Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Ik heb het gelezen, en er is geen positief woord over dit album...

hm ik heb coldplay eigenlijk nooit veel aan gevonden. Geen idee waarom, het pakte me niet echt en vond het te commercieel, maar ik zag de nieuwe video van deze band, Violet Hill en ik moet zeggen dat dit nummer me wel wat doet.

Misschien ligt het ook wel aan de combinatie tussen de muziek en de schoonheid van de clip.. zal het album toch ns een luisterbeurt gaan gunnen..

3e paragraaf?

Wat vinden we hier van?
http://www.niels-hendriks.nl/2008/06/colplay-beschuldigd-van-plagiaat/

Dat 't een beetje nomen est omen is als je een nummer "Songs I Didn't Write" noemt?

Ik hoor flarden van gelijkenissen met Cherry Ghost, ook een orgel, een beetje reli etc. maar zo heeft iedereen wel wat.

Ik vind de vergelijking helaas vrij ver gezocht...

Dit album doet me weinig, helaas helaas.......

Op de een of andere manier begint zelfs de stem van die Mr Martin me tegen te staan, ik zou dit niet slecht willen noemen maar ze halen zeker bij mij niet het gevoel van Parachutes wat voor mij echt een super album was.

Qua singles heeft bv A Rush of Blood to the Head nog wel leuke nummers.

Na X&Y hoopte ik op een revanche van Europa tot Tokio waar ze waarschijnlijk ook hun beloftes zullen inlossen (commercieel gezien).

Ik zou kunnen zeggen dat Coldplay weer een minder album heeft gemaakt maar misschien zou het meer van realisme getuigen om te zeggen dat ik Coldplay overgroeid ben.

Het zal nooit mijn band worden. maar slecht is dit zeerzeker niet.

3,5*

Dus als ik het goed begrijp is Violent hill niet het voorbeeld van het nieuwe geluid van de band? Is er dan wel een nieuw geluid? Want ik heb Chris Martin toch heel wat keer horen vertellen dat hij en zijn band met het nieuwe album totaal wat anders gingen doen en dat het ook de beste plaat van Coldplay zou worden.

ik koop platen om ze een kans te geven, ik koop platen in de hoop dat het plots wel goed is enz enz... ik heb Coldplay nooit echt hoog ingeschat, maar ik vond dat er wel op de eerste 2 albums genoeg voor handen was om te hopen dat ze plots eens met iets tevoorschijn kwamen wat voor mij persoonlijk schitterend ging zijn.

X&Y was op dat vlak een echte teleurstelling, een soort versimpeling van al platgetreden paden. En deze is dat eigenlijk nog een beetje meer, wat ik jammer vind. En ja, dan verpak ik dat in mischien wel wat scherpe bewoordingen

De basis is: ik vind de plaat heel gewoontjes, absoluut ook niet vernieuwend voor henzelf, heel veel 'meer van hetzelfde' wat al snel iets formule-achtigs heeft. Gooi daar nog het hele verkoopsverhaal bij, en dan ontstaat er toch een wrang gevoel hierover.

Maar zoals je zelf zegt: just my opinion. En ik heb geen enkel probleem met je leeftijd, die '30jarige' opmerking was ook helemaal niet zo bedoeld.

te commercieel, middle of the road, geen 'hoogbegaafde' teksten, geen talent, niet vernieuwend, 2 nummers in 1 track, irritante stem van Martin, overschat, muziek voor dertigers die nog willen rocken, matige recensies.

Frankly.....I don't give a f*ck. IK vind het een zeer goed album.
Ben ik dan toch langzaam die middle of the road dertiger aan het worden die af en toe nog wil 'rocken'????

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door het nieuwe, frisse geluid wat Coldplay met deze plaat weet neer te zetten. Het openingsnummer was voor mij gelijk raak. Heerlijk muzikaal en het zette gelijk de toon voor het album: muzikaal.
Ik ga nog niet teveel zeggen over het album, want ik hem em nog maar een keer of 7 geluisterd, maar voor nu is mijn topper Lovers In Japan/Reign of Love. Schitterend! Ook het terugkeren van de melodie uit het eerste nummer op het eind vind ik schitterend.

Voor nu een 4.0*

Nee, want die heb ik namelijk al helemaal grijs gedraaid. En die violen op de achtergrond zullen ongetwijfeld hebben bijgedragen aan het predicaat 'commercieel', ik vind ze prachtig. Overigens vind ik Don't Panic en Street Spirit (de nummers die je noemt) ook geweldig hoor.

