Keane - Perfect Symmetry (2008)

Gewoon precies hetzelfde materiaal??? Het spijt me, maar dat is onjuist. Ik vond Hopes and Fears een prima album, het 2e album een typisch "2e album"; snel geproduceerd, klinkt als het debuut, enkel met minder sterke songs.
Wat betreft deze plaat: ik kan de jaren 80 zeer waarderen, heb het nodige materiaal in de kast liggen. Maar ik vind de zang van Chaplin misstaan op deze achterhaalde back to the 80's oefening. Hij heeft vocaal gezien zoveel meer in zijn mars, hij krijgt enkel niet de ruimte om dit te tonen. Dit is gewoon geforceerd een voormalige hype achterna lopen. Nogmaals; ik waardeer bands die durven te experimenteren. Soms pakt het gewoon niet goed uit.
En omdat ik dit niet kan waarderen boeit Keane mij niet? Ik heb daar een andere verklaring voor: het heet een kritische blik.

Na het teleurstellende "SPIRALING" hoopte ik nog dat de cd uit een ander vaatje zou tappen.
Maar helaas, de hele cd staat bol van die vreselijke jaren 80 sound.
Ik had liever gehad dat ze op de wat ruigere sound van hun vorige album verder zouden gaan.
Maar dat is niet het geval.
Er staan nog wel enkele goede nummers op zoals "THE LOVERS ARE LOSING"en "LOVE IS THE END" maar verder is het allemaal zeer teleurstellend.

Ja dat kan allemaal wel zo zijn, maar ik vind dat er geen verschil zit in de 3 albums..
Het is allemaal gewoon perfecte Keane albums.. en dan zou het dan enkel aan de songs liggen dat mensen niet goed aanspreekt.
Dit album heeft wel meer bas in zich en soms wat gitaarsounds en inderdaad ook de synths. Maar de songs zijn wat mij betreft gewoon typisch Keane, heel veel nummers zouden dan ook op de eerste en tweede album kunnen staan.

Het nieuwe up-tempo karakter van Perfect Symmetry ligt mij goed in het gehoor. Dat wil echter niet zeggen dat het album daardoor ontsnapt uit de middelmaat, op ene paar erg sterke uitschieters na blijft het een middelmatig werkje.

Voor de Keane fan, die het up-tempo karakter kan waarderen, waarschijnlijk een mooi album. Voor diegene die zich niet als vaste liefhebber ziet geen grote verrassing.

Tsja, eens zullen we het niet worden, vrees ik... Je bekijkt Keane door een roze bril: "allemaal gewoon perfecte Keane albums". En ja, ik reken Keane uiteindelijk af op waar een band te allen tijde op afgerekend dient te worden: het materiaal. Ik beoordeel een band op de songs, niet op imago of videoclips. Als de songs ondermaats zijn, wat ze in mijn opinie zijn m.u.v. het Hopes and Fears album, dan vind ik dat ik in mijn recht sta om me kritisch te uiten. Keane heeft de lat zelf hoog gelegd met hun sterke debuut, hierdoor vond ik ze interessant, maar ik verwacht dan ook dat ze dit niveau doortrekken, tot nu toe stellen ze me teleur. Als jij het goede platen vindt wens ik je veel genoegen, maar ik ben een andere mening toebedeeld die ik mijns inziens redelijk onderbouwd heb.

Ik zie dat je Silent Alarm van Bloc Party op 1 hebt staan. Hetzelfde verhaal kan ik je daar vertellen; geweldig debuut, de opvolgers vond ik veel minder sterk. Betekent dit dat de band me niet boeit? Als dat zo was had ik niet de moeite genomen om het laatste album alsnog (meerdere malen) te proberen.

Dat sta je ook, maar persoonlijk snap ik daar niet van, want ik vind het tweede album qua kwaliteit ongeveer even goed als Hopes & Fears. Dezelfde stijl met evenzoveel pakkende liedjes (Nothing In My Way, Crystal Ball, A Bad Dream, Leaving So Soon, Frog Prince). Dat laatste nummer trouwens is samen met Snowed Under (wat niet op het 1e album staat) mijn favoriete Keane-nummer.
Dus nogmaals: je hebt alle recht op je mening, maar ik begrijp 'm niet.

Heb het album nu een keer of 5 geluisterd en hij wordt steeds beter maar een 5 gaat die niet redden helaas! Mis toch dat mooie van Hopes and Feares dat zullen ze nooit meer overtreffen denk ik toch een 4,5!

Ik heb het album meerdere keren beluisterd de afgelopen weken. Het groeit steeds meer.

Af en toe hoor je hier en daar nog Hopes and Fears en Under The Iron Sea, maar over het algemeen een vernieuwende Keane.

Favoriete nummers: Perfect Symmetry, Lovers Are Losing , You Don't See Me en My Shadow

@Koerok: Snowed Under is trouwens ook één van mijn (Keane) favorieten.

Ah, dat verandert de zaak! Ook ik ben een grote Prince fan.
Gevaar is wel dat je alle anderen die hoe dan ook in de schaduw van de grote kleine man staan, met hem gaat vergelijken. Als je dat doet, begrijp ik je zeker.

Nee, vergelijken doe ik nooit (kan ook niet) en ik heb zat andere live acts gezien die ook heeeeeel erg boeien, maar met Keane had ik dat meteen niet.. ik (persoonlijk) vond 't een beetje saai... (feit dat ie niet zo goed kan zingen hoeft nog niet eens echt het probleem te zijn, maar als een band alles speelt zoals het ook op plaat is te beluisteren, verveeld dat nogal snel... een beetje improvisatie mag wