de band verliet. Let ook op de mooie sax van Clarence op het einde van het nummer. Kippenvel.

I’m Going Down down down down%u2026 brengt ons al bij nummer negen van het album. Wedden dat je na eenmaal luisteren al onbewust zit na te neuriën? Een aanstekelijk nummer waar muzikaal alles klopt.

Glory Days, een persoonlijke favoriet van Brucey himself. Je kent ze wel, die dagen, waar je met een groep vrienden telkens aan terug denkt en uren kan over napraten. De ene anekdote na de andere. Those were your Gloryyyy Days! Even ter zijde: dit is het favoriete nummer van Australisch ex-Tourwinnaar Cadel Evans.

Het laatste geschreven nummer voor Born in the U.S.A. is Dancing In The Dark. Je kent het clipje wel: een swingende Bruce, in zijn wit loshangend shirtje, trekt een nietsvermoedend meisje (Courtney Cox) uit het publiek en shaken er samen op los: “Hey there Baby, i could use just a little help”. Ongetwijfeld hopen veel vrouwelijke Brucefans tijdens zijn concerten om ooit zelf eens Courtney Cox te mogen zijn.

My Hometown is het afsluitende pareltje van het album. De zanger herinnert zich het autotripje waar hij als achtjarige jongen op de schoot van zijn vader zit en hem verteld wordt goed rond te kijken want “this is your hometown”. De zanger groeit op en ziet alles veranderen in zijn dorpje. Waarna hij ook zijn zoontje meeneemt voor een autotripje: “this is your hometown”. Genieus.

Grijsgedraaid.
Bedankt Bruce.

Je eerste bericht en dan gelijk zoiets zeer onderhoudends neerpennen. Dat mag je meer doen.

Inderdaad! hulde!! Mooi geschreven Der Jan

Trane in de oge...
Prachtige recensie, Jantje!

Inderdaad een mooi visitekaartje, dat bericht!



Ook namens mij Bruce!