Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Idd een mooi stukje Musician blij dat je op die manier Miles Davis hebt leren kennen. Er komt een hele nieuwe wereld voor je open ...

Heeft iemand hier ervaring met de "DeLuxe 50th Anniversary Edition"? Ik ben namelijk erg benieuwd hoe 't vinyl klinkt!

Dit album is dit jaar ook heel mooi 50 jaar oud.

Grappig dat Musisian door Matthijs van Nieuwkerk gewezen wordt op Kind of Blue. Ik had dat een jaar geleden in Top 2000 a gogo, ook gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk, die in gesprek was met die andere Dulfer. Ook zij was volgens mij enigszins uitgekeken op KOB, zij was meer gecharmeerd van het latere werk van Miles Davis en van andere artiesten.
Maar net als bij Musisian was ik ook getriggerd wat betreft Jazz in het algemeen en KOB in het bijzonder.
Het duurde een tijdje voordat het album ging pakken, maar nadat dat gebeurde, heeft de plaat me ook niet meer losgelaten.
Het was mijn eerste Jazz album. Daarna nog meer geluisterd (Meer van Miles, het eea van John Coltrane, en Charles Mingus, ook Canonball), maar KOB blijft er toch wat mij betreft bovenuit steken. Waarom weet ik niet. Is het omdat het mijn eerste Jazz album is, is het omdat het gewoon zóóó relaxed is. Is het gewoon goed. Ik weet het niet, ik heb zelf te weinig verstand van Jazz, maar ik kan iedereen aanraden: LUISTER DIT ALBUM EN GENIET!

Ik heb deze pas gekocht en luister het bijna niet. Ik kan er wel genieten maar zet het nooit op. Misschien moet ik hem een paar keer verplicht gaan luisteren. Dan ga ik hem misschien wat vaker draaien.

EDIT: Ik stem dus ook niet want ik kan het niet goed beoordelen.

Tip: Beluister hem de hele week laat in de avond. (of rond 9uur wat je het best uit komt) Dan heeft hij echt veel effect.
ook kun je het beste dit beluisteren met koptelefoon.
en het moet gewoon donker zijn. Dan is deze plaat op zijn best.

Ach ja. Zo beluister ik muziek altijd . In mn bed met de koptelefoon!!! . Het is alleen dat mezelf moet dwingen om het te luisteren en als ik dan luister kan ik wel genieten. Ik weet alleen niet of ik dat het hele album kan. Ik zou het in ieder geval 3 keer in de week kunnen luisteren en tussendoor zovaak mogelijk (op de achtergrond zou je er misschien ook aan kunnen wennen). Maar er zijn ook albums die ik gekijk super vind. Maar ook ZAT albums (of songs) waar ik eerst niets aan vond maar die ik later super vind. Ik ga het proberen.

Mooi probeer het maar eens.
Op de achtergrond op oudejaars avond kan dit ook nog wel werken.

Op veel momenten is dit een geschikt album: als achtergrondmuziek, muziek bij het lezen, muziek bij het sporten. Het maakt niet uit, het scoort altijd!

Dit is mijn eerste Jazz Cd. Jazz vond ik het over het algemeen gepriegel. Maar dit is is toch wel datgene zoals ik altijd, vwb jazz het liefste hoor. Nu, na een aantal beluisteringen. Lekker achtergrond. Heerlijk om in je eentje naar te luisteren, denkend dat je in een rokerige bar bent....met een drankje en een (tegenwoordig bijna verboden) rokertje. Relaxed

IK heb dit album voor een koopje aangeschaft. Daarbij zaten er 2 andere CD's bij. Een film album en nog een.

Ik ben de laatste tijd eens wat platen uit andere genres aan het uitproberen en daarbij heb ik deze ook maar weer eens geprobeerd. Ik ken hem al wat langer en heb het eigenlijk altijd wel een prima plaat gevonden maar toch zet ik hem eigenlijk nooit op. Dit is echt zo'n plaat waar ik een beetje voor in de mood moet zijn maar ik moet zeggen dat hij nu wel bevalt.

Bleh verschrikkelijk.. Die drums alleen al. Niks tegen Hans Eijkenaar maar nee ik houd hier absoluut niet van. Het klinkt ook allemaal veels te houterig en te vol. En dat orgel vind ik hier verschrikkelijk. De solo's van Candy zijn hier ongeinspireerd. Een slechte live opname.

Wat bezielde me toen ik hier 4* aan toekende?

Héél relaxed album, ik studeer met dit op de achtergrond maar begin er toch een beetje slaperig van te worden. Het is na één keer luisteren nog te vroeg om te zeggen wat ik er nu precies van vind en of het nu al dan niet interessant genoeg is om te beluisteren als iets anders dan achtergrondmuziek. Dit is dan wel mijn allereerste jazz-album, dus erg veel perspectief in het genre heb ik niet, maar hopelijk ga ik deze na verloop van tijd niet minder vinden.

Relaxed ja, maar tegelijkertijd gebeurt er ook zo ontzettend veel. Er valt zo op meerdere manieren te genieten van de plaat. Je kunt het op de achtergrond hebben, maar je kunt je ook volledig laten opzuigen door muzikale avontuur.
Ik heb deze ook regelmatig op in de auto. Dat werkt voor mij ook goed. Zeker als je na je werk weer terug naar huis rijdt.

