Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Viva La Vida is een OK nummer.

Ik ga toch weer een halfje omhoog.
Heb 'm gister sinds lange tijd weer beluisterd en weer vond ik 'm betoverend werken. Nu ben ik toch echt om: Absoluut een van de platen van het jaar!

Dat kun je niet menen!

Voor mij absoluut een van de dieptepunten van het jaar. Gisteren nog eens beluisterd en ik weet het nu echt zeker.

Smaken kunnen nogal verschillen! Zelf vind ik "Viva La Vida Or Death and All His Friends" een prima album, beter dan hun vorige "X&Y", maar een hoogtepunt zou ik het nog niet noemen en een dieptepunt is het zeker niet.

Nou X&Y was ook erg, maar deze is imo nog een graadje erger.

Geef mij maar Parachutes. Toen waren ze nog puur en mooi ingetogen! Maar zo'n plaat zullen ze wel niet meer kunnen maken.

Jeuuuuh.... Dat is wel heel ver gezocht. Als het echt zo zou zijn, dan zou het triest zijn om zo je fans te bespelen. Maar ik denk niet dat die gedachte er achter zit...

Het anti-Coldplaygedrag dat in sommige middens populair is, heb ik eigenlijk nooit goed begrepen. Chris Martin is een geschikte knul (iedereen die zichzelf te kakken zet in Extras van Ricky Gervais is oké in my book!) en wat betreft de popmuziek van vandaag heb ik liever dat deze pop-rock de radiogolven overstroomt dan één of andere idiote kikker die een brommer nadoet of de zoveelste zoutloze R&B-act. En toch is deze Viva La Vida Or Death And All His Friends (wel niet de meest elegante albumtitel maar kom) de eerste plaat van deze band die in z'n geheel eens aan mijn luisterend oor werd onderworpen. Van de eerste platen (vooral dan Parachutes en A Rush Of Blood To The Head, X&Y is volledig aan me voorbijgegaan) ken ik wel wat nummers en daar zitten mooie liedjes tussen als je 't mij vraagt.
En precies omdat de vaak wat sombere pop die deze megagroep fabriceert mij wel ligt, heb ik het nu ook eens met een volledig schijfje geprobeerd. Dat het niet de hipste band van dit moment is, zal mij eerlijk gezegd worst wezen. Hier en daar viel te lezen dat er deze keer voor een iets experimentelere aanpak werd gekozen, mede dankzij Brian Eno, die achter de knoppen zat. Onconventionele songstructuren en zogenaamde "dubbele nummers" klonken me aanvankelijk als een misplaatste gimmick in de oren, als een manier om "moeilijk te gaan doen". Maar in de praktijk stoort het eigenlijk niet, vooral omdat het materiaal zelf heel genietbaar is. Onder de favorieten reken ik onder meer Yes, dat Velvet Underground-gewijs op gang wordt getrapt om tijdens het Chinese Sleep Chantgedeelte te transformeren in een soort van My Bloody Valentine light, I like! Ook de alomtegenwoordige single Viva La Vida, die haarfijn naar een glorieuze climax opbouwt, is absoluut top: vakmanschap! Voor een aangrijpend moment zorgt dan weer het mooie, verstilde Reign Of Love.
Dat het tekstueel allemaal niet veel voorstelt vergeef ik ze: het is uiteindelijk maar popmuziek, geen dichtenbundel, hoewel sterke lyrics de beleving uiteraard alleen maar intenser maakt. Viva La Vida Or Death And All His Friends is voor mij zeker niet de plaat van het jaar, maar het is wel een steengoed schijfje, dat hier momenteel een dikke 3,5 scoort!

Het voortdurend afkraken van succesvolle bands heeft volgens mij met afgunst te maken.
Met deze "Viva La Vida Or Death and All His Friends" heeft Coldplay bewezen nog bestaansrecht te hebben, succesvol of niet.

