The Beatles - Abbey Road (1969)

Ik ging potverdikke bijna net dezelfde vraag stellen!
Dus kom op MDRAIJER

Hier nog iemand. Do you want to know a secret ? Here comes the sun was juist zijn tijd ver vooruit. Zit ook best knap in elkaar.

Waarom dan wel?

" De zon breekt door", een typisch eind jaren 60 lied qua hippiegevoel en thematiek, Na een lange koude en eenzame winter schijnt het weer. Muzikaal vernieuwend, al is het alleen maar door het gebruik van de toen revolutionaire moog. Zeer pakkende melodie en refrein en bovendien heel goed gezongen. Bij menige gitaarles komt vroeg of laat het akkoordenschema van Here comes the sun voorbij. In 1979 beantwoordde Harrison zijn eigen nummer met here comes the moon.

Ik wou hier ook op reageren maar hoeft niet meer
En....ik kan het niet verbeteren
Uitstekend verwoord devel-hunt !

Ik heb geen idee, nu denk ik er ook anders over.
Misschien vanwege de zang, hoe het klinkt alsof meerdere mensen tegelijkertijd zingen?
Misschien vanwege de hoge tonen die in de melodie zitten? I don't know.

En dit was het eerste album dat ik van the Beatles heb geluisterd dus ik wist ook niet wat ik kon verwachten, voorheen was de enige pre-70s muziek die ik had gehoord van Jimi Hendrix, wie natuurlijk revolutionair gitaarwerk leverde.

Ook meteen even m'n stem verhoogd naar 4,5*

Als je het zelf niet kan bedenken, wie dan wel?
De Beatles hadden vele gedaantes en voor redelijk ingewijden is de sound van elk Beatles-jaargang weer anders en toch (meestal wel) herkenbaar.

The Beatles hadden zeker veel gedaantes en zo vind ik ook de laatste 3 jaar (zo ongeveer), de beste jaren van hun. Toen ze dus andere genres gingen experimenteren, zoals psychedelic rock en rock op zichzelf, zo vind ik dus I Want You en Oh Darling van dit album prachtig. Dat pop van de eerdere jaren vind ik maar niks.
Come Together blijft mijn favoriet van dit album maar ik denk dat Helter Skelter mijn favoriet is van het hele Beatles gebeuren.

Hoewel ik meestal voorkeur heb naar Rock
En ook Abbey Road mijn favoriete Beatles album is
Komt mijn favoriet van deze band toch van Pepper. ..
A Day In A Life een uitzonderlijk meesterwerk

Tommorow Never Knows is ook magistraal.
En In My Life........zo doeltreffend. Hoe perfect wil je een liedje hebben .

Hoewel ik The Beatles erg waardeer, is er geen enkel album dat me volledig boeit. Ik heb er drie, maar speel het nooit of zelden af en in het het laatste geval skip ik ook nog regelmatig. Ik denk dat ik veel meer een liefhebber van ze ben in de zin van 'losse' songs.

In plaattermen hier: de A-kant kent heeft zo zijn skip-momenten, maar de B-kant kan ik op zich wel achterelkaar luisteren en zo luistert het ook weg, gezien zijn achtergrond. Het album heeft wel mijn favoriete openingsnummer van reguliere Beatles albums.

Ik heb er weinig moeite mee eigenlijk. Vanaf Rubber Soul zijn de songs afwisselend genoeg.
Het grote voordeel van een band die verschillende componisten in een band heeft.
Voor de White Album moet ik wel eens wat meer moeite doen, maar dat is dan ook een dubbelaar.

De markante B-side van Abbey Road is mij heel dierbaar. Nog altijd mijn favoriete B kant van een album. Zo organisch en zo geweldig opwerkend naar de climax.....geweldig.
Staat nog altijd in herinnering als de plaat die niet van de draaitafel te branden was in de warme zomer van 1982.
In "81" The Beatles ontdekt en dat via een neef die een verzamelalbum van de groep aan mij gaf.
Dit was nog uit de prille tijd van de groep.
Binnen no-time de latere periode ontdekt en dat is altijd mijn favoriete tijd gebleven.
Deze en Revolver zijn mijn favo"s.