There is a Japanese visual art in which the artist is forced to be spontaneous. He must paint on a thin stretched parchment with a special brush and black water paint in such a way that an unnatural or interrupted stroke will destroy the line or break through the parchment. Erasures or changes are impossible. These artists must practice a particular discipline, that of allowing the idea to express itself in communication with their hands in such a direct way that deliberation cannot interfere.

The resulting pictures lack the complex composition and textures of ordinary paintings, but it is said that those who see well find something captured that escapes explanation.

This conviction that direct deed is the most meaningful reflection, I believe, has prompted the evolution of the extremely severe and unique disciplines of the jazz or improvising musician.

Bill Evans

volgens mij had hij dat ook in 1 zin kunnen zeggen

Typisch jazz.....moeilijk doen om niks.

ach, ze hadden nog wat ruimte over in het cd boekje

oh ja...liner notes.

Daar staat me toch vaak een hoop semi interessante nonsens in....

gelukkig hebben we de muziek nog

Is trouwens maar een klein fragment uit de tekst.
Enfin, ik heb zelden een betere omschrijving gelezen.

"Moeilijk doen om niks" is wat mij betreft toch wel de definitieve omschrijving. Gepriegel... maar wel leuk

De reden waarom ik tot nu nog nooit een jazz-album gespeeld had, was gedeeltelijk omdat mijn pa (die als voormalig DJ heel wat CD's in de kast heeft) er geen enkele heeft. Hij vertelde me ooit 's dat hij altijd nerveus kwam van wat hier omschreven wordt als "gepriegel".

Ach, sommige mensen hebben behoefte aan duidelijk gestructureerde informatie. Anderen zien weer een uitdaging in chaos...

Een ieder zo zijn dingetje...

Dit is de ultieme jazz plaat...

echt voor iedereen die wil starten met jazz... this is the one..

Heerlijk album....

?

Ik had problemen met het stukje dat ik quotte, KOB wil ik niet het ultieme jazz album noemen en was benieuwd waarom lennon dat wel vond. Als de benoeming van KOB tot ultiem jazz album gebaseerd is op de toegankelijkheid voor mensen die voor het eerst naar jazz luisteren snap ik het. Al vraag ik me af of het waar is, maar dat is een andere discussie. Zelf ben ik de mening toegedaan dat jazz als filosofie is. Je moet er meer van kennen voordat je het kan waarderen. Daarmee doel ik niet op kennis, maar luister ervaringen. Het kan je leven veranderen, maar niet van de een op de andere dag, maar na een langere tijd. Als je alleen zo KOB luistert zonder context van andere jazz en die van Miles Davis zelf, schiet je er nog weinig mee op. Dat wil nog niet zeggen dat je dit voor het eerst beluisterd en er niet van zou kunnen genieten of het waarderen. Welk album dan wel het beste 'instap' album is laat ik in het midden, aangezien die er volgens mij niet is. Al is het wel verstandig niet meteen met al te veel free jazz te beginnen (al heeft dat bij mijzelf wel gewerkt.) Ik loop het risico elitair gevonden te worden, maar dat neem ik maar.

Ik moet bekennen dat ik ook met KOB ben begonnen..vervolgens "A Love Supreme", daarna een heel partijtje Blue Note klassiekers gekocht... ...en voordat ik het zelf doorhad was ik een elitaire jazzsnob

Het nadeel van KOB als startalbum is dat men het idee krijgt dat alle jazz zo moet klinken. Dat terwijl modal jazz slechts een klein toegankelijk onderdeel van het totale spectrum aan jazz stijlen vertegenwoordigd. Zo'n beetje de enige andere albums die met KOB als topreferentie nog voldoen zijn A Love Supreme en Something Else.

Dat zie je dan ook terug in de verkoop/populariteit cijfertjes (b.v op mume) Menig jazz muzikant en liefhebber heeft mede hierom een giga-pesthekel aan KOB. Het volgende is ook altijd vervelend en wellicht herkenbaar voor andere jazz liefhebbers

Persoon1: wat voor muziek luister jij dan zoal?
persoon2 : Ik luister graag jazz, durf mezelf wel liefhebber te noemen....
persoon1: Oohhwwww......dan moet je eens Kind Of Blue luisteren, geweldige jazz.!!
Persoon2: ...goh.. nou, zal ik eens doen.

Ongeveer net zo vervelend als je vader die verkondigt dat vroeger alles beter was en dat de Beatles nooit overtroffen zijn....

Ik adviseer daarom dan ook om direct met free-jazz te beginnen ....Als je dan kotsend over de bank hangt zou je de conclusie kunnen trekken dat jazz toch niet helemaal je dingetje is...geeft niets, AC/DC is toch ook leuk, en je kunt altijd nog KOB aanschaffen om indruk te maken bij de vrouwtjes

Verder ben ik het eens met voltazy

Dit is Jazz geschiedenis. Zeker een eentje waarvan het invloed niet van kan worden overschat. Als je de essentie van Jazz wilt begrijpen begin dan met deze plaat.