Ik zal het bij 1 posting houden en gelijk maar met de deur in huis vallen.... ik vindt dit niet meevallen. Keurig binnen de lijntjes gebleven, muzak op en top, lekker tijdens het boodschappen doen bij Albert H op vrijdagavond. Kom, ik zet de nieuwe van Elbow of the National maar weer eens op...

Offtopic discussie verwijderd (is intussen afgehandeld via pm blijkbaar) en verder een paar berichten verplaatst naar De Site > Gebruikers > Stemgedrag en naar naar Coldplay

Die laatste alinea van mijn stukje was ook niet echt serieus bedoeld.. Het was meer een eigenaardigheidje (de vele verwijzingen naar andere landen e.d.) waarvan mijn hoofd meer maakt dan het is. Damn you lucifer!

Tja, een complot is dan ook makkelijk gemaakt als je hem wilt zien. Het is inderdaad wel opvallend al die landen. Toevallig ook Japan waar Coldplay een grote fanbase heeft. Maar je kan het ook zo zien: Als jouw theorie waar was, waarom zouden ze dan Chinese Sleep Chant uit de tracklist hebben gehaald en het gewoon op Yes hebben gehouden?

Meestal staan de belangen van de muzikant en de platenmaatschappij haaks op elkaar. En toch hebben ze elkaar nodig. De muzikant die "zijn" juweel aan de wereld wil tonen en een maatschappij die het wil distribueren. En de platenmaatschappij die zoveel mogelijk poen wil binnenhalen. Onder die druk zijn al heel wat muzikanten (groepen) naar de kloten gegaan. De "echte" daarentegen bleven "hun" muziek maken en zijn de "blijvers"gebleven. M.i. gaat Coldplay de goeie kant op. Artisticiteit moet winnen van de commercie Terwijl de maatschappijen allerlei versies de wereld inpushen

Ik heb het album nou een paar keer gehoord en ben er niet ondersteboven van. Het komt op mij allemaal wat onsamenhangend over, alsof de band zoekende is naar een bepaalde richting. Slecht vind ik het ook weer niet maar een album als "Parachutes" of "A rush of blood to the head" vind ik toch beduidend beter.

Reign of Love, hoe kort dan ook, wordt voor mij hét nummer van jaar. Het leuk zijn als Colplay dat nummer nog eens opnieuw opzou nemen, maar dan in een langere vorm. Dit nummer overstijgt in mijn ogen de waardering dat dit een prachtige parel is. Dit nummeris zo UNIEK, enig in zijn soort.

Dat nummer doet mij nou net wat minder. Ik ben wel ondersteboven van Lovers in Japan, Reign of Love zie ik als een tussendoortje. En uniek vind ik het nou ook weer niet. Het is gewoon een ballad met liefdesthema begeleid door piano; niet bepaald uniek.

Ik kan het niet uitleggen. Toen ik dat stukje hoor kreeg en krijg ik nog steeds een heel apart gevoel. Iets ontroerends iets...., ik kan het je niet uitleggen. Ik denk dat veel echte muziekliefhebbers dat gevoel toch wel eens hebben. Iets, dateen gevoelige snaar in je raakt en dat je met de hele wereld zou willen delen. Maar juist dat gevoel kun je nou net niet "uitleggen". Dat is nou net het mooie van muziek.

Vreselijk herkenbaar!!!
Wordt weer eens tijd deze plaat opzet, ik vind het een verrassend album, maar de eerste 2 albums van de heren blijf ik beter vinden.

Ik ga vanavond een Coldplay cd "branden" voor een vriend van me. Daar had hij me om gevraagd. Nou maakte ik vroeger ook altijd cassettebandjes voor vrienden en kennissen en ik maakte daar altijd echt een werk van. Alsog het mijn eigen "plaat" was. Ga ik nou met Coldplay eens doen. Dat dwingt me dan dubbel om goed te luisteren. Ik heb er nu al zin in. Tot nu vind ik Viva de beste

Niet het beste coldplay-album maar er staan ook zeker een paar nummers op die ik echt geweldig vind.