Toch illustreert je reply wel een beetje wat ik ik wil zeggen, namelijk: is een commercieel sausje echt zo erg zolang je het liedje zelf mooi vindt? Of anders gezegd: Als je de melodie van Viva La Vida wèl mooi had gevonden, zou je dan een probleem hebben gehad met verdere aankleding van het nummer?

Mensen moeten mij nog steeds eens uitleggen wanneer muziek makkelijk en moeilijk in het gehoor ligt. Ok, tussen Fransje Bauer en pak 'm beet Miles Davis zie ik wel wat verschillen , maar qua moeilijkheid is er wat mij betreft geen verschil tussen Don't Panic en Cemetaries of London, of tussen Trouble en Viva La Vida (wat je verder ook van die nummers vindt). Het zijn gewoon allemaal relatief simpele popliedjes, niets meer, en niets minder...

En als ik dan toch een nummer moet kiezen dat er wat mij betreft uitspringt qua originaliteit, dan ben ik geneigd om 'God Put A Smile Upon My Face' te noemen, vanwege die ene steeds terugkerende dissonant (als dat het is, whatever...).

mmmm, koerok, een heel moeilijke vraag... onmogelijk te beantwoorden eigenlijk. ik zou kunnen beginnen met een dooddoener als "opinions... assholes...", zoals in "opinions are like assholes, everybody's got one". gemakkelijk he?

maar, om dan toch een poging te doen. parachutes klinkt niet moeilijker of makkelijker dan viva la vida. wat ik dan wel mis in de nieuwe coldplay? een groot stuk spontaniteit. don't panic is een simpel liedje, maar het werd met een zelden geziene spontaniteit sprankelend op plaat gesmeten. de nieuwe coldplay klinkt platgeproduceerd, het geluid is volgeplamuurd met allerhande niet ter zake doende studiotrucjes. dit wordt dan nog gecombineerd met melodieën die net iets meer belegen en minder fris klinken dan op hun debuut.

het punt is dat coldplay iets pretendeert te zijn dat ze imho niet zijn, een grootse rockband. coldplay was goed in het maken van simpele songs met mooie melodieën en een open geluid. coldplay was een fris briesje in een weidse weide onder de lentezon. nu klinken ze alsof er doorheen die weide een zesbaans autosnelweg is aangelegd. het landschap is verpest door vervuiling en verstikkende rook. het geluid op viva la vida verstikt me.

maar, zoals ik zei, "opinions... assholes..."

Parachutes was het debuut. Het debuut waarmee ze ontdekten dat ze konden scoren. Ik hoor gewoon meer gevoel in Trouble en met name Don't Panic. Je hoorde terug in A Rush of Blood to the Head dat ze konden scoren, het album waar ze het toch nog klaarspeelden om niet snel vervelende liedjes te schrijven ondanks de enorme commercie. Op X&Y en in mindere mate deze plaat heeft de commercie helemaal de overhand genomen en zijn de popliedjes mij wat te glad. Hoewel ik hierin toch weer het oude hoor terugkomen in 42, Lost! en Violet Hill...

Denk je echt dat Coldplay dat pretendeert? Waar baseer je dat dan op? Is dit ooit zo uitgesproken of is het een stempel dat een groot deel van de pers hen geeft?

Verder kun je als zelfrespecterende band niet je gehele oeuvre opbouwen met simpele songs met een mooi melodietje. Dan beperk je jezelf als band zijnde wel heel erg. Dat weet jij vast ook wel.

Ik vindt dat een ontwikkeling naar wat complexere en andere muziek ook rustig moet kunnen gaan. Ze hadden nog maar 2 albums gemaakt voordat ze radicaal wat anders gingen doen (vergelijk met de Beatles: pas gedeeltelijk in Help en vooral vanaf Rubber Soul, het 5e en 6e album, gingen ze pas experimenteren). Eeuwig cd's als parachutes of AROBTTH blijven maken lijkt mij ook niet mogelijk maar zo'n radicale verandering in stijl lijkt mij ook niet verstandig. Als ze van dezelfde basis waren uitgegaan en langzamerhand richting iets anders waren gegaan denk ik dat ze hogere cijfers als 3.39 (X&Y) en 3.71 (VLVODAAHF) zouden scoren. De schrijfstijl (over het algemeen a la sinterklaasrijm) van Chris Martin is ook niet van dien aard dat deze pretentie van creatieve en veelzijdige rockband terecht is. Schoenmaker houd je bij de leest! Keep it simple!

