Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Ken je dan als alles van hem ofseau?

Niet alles. Een paar albums, het spijt me RLCB.
Ik zal het niet meer doen.

Ik verhoog deze plaat naar 4,5. Eigenlijk hoort ie dan ook in mijn top 10 thuis maar ik vind het moeilijk de positie te bepalen. Het is totaal niet te vergelijken met andere muziek.

Wetende dat ik nu erg veel mensen tegen de schenen ga schoppen wil ik toch even kwijt dat ik dit eigenlijk maar een saaie boel vind. Die zogenaamde cool-jazz klinkt mij toch vaak hetzelfde in de oren en hoewel ik absoluut mooie momenten kan vinden in dit album, vind ik het toch erg tegenvallen. Doe mij dan maar de iets steviger fusion of iets meer experimentele jazz met veel improvisaties dan dit bij tijd en wijlen zouteloze album. Van mij 3,5*, nog vrij mild.

dit is zon cd die men in de kast zet om tegen vrienden te kunnen zeggen dat ze wel eens jazz draaien

zeer toegankelijk

Of omdat het gewoon een van de betere albums ooit gemaakt is, en je een muziek liefhebber bent.

Heerlijke plaat. Mag ik de jazz-liefhebbers en kenners vragen om een suggestie voor een volgend te beluisteren Miles-album ? Het liefst wat rustigere muziek voor laat in de avond bijvoorbeeld.

Bijvoorbeeld:
deze

deze

of deze

Bedankt voor de tips . Sketches of Spain had ik al beluisterd en die is echt heel goed, nu op zoek naar de anderen.

Dit is al jaren officieel mijn favoriete album. De eerste keer dat ik hem kreeg was 22 jaar terug. Op cd. Ik kende de jaren 80 Miles van concerten en cd's als you're under arrest en Decoy. Omdat ik die geweldig vond, besloot ik de rest uit te checken. Ik heb er geen spijt van gehad. Mijn favoriete stuk is: "all blues".
Muzikanten en kenners zeggen dat dit niet zijn beste werk is. Ze horen de beperkingen, die het govolg zijn van de "spontante improvisatie" waar Miles zijn muzikanten toe dwong. Ze werden vlak voor de opname geconfronteerd met de tunes en moesten daar vervolgens "spontaan" op improviseren. Daardoor zouden ze niet alles uit de thema's hebben gehaald wat erin zat. Mij spreekt vooral de rust, ruimte en inventiviteit van de muziek aan. Het staat niet voor niets vrijwel voortdurend in de jazz top 20's. Zelfs nu nog.

Deze plaat is wat het is, o.a. door die manier van werken. Elke manier van werken kent z'n beperkingen. Als je alle thema's van tevoren doorneemt en oefent, riskeer je dat het niet meer fris is en vlak.
Elke keer als ik deze plaat beluister, verbaas ik me over de zeer geringe voorbereiding en de 'one-take and that's it' benadering die gekozen is. Slechts van één nummer bestaat een tweede take en staat op een latere CD-uitgave. En dan toch met één van de sterkste jazz-albums komen.

Het is natuurlijk erg toegankelijke jazz, maar daarom wel een erg goede instapper. Miles Davis is sowieso wel goed om mee te beginnen wanneer je naar jazz gaat luisteren. En wat maakt het in godsnaam uit of het toegankelijk is. Als je het chill vindt om naar te luisteren, moet je dat vooral doen. Geweldig album en vooral Blue in Green klinkt 's avonds met de raampjes open top!
*****

Tof album, dit is inderdaad een van de meest toegankelijke werken die Miles heeft gemaakt, daarom wsl ook de plaat met het meeste succes.

Tijdje geleden dat ik hier was. Je hebt volkomen gelijk - ik bedoelde eigenlijk de Complete Columbia Studio Recordings Deel 2 (waar Quiet Nights bij in zit), maar die staat niet op de site hier. Het earbook was niet goedkoop, maar nu is dezelfde set als longbook (6 cd's: Quiet Nights, Miles Ahead, Sketches, Porgy & Bess en out-takes) te koop voor ca 22 GBP (ca 25 euro) bij Amazon; Quiet Nights is idd niet bi, maar wel lekker om bij te chillen met je lady.

Kind of Blue zit trouwens in een andere Complete Sessions Deel 1 (met Coltrane), rood metalen box en ook die is nu goedkoper dan als earbook; Biches Brew idem - kijk wel naar de longbook edities!

Freddy Freeloader:

Bedankt 'Kind of Blue'.
Bedankt voor het introduceren van de jazzwereld.
Een wereld die ik nog lang niet ten volle doorgrond.
Een wereld waar ik nog veel plezier aan zal beleven ze proberen te doorgronden.