[quote]Cured schreef:
Hoewel ik The Beatles erg waardeer, is er geen enkel album dat me volledig boeit. Ik heb er drie, maar speel het nooit of zelden af en in het het laatste geval skip ik ook nog regelmatig. Ik denk dat ik veel meer een liefhebber van ze ben in de zin van 'losse' songs.

Ik heb dat juist wel. Meestal zijn de nummers afwisselend doordatt ook George zijn meestal aparte artistiek top nummers op de plaat staan en juist dat waardeer ik zeer.
Echt slechte platen heeft deze groep in feite nooit gemaakt en is Abbey Road een pareltje, maar dat vind ik ook van Rubber Soul, Revolver en Srgt Pepper.

Oasis zal jaren later dezelfde weg afleggen.
Lopen The Beatles nog netjes over het zebrapad; Oasis gaat lekker tegen de keer in, bewust net niet over de gemarkeerde oversteekplaats.
Vind ik dit album echt zo geniaal?
Nee, dat niet, The Beatles klinken vooral op de a-kant niet altijd zeer overtuigend, dat piepje in Maxwell's Silver Hammer is zelfs irritant te noemen.
Verder heeft het bijna de opzet van een Madness nummer.
Come Together is geweldig; en heeft een heerlijke groove, zo heeft Something ook zijn kracht.
Oh! Darling is zoetsappig, en waarschijnlijk heeft 10cc er met Donna een parodie op gemaakt, het zou ook prima op het musicalalbum Grease passen.
Octopus’s Garden is te gewoontjes.
I Want You is gelukkig een stuk sterker, al vraagt dit nummer om een Fleetwood Mac achtig gitaarspel.
Toch gaat dit te lang door, zou het dan inderdaad de opzet zijn om een nieuwe Oh Well te maken, of iets in de stijl van The Doors?
Het instrumentale gedeelte op het einde is echter prachtig, lijkt zelfs op het jaren later gemaakte Sour Times van Portishead.
Maar waarom geen fatsoenlijk einde aan dit nummer maken?
Dan de bejubelde b-kant.
Here Comes The Sun laat een Harrison in topvorm horen.
De backings hebben een Beach Boys achtig sfeertje.
Because gaat helemaal in deze lijn door; alsof we hier te maken hebben met een ode aan Pet Sounds.
Toch lijkt het refrein ook opvallend veel op We Can Work It Out.
You Never Give Me Your Money is bijna Alan Parsons achtig te noemen.
En wie zat er ook in de studio als technici?
Precies!
Die klokken op het einde zou ook zo van zijn hand kunnen zijn geweest.
Het begint als een McCartney lied, maar dat hoor je al snel niet meer terug.
Sun King kende ik nog niet, maar dit is wel weer een mooi nummer, maar ook hierbij moet ik weer aan The Beach Boys denken.
Mean Mr. Mustard is een vreemde overgang; beetje Kinks achtig, maar ook Blur ten tijden van The Great Escape.
Bij Polythene Pam gaat het tempo weer omhoog, mooie solo, maar al met al vind ik het rommelig; She Came In Through The Bathroom Window en Golden Slumbers en volgen in snel tempo.
Te snel, waardoor het mij niet helemaal wil pakken.
Carry That Weight is het mooie rustpunt.
Oasis heeft hier zeker naar geluisterd bij het componeren van Don’t Look Back In Anger.
Ringo Star laat vervolgens in The End horen waarom hij in The Beatles speelt, en wel degelijk zijn kwaliteiten heeft; gevolgd door een geweldige gitaarsolo.
Her Majesty is een McCartney grapje.
Nee, voor mij is dit niet het meesterwerk wat velen er in zien, maar er staan wel een aantal mooie nummers op.

Als ik jou recentie zo leest heeft Abbey road in ieder geval Blur, Oasis, Madness, 10CC, Portishead, Allan Parsons project en wie weet wie nog allemaal nog meer beinvloed. ,

Ja, en dan denk ik dat ik er nog tig vergeten ben.
Maar ik zie er zelf geen meesterwerk in.

Doel je op de korte drumsolo van Ringo net voor The End begint deric ?
Het is functioneel, maar je hoeft geen geweldige drummer te zijn om dit kunnen hoor.
Verder geen kwaad woord over Ringo hoor. Hij slaat zijn partijen verder prima weg hier.

Ja, die drumsolo bedoel ik, toch beter dan wat hij normaal laat horen.
Ringo is geen Mick Fleetwood, Keith Moon of John Bonham, dat is een feit.

In wezen valt er op zijn spel tijdens de periode in The Beatles niet zo gek veel aan te merken.
Het is niet virtuoos en misschien had het her der wat frivoler gekund, maar het heeft de nummers m.i nooit in de weg gezeten.
Ringo kon wel heel straf spelen. Remember: Plastic Ono Band van John lennon.
Ringo zet daar heel solide een perfect fundument neer.

Nooit geweten dat hij daar ook in zat.
Maar wees eerlijk; Give Peace A Change blijft een lekker nummer, maar elke gemiddelde Jostiband kan dat ritme naspelen.

Tsja, dat is misschien wel het miskende talent van Ringo. Nooit haantje de voorste geweest, maar juist een geweldige teamspeler. Zijn drumspel is bijzonder simpel, maar het geeft wel een bodem voor de songwriterschap van de andere heren. Ik herinner me ook ergens gelezen te hebben dat Ringo binnen de Beatles ook regelmatig ruzies suste.

Hij speelt mee als drummer op het album Plastic Ono Band deric. Dan zal ie daar ook wel even in gezeten hebben. De eerste drummer was overigens Allan White ( later Yes.)

Ja, Ringo kon je er goed bij hebben. Nu ook nog wil iedereen wel met hem spelen in zijn All Stars Band.
Hij doet zichzelf ook als muzikant niet beter voor dan dat ie is - weet zijn beperkingen.
Het heeft 'm wel gemaakt tot een gerespecteerd persoon. Zowel binnen als buiten de scene.

Maar als je Ringo hoort drummen herken je wel zijn sound. En dat is niet omdat het niet om aan te horen is. Een man met een x factor. Dat zeker.

En zoals hij zelf zegt: geen een roffel is hetzelfde in één nummer.

En zijn kracht is dan wel weer om die roffel in elk nummer terug te laten komen.

The Beatles heeft 3 geweldige muzikanten in hun band, die hierdoor uiteindelijk ten onder ging, muzikanten die ieder hun weg gingen.
Dat Ringo de persoon was die er voor zorgde dat de ruzies gesust werden, lijkt mij meer dan logisch.
Hij is ook degene die hoe dan ook afhankelijk was van de overige leden, zonder die drie zou zijn succes erg afnemen, terwijl de rest nog vooruit kan met hun persoonlijke kwaliteiten.

Tja, Starr is technisch misschien geen supermuzikant, maar ik vind juist dat hij met dat typische drumwerk een hoop lucht en swing in de muziek bracht: She loves you, All my loving, The night before, Hello goodbye, I'm so tired, het onvolprezen Revolution – dat zijn toch allemaal nummers waarbij ik zijn inbreng van zeer groot belang acht, het geeft die nummers een sterke drive en laat ze tegelijk ademen, ik vind dat wel knap en zeer effectief. Bovendien, ik vraag me altijd af, als de andere "grote" drie zulke creatieve geesten en zulke superbe muzikanten zijn, zouden ze dan een incapabele drummer zó lang hebben getolereerd, ook al zou die hebben gefungeerd als een uitstekend bindmiddel tussen hun drie botsende mega-ego's?
        Overigens heb ik dat drumsolootje altijd beschouwd als een parodie, vergelijkbaar met een solo op de kazoo, niet serieus bedoeld dus.

Liefdadigheid?
Vriendschap?
Sociaal werkplan?

Ik denk dat hij zich prima kan aanpassen, en doet wat er van hem gevraagd wordt.
En misschien past zijn drumwerk gewoon het beste bij The Beatles.

Daar is de naam ook van afgeleid; beat less.

Ik geloof niet dat Ringo iets met Give Peace A Change te maken had
Het verhaal gaat dat de Demo ergens in een hotelkamer opgenomen is en dat zogenaamde drumwerk is ritmisch gebonk tegen een deur o,a van Yoko Ono en dat hebben ze dus niet verder uitge of bewerkt in de studio