Queen - Innuendo (1991)

Niets over Bijou gelezen, Brian May weet mij diep te roeren met zijn prachtige spel! Wanneer Freddie de paar zinnen eruit gooit, met zijn staat des levens in ogenschouw genomen, is het relaas compleet: Tranen....
Een album dat na jaren eindelijk zijn waarde aan mij begint te openbaren. Met afstand hun beste album sinds News of the World!

****

Het nummer Innuendo is magisch. Ik wist niet wat me overkwam toen ik het voor het eerst hoorde.
De dreiging, de opbouw, dat fraaie spaanse middenstuk, en die te gekke climax.
Dit is zonder meer 1 van de beste songs die ze ooit maakte.
Je zou kunnen zeggen'; Op de valreep.
Boh Rap blijft natuurlijk fantastisch, maar heb ik ook onderhand te
veel gehoord. De song is helemaal uitbelicht.

Ik vond Queen allang een zeer aardige band, maar 'Innuendo' vond ik direct een prachtig nummer.
De favoriet op dit album, hoewel ook 'The show must go on' en 'I'm going slightly mad' tot mijn Queen favorieten behoren.

Ik ben even off-air geweest op MuMe, moest het gehele oeuvre van Queen, voor mijn stelling, weer even afdraaien. Ik kon namelijk mezelf niet geloven dat ik dat vond, dus vandaar alles weer gedraaid. En nu weet ik het toch zeker: Innuendo is, op de keper beschouwd, de allerbeste Queen cd die ooit is verschenen.

Ik geef ook Mickjes gelijk: het nummer Innuendo is beter dan Bohemian rhapsody.

En ik geef ook toe, de eerste sensatie die je overspoelde bij het krijgen en het afspelen van A night at the opera, is nooit meer terugkomen. Maar ik hou wel speelruimte. Zou ik toen niet dezelfde sensatie hebben doorgemaakt als ik Innuendo zou hebben gekregen? Want je leeftijd, en je ervaringen die je meemaakt rond die tijd, bij het afspelen van de cd, bepalen in belangrijke mate je eindoordeel over een plaat.

Dat onderdeel van jezelf moet je uitschakelen en dan weer opnieuw oordelen, alleen dan nog gebaseerd op de muziek. En dan wint Innuendo, met prachtige, subtiele nummers als het titelstuk, Ride the wild wind, Don't try so hard en vooral The Hitman. De tragiek rond het overlijden van Freddie Mercury, de teksten, versterken alleen maar het gigantische effect, dat van de cd uit gaat.

Het is des te meer een prestatie, omdat Queen voor mij, eigenlijk al na A day at the races zwaar kopje onder is gegaan, in creatieve zin dan. Pas met A kind of magic (gedeeltelijk) vind ik de band weer redelijk tot goed uit de verf komen. Een (definitief) eindresultaat als Innuendo had ik nooit meer verwacht. Dat maakt het overlijden van Mercury alleen maar treuriger.

Absoluut mee eens.

Mooi (in mijn ogen) laatste Queen album en het beste wat ze sinds de jaren 70 hebben gemaakt. Nummers als These Are the Days of Our Lives, Bijou en The Show must go on kunnen me nog steeds ontroeren.
En natuurlijk het Opus Magnus Innuendo...grote klasse !
Vind Innuendo niet beter dan Boh Rhap., vooral wanneer je Boh Rhap. afzet tegen de tijd dat het werd gemaakt en uitgebracht (zeer gewaagd) en met de middelen die ze destijds in de studio tot hun beschikking hadden vroeg dat meer creativiteit. Qua muzikaal vakmanschap/creativiteit vind ik het dus beter.

"Innuendo" vind ik ook magistraal, maar "Bohemian Rhapsody" vind ik nog ietsje beter en gewaagder.
Maar ik ben het wel met iedereen eens dat dit het beste Queen-album is sinds de jaren '70.

Ik moet wel zeggen dat Mercury weet hoe je deftig afscheid neemt.

De laatste Queen show was in knebworth voor 120 000 mensen, briljant optreden dat veel beter is dan Wembley en hopelijk ooit in uitstekende kwaliteit beschikbaar zal zijn(Live magic doet het geen eer aan).

De laatste videoclip eindigt met de woorden: I still love you. Prachtig. De laatste single, 1 maand voor overlijden, heet The show must go on en is een briljant nummer en dit album is zijn geheel is erg goed en bevat veel emotie.