de ontwikkeling naar complexere en andere muziek bij bv. de beatles kan je niet hiermee vergelijken.
De Beatles maakten elk jaar een plaat en tussen de eerste Please Please Me (1963) en Abbey Road(1969) (zonder Let it Be te rekenen) lag 6 jaar.
Tussen parachutes (2000) en viva La vida (2008) ligt 8 jaar. Er worden nu éénmaal minder platen gemaakt want na elke plaat staat hun een toer van minstens een jaar te wachten. Maar in die 8 jaar leer je wel constant nieuwe dingen kennen, speel je honderdduizend keren dezelfde nummers, zit je constant op elkaars lip,... zodat het niet meer dan normaal is dat ze om het voor hunzelf nog interessant te houden, willen evolueren

Misschien zit ik niet te diep in Coldplay maar is X&Y radicaal anders dan Rush of Blood?? Ik zie X&Y meer als een zwakke afdruk van Rush of Blood.
En had Radiohead ook niet pas 2 albums afgeleverd toen ze met OK Computer op de proppen kwamen? Je moet dus eerst 5 albums aankloten voordat je een andere weg in mag slaan? BS

Misschien zit ik niet te diep in Coldplay maar is X&Y radicaal anders dan Rush of Blood?? Ik zie X&Y meer als een zwakke afdruk van Rush of Blood.
En had Radiohead ook niet pas 2 albums afgeleverd toen ze met OK Computer op de proppen kwamen? Je moet dus eerst 5 albums aankloten voordat je een andere weg in mag slaan? BS

Ik vond OK Computer helemaal niet zo anders. Volgens mij begon het grote experimenteren pas daarna, met Kid A. En toen vond ik het meteen ook een stuk minder (al vind ik Everything in it's Right Place wel een mooi nummer).

Ja, dat is natuurlijk persoonlijk. OK PC maakte voor mij het verschil tussen een goede rockband en een briljante rockband.
Maar ik vind Viva nou ook niet bepaald een cultuurshock teweeg brengen hoor. Om dit nu met het geëxperimenteer van Kid A te vergelijken...daar kan ik niet in mee gaan.

wat een geniale plaat eigenlijk!
had er hard opgewacht maar niet verwacht dat ie echt heel goed was.
ik vind 3.5 toch wel weinig. daarom maak ik er mooi een 4 van.
De overgang tussen de nummers is goed, de nummers zelf zijn goed.
De nieuwe weg die ze zijn ingeslagen is goed.
COldplay is goed.

* * * *

O, maar dat ben ik ook wel met je eens, maar ik vond de plaat niet rigoreus anders dan zijn voorganger. Kid A was wel anders naar mijn mening.

Vind ik ook niet, maar van mijn hoeft dat ook niet perse. Kijk, briljante vernieuwing is natuurlijk prachtig, maar ik kan ook genieten van gewoon een goede plaat dat voortborduurd op wat er al is.

Wat is nu het ´beste nummer ooit´ waar vorig jaar over gesproken werd in het nieuws? Dat iedereen 'voor zijn dood' gehoord had moeten hebben volgens de zanger van Coldplay?

"Er is Leven na de Dood" van Freek de Jonge?

5 albums aankloten zou ik niet durven zeggen. Dan doe je niet recht aan de prachtwerken die de Beatles geleverd hebben vóór Rubber Soul. Ik denk alleen dat je niet moet willen veranderen om het veranderen. Bij Radiohead zie je het geëxperimenteer langzaamaan op gang komen. Pablo Honey (vrij normaal grungeachtig), the Bends (wat melodieuzere, maar ook wat donkerdere stukken + scherpere climaxen als in Just en My Iron Lung), OK Computer (meer prog-achtig/psychedelisch: Fitter Happier), Kid A (echt experimenteel album: National Anthem/Morning Bell etc.).

Ik vind het album VLVODAAHF trouwens niet schokkend experimenteel maar wel een zekere pretentie hebben van 'baanbrekend' (dubbele nummers/Spaanse, Arabische invloeden/uitlatingen van Chris Martin), iets wat niet terecht is IMO.

Mee eens, baanbrekend is het allerminst. Het is gewoon weer een Coldplay-album met een aantal mooie nummers (naar mijn mening). Maar veel meer had ik er ook niet van verwacht...

Ook mee eens, een nieuwe weg ingeslagen, maar zeker nix baanbrekends te horen hier.