Proficiat met je vijftigste!

Artikel uit The Guardian:
How Miles Davis's Kind of Blue shaped 50 years of music

8-bit-tribute to Miles Davis' Kind Of Blue

Idd - doe mij dan maar deze

Geef mij toch maar het origineel...ik heb et wat gehad met die 8-bit covers...

Mag ik een voorkeur voor deze hebben?
YouTube - Candy Dulfer and Funky Stuff - So what

Een beetje opgefokt, maar wel oké.

die 8 bit covers zouden niet mistaan in een snes spel

Let's agree to disagree! Hammond orgel als lead (bij jazz) bezorgt mij - uitzonderingen daargelaten (Jimmy Smith bijv.) - rillingen, ook in dit weer.

--- edit ---
Door het voortijlen/uitwaaien van de klanken van het orgel (en dat wordt versterkt wanneer een lesley box wordt gebruikt) kan je nooit zo strak en puntig spelen - de klank slingert zich a.h.w. om de melodie heen. Het aardige van die uitvoering van Ronny Jordan - ook uit '92 trouwens, van The Antidote - wel ervoor gezorgd heeft dat een heel ander publiek naar jazz ging luisteren. Jazz-dance was toen net hot aan het worden en ik herinner me van het uitstekende concert destijds dat er veel hipperds aanwezig waren.

Idd op een SNES game maar niet op een cd

Ik volg Tollie hier

en niet te vergeten: alles met z'n eerste quintet !

Onder het motto van "Back to the roots" heb ik besloten eens een aantal Jazz, Soul en Funk albums te beluisteren. Te beginnen met dit album wat ik al wat langer ken maar eigenlijk pas weinig heb beluisterd.

Ik heb eigenlijk niks met Jazz, maar vind dit wel erg mooi; vooral de blaasinstrumenten.
Het geeft mij rust; en dat voor muziek van 50 jaar oud.

Ik sta paf, word stil en stuur je een pm!

Ik sluit mij helemaal aan bij Deric Raven.

Mijn belangstelling voor jazz eindigde bij de fenomenale samensmelting van jazz en rock bij de onvolprezen band Chicago en de prachtige cd's The dream of the blue turtles en Bring on the night van Sting.

Misschien dat de ware jazz-kenner zijn neus ophaalt voor het werk uit vooral de eerste levensjaren van Chicago; ík vind het blaaswerk van James Pankow e.a. prachtig.

De LP Birdy, de soundtrack van de film heb ik ook nog liggen.

Hoe dan ook, van echte jazz heb ik natuurlijk in de verste verte geen kaas gegeten, ik geef dat graag toe.

Toen echter Matthijs van Nieuwkerk deze week aan tafel met een jazz presentator en Hans Dulfer over jazz ging praten werd ik gealarmeerd door zijn stelling: iedereen kent Kind of blue en heeft deze cd in huis.

Het gebeurt niet vaak, maar met zo'n stevige stellingname kun je mij, als verwoed verzamelaar, toch een treurige avond bezorgen.

Dus de volgende dag had ik de cd vóór 12 uur gekocht. Dat laat ik mij niet zeggen, iedereen heeft de cd in huis en ik niet. Ik had 'm zelfs nog nooit gehoord.

Sinds die tijd een keer of 4 al gedraaid, ik vind het ontegenzeggelijk prachtig. Het is niet voor alle tijden per se geschikt maar het valt mij wel op, dat er wel erg goed op wordt gespeeld. Natuurlijk wordt er geweldig 'geblazen' door Miles Davis maar ook de andere muzikanten spelen eigenlijk foutloos, gedreven en met veel gevoel voor de muziek.

Nu heb ik één probleem: ik heb geen referentiekader. Ik heb geen andere cd's van Miles Davis, zelfs dus geen andere jazz cd's. Ik heb dus ook geen enkel idee, hoe deze cd zich verhoudt tot ander werk m.b.t. Miles Davis of Jazz.

Ik vind het wel een nogal rustige cd. Uitermate sfeervol, dat zeker. Ik begreep dat Kind of blue moest worden beschouwd als de absolute top in de jazz, hoewel Hans Dulfer het er wel mee had gehad, zeker gezien wat er allemaal nog ná Kind of blue is uitgebracht. Door Miles Davis en in de jazz-muziek in z'n algemeenheid.

Ook daar kan ik mij iets bij voorstellen.

Maar voor hen die even iets anders willen dan de 'eeuwige' rock, kan ik Kind of blue bij tijd en wijle van harte adviseren.

Leuk stukje Musician. Over de context zou ik me niet heel erg druk maken. Ze hebben de modale jazz niet voor niets uitgevonden.