Waardig afscheid voor een briljant zanger, songschrijver en performer.

Dit album is het beste wat Queen te bieden had i.v.m voorafgaande jaren. Daar waar op die albums een paar aardige nummers op stonden, kon mij dit album in zijn geheel bekoren.
Natuurlijk ook in het licht geplaatst t.a.v het overlijden van The Great Pretender Freddie, hebben meerdere nummers een extra betekenis gekregen. Maar goed daarvoor had hij niet voor mij hoeven te overlijden.

Prachtige nummers zijn voor mij Innuendo de Bohemian Rhapsody van de jaren negentig, maar wel minder everlasting.
I'm going slightly mad...hahahahaaa and there you have it.
Don't try so hard, past naadloos in het straatje van klasse uit de jaren zeventig.
The show must go on...vs...We are the Champions.. Melancholie vs. Euforie.

Headlong/Ride the wild wind/The Hitman passen nog in het beeld van The Miracle..lekker in het gehoor, maar niet onderscheidend.

Dit album was Freddie Merqury's Innuendo op het leven.

Nou een aantal duidelijk mindere albums is dit een supersterk Queen album en naar mijn mening hun mooiste ooit. Headlong en Slightly Mad zijn erg leuke en goede nummers. The show must go on is een klassieker geworden en Innuendo vind ik persoonlijk het mooiste nummer dat ooit geproduceerd is. Dat nummer raakt alle vlakken bij mij en ik vind hem zelf veel beter dan Bohemian Rapsody. Telkens als ik dit album beluister besef ik mij steeds dat verlies van een groot muzikant en een van de beste bands van de afgelopen decenia

Prachtig album dat me destijds door het overlijden van Freddy nog eens extra meesleurde.
Alleen Delilah had van mij niet gehoeven ...

Ik heb eigenlijk nooit zo bijzonder veel met Queen gehad, ik vond het altijd een nogal theatrale band die het grote gebaar niet schuwde en juist bij hun ging me dat al vlot irriteren.
Dat doet niets af aan het feit dat ik het nodige jaren 70 werk in mijn collectie heb staan ( A Night At The Opera, A Day At The Races & News Of The world ) die ik wel goed vind.
Wat daarna door de heren werd uitgebracht kon mij niet zo bekoren, maar met Innuendo hebben ze mij zeer postief verrast.
Het geweldige titelnummer, het ontroerende These Are The Days Of Our Lives, het rockende Hitman & het meeslepende Show Must Go On vind ik erg fraai.
Helaas staan er ook ( weer ) tenenkrommende nummers op zoals Delilah & All God" s People.

Ik ben het er mee eens. Deze 2 songs hadden voor mij ook niet gehoeven. Echt jammer want het album is voor de rest zonder meer
uitstekend.

The Hitman is een heerlijke rauwe harde rocker.
Fijn dat ze die kant ook lieten zien, op deze laatste plaat van ze.

Onlangs alles terug herbeluisterd, ook dit album; Tja... voor mij is het een plaat van allemaal nèt niet. De titelsong heeft zijn momenten, maar als geheel vind ik het zelfs niet erg geslaagd;
Ik kan niet anders dan heel deze plaat afmeten aan de eerste albums, of beter; de albums die allemaal top waren - voor mij tot en met News Of The World, want zelfs in Jazz zat de klad er voor mij al een béétje in.... en dan vind ik dit een mager beestje.
Het haalt bij mij een voldoende, maar echt wild word ik van geen enkele van deze verzameling songs. Headlong vind ik zelfs ronduit slecht. Ongeïnspireerd en verschrikkelijke blikken sound;
Neen, Queen was al lang dood, toen.

Vreemd dat je dat vind, ik vind dit nu juist het meest emotionele album van Queen ooit, en ik vind dat deze zich kan meten met hun magnum opus A Night At The Opera. Ik vind dit echt een topper, met een paar zwakke broeders erop. Maar in zijn geheel wel 1 van de besten van Queen.

Een eigenlijk onbegrijpelijke mening dit keer van je, Father.

Vooral, omdat je aan de andere kant wél zwijmelt bij News of the world. Het mag natuurlijk, iedereen heeft zijn eigen favorieten en zijn eigen redenen waarom dat zo is.

Maar muzikaal, songtechnisch en het totale plaatje van Innuendo is er één die News of the world vér achter zich laat liggen. Je noemt News of the world onderschat.

Wij komen allebei uit die tijd. Je weet net zo goed als ik, dat de Queen fans van het eerste uur News of the world niet hebben onderschat, maar dat ze het eigenlijk nog maar een slap aftreksel vonden, een bakkie slappe thee, een schim van wat de groep ooit was.

De groep was uitgeblusd, had zich verplicht weer met een cd te komen en kwam met stadion meedeiners als We are the champions en We will rock you.

De weer in ere herstelde finesses die zijn terug te vinden op Innuendo, met o.a.de titelsong, en Bijou maakt juist deze cd zeer bijzonder en opgeteld bij de gedrevenheid, de geluidskwaliteit e.d. maken het, ik denk eigenlijk zonder discussie, tot één van de allerbeste Queen cd's.

Innuendo is zeker een goede plaat en ben blij dat ze deze nog gemaakt hebben. Maar de plaat heeft zeker zwakkere momenten en is daarom geen meesterwerk in mijn optiek .
De titelsong en opener is gelijk het magnum opus. Hier hebben we lang op moeten wachten. Dit mini epos is van ongekende klasse.
+ punt is wel dat de plaat een stuk persoonlijker is dan alle andere albums bijelkaar. Freddie is duidelijk afscheid aan het nemen , en dat hakt er aardig in.
Jammerlijk halen Delilah , All God's People en het achteraf toch wat matige I Can't Live With You het gemiddelde naar beneden.
Headlong is wel een lekker stampertje (duidelijk uit de koker van May) maar ik ken ze ook beter van Queen .
Daarintegen zijn Slightly Mad , These Are The Days , Ride The Wild Wind , Bijou en Show Must Go On zeer Queenwaardig .
Algemeen beschouwd is Innuendo hun beste plaat sinds lange tijd.
Een album met lading en het vertrouwde geluid.
Echter blijft ie achter Queen II , Sheer Heart Attack en A Night At The Opera. De magische 3 . Op deze platen in hun prille dagen zijn de heren op hun best. Progessief , gretig en zeer origineel .
Op Innuendo is de gretigheid er zeker maar de drang tot origineel zijn niet meer.

Ik ga nog even aanpassen dat het onze Steve Howe is, die het middenstuk van Innuendo speelt.
Gek dat niemand daar weet van heeft. :s

@ musician, ik kan helaas je mening deze keer niet bijtreden, ik hoor echt te weinig echt goede composities, en de arrangementen vind ik vreselijk "belegen" klinken, of overgeproduceerd, zo je wil.
neen, deze plaat draai ik weinig, omdat ik er gewoon weinig aan vind.... Ik geef ze *** wat niet onaardig is, en ik respecteer de band ook in dit stadium, maar voor mij was de "spirit" er echt uit.
En die titelsong, die vind ik op een paar fragmenten na - dat met die Spaanse gitaar dan - oubollig en absoluut niet goed klinken....
I'm sorry, maar voor mij houdt de "grandeur" na Jazz echt wel op.
Ik hield wat de periode nà "Jazz" betreft, wel nog van de meeste van hun hitsingles, maar dat was het dan ook. Als albumband was het voor mij zo'n beetje over...
Nu ja, als ik de totaliteit van heel het oeuvre van deze band bekijk, kan ik wèl zeggen : "chapeau voor wat deze band gepresteerd heeft, een méér dan behoorlijk parcours".

Maar helaas pindakaas.... dit album behoort nu eenmaal niet tot mijn favorieten.

haha,

Steve Howe staat nu officieel genoteerd.

Dit is ook niet mijn favoriet van Queen. Innuendo vind ik een krampachtige poging Bohemian Rhapsody te overtreffen. Ik word er echter niet warm van.

Waar anderen dit een emotioneel album vinden heeft de dood van Freddie mij dit album juist een nare nasmaak gegeven.

"Innuendo" beschouw ik niet als de beste van Queen maar ik vind dit beter dan alle albums die Queen in de jaren '80 heeft uitgebracht. "All God's People" en "Delilah" vind ik wat minder maar songs als "Innuendo", "I'm Going Slightly Mad", "These Are The Days of Our Lives", "Ride The Wild Wind" , "Bijou" en "Show Must Go On" vind ik wel sterk. Ik ben het hier 100% eens met bikkel2.

Ik vind dit dan weer het sterkste Queenalbum.
Freddie was doodziek, maar verzette bergen om dit album op tijd te maken!

Voor mij geld Innuendo=doorzettingsvermogen

Het ís denk ik ook het beste Queen album. Maar waarom vind jij dit het beste album?

Ik vind deze samen met A Night At The Opera en Queen 2 de beste albums van Queen. Ik snap dan ook niet dat Queen liefhebbers van de eerste 5 albums deze niets aan vinden, juist omdat er weer veel van de stijl van de eerste 5 albums ingebracht is weer. Deze is door de dood van Freddie zeker het meest emotionele Queen album geworden. Een beetje Queen liefhebber heeft deze natuurlijk al lang en breed org in de kast staan. Deze hoort er echt bij en is zeker niet te missen dan. Gewoon een topper deze, en natuurlijk een terechte top 250 plaats verdient hier.

Ik vind de context van dit album enorm belangrijk. Het is het laatste, opgenomen terwijl Freddie al héél erg ziek was. En als je dan gewoon eens stilstaat bij Freddie's vocale prestatie, dan kan je niet anders zeggen dan dat het ongelooflijk. Liza Minelli zei over deze periode: Freddie sounded as if he was singing to God himself. Wie overtreft ooit The show must go on? Wat een ongelooflijk straffe prestatie, zo hoog en zo passioneel gezongen. Fantastisch trouwens om Brian's commentaar daarover te horen. Brian maakte een demo van The show must go on en zong daarbij de hoge noten in falsetto. Hij gaf het aan Freddie en zei: ik vrees dat het wat hoog is. Freddie zei: Geef hier, ik zing het wel. Hij ging de studio binnen en zong het, perfect. Brian zei daar het volgende over: 'Freddie had toen pijn als hij rechtstond, had 'no flesh on his bones' en hij produceerde zo een krachtige performance. Daar heb ik immens respect voor. Voor mij is wat Freddie op dit album doet met zijn stem bijna buitenaards. Dat geeft aan hoe groot de wil en het doorzettingsvermogen van deze man was. En dan die tekst van 'The show must go on'. Dat doet een mens toch slikken.
En op dit album is nog veel meer indrukwekkend Mercury materiaal te vinden(vocaal). Neem bijvoorbeeld 'I'm going slightly mad'. Freddie zingt enorm laag en zijn stem klink ook op die hoogte prachtig. Een prachtig nummer dat een betere positie in de charts verdiende. 1 van de ziektebeelden die je kan krijgen van Aids is dat je dement wordt. Freddie had daar logischerwijze grote angst voor en vandaar dus I'm going slightly mad.

In de rockers klinkt Freddie zoals je rockers hoort te zingen. En in bijou klinkt hij breekbaar, zacht. Zijn range is immens, niet enkel in noten maar ook gewoon in emoties en stijlen die hij aankan.

Wel, eens om de zoveel tijd besef ik wat een kei Freddie Mercury was in zijn vak. Heel weinig artiesten combineren podiumpresence, vocaal talent, talent op het vlak van nummers schrijven, uitstraling en nog tal van andere facetten. En nog veel minder artiesten combineren al die elementen op het niveau van Freddie.
Ik ben dan ook blij dat dit album een waardig afscheid is. Het toont Mercury zoals ik hem het liefste heb, briljant. En er is voor elk wat wils. De band durft een risico te nemen, alles is briljant gebracht en er is over nagedacht. Voor het eerst in lange tijd nog eens genoten van dit Queen-album en specifiek van Freddie Mercury's 'blistering finale':-)

Ik heb nog niemand gehoord over het magische en dromerige Don't Try So Hard.
18 jaar geleden één van mijn meestgedraaide nummers.

nummer 4 , 9 en in mindere mate 10 doen me niet zoveel veel

geen slechte nummers maar ik vind ze uit de toon vallen

de overige nummers zijn allen een 5

ik denk dat de heren stuk voor stuk het meeste uit zichzelf gehaald hebben tot dan toe, om freddie het afscheid te geven wat ie verdient, en dat is gelukt

een 4,5

Ongeëvenaard. Prima gitaarspel van May.

Een van de weinige Queen nummers waarbij ik de synth-partijen echt fijn vind.