Voornamelijk 42, lovers in Japan, en de afsluiter "Death and all his friends" vind ik prachtig; een echte nieuwe heerlijke coldplaysound. Rest van de nummers zijn goed te doen (al vind ik lost en violet hill toch wel wat snel vervelen).

Album is veeeeeeel lekkerder dan X&Y maar het zal geen klassieker worden zoals Parachutes of AROBTTH. Die kan ik nog tot in de eeuwigheid zo nu en dan opzetten en er volledig van genieten. Deze is voor het moment lekker.

Ik heb een soort "best of coldplay" gebrand voor een vriend. Eerst alles van ze opnieuw nog eens afgespeeld en sommige nummers daarna nog eens en ik kan het niet helpen De beste vind ik VivalaVida en op 2 X&Y. Nr 3 AROBTTH.

Waarom zo verontschuldigend? Er is helemaal niks mis met dit album, maar door met name Clocks en X&Y is er een soort clique ontstaan die er blijkbaar een genoegen inschept alles wat met deze band te maken heeft diep de grond in te stampen. Dat merk ik echt bij dit album.

Zelden heeft een band die eens op de commerciële tour ging me zo verrast. Het kan dus zeker!

er zijn van die bands die op een gegeven moment op een punt komen dat het hen niet lijkt uit te maken wat men maakt, het scoort omdat het basisgeluid immer herkenbaar is

ik noem bijvoorbeeld u2 met bono en het karakteristieke gitaargeluid van the edge

betekend vaak luiheid, het klinkt al heel snel als u2 en herkenbaar en verkoopt dus toch wel

vaak is dat muzikaal niet interessant meer en de gemakzucht bespeur ik ook bij coldplay

Je mag allerlei kritiek hebben, je hoeft 'm niet goed te vinden. Bien! Maar om na drie cd's bij de vierde luiheid te bespeuren is lachwekkend. Beste vriend, luister ze allemaal eens achter elkaar, als je dat tenminste opkunt brengen, Dan hoor je ze steeds verbeteren,. Maar je zult uit gemakzucht en luiheid je mening al wel klaar hebben, vrees ik.

Wat mij opvalt, is dat mensen die Coldplay altijd al goed vonden, doorgaans wat minder enthousiast zijn over dit album, terwijl mensen die Coldplay maar niks aan vonden, dit album ineens wél goed vinden. Dat is tenminste wat ik vaak opvang.

Sinds ik er de vorige keer iets over schreef, heb ik het album nog een paar keer beluisterd, maar ik vind het niet echt een samenhangend geheel. Ik mis de echte songs, hoewel dit album productietechnisch wel erg goed in elkaar zit.

Heb je de nieuwe wel al beluisterd? Zal je echt nog meevallen, Joy!

ik geef mijn mening en gevoel bij deze band en plaat weer

lijkt me geheel normaal op deze site

als je niet het fatsoen op kan brengen daar op een normale manier op te reageren zonder persoonlijke aanvallen, zou ik daar nu eens over gaan nadenken als ik jou was

ik vind wat ik vind over coldplay en ik vind dat men lui is geworden

punt

Luiheid of gemakzucht kun je Coldplay moeilijk verwijten, ik heb niet de indruk dat ze op hun lauweren rusten. Met dit album zijn ze trouwens op een nieuwe en goede richting ingeslagen. Natuurlijk hebben ze een eigen sound, maar bands worden juist legendarisch vanwege hun aparte sound.

Alleen luie donders maken slaapverwekkende muziek als Coldplay. ik bespeur bij Coldplay al bij 4 cd's luiheid. je hebt aan 1 nummer van deze band dan ook meer dan genoeg om hun hele discografie binnen te halen.

bands worden legendarisch vanwege goeie muziek

coldplay is iedereen over 5 jaar vergeten

sorry hoor maar zo spectaculair vind ik coldplay nu eenmaal niet, het is ongezout, saai, gemakzuchtig en allang niet meer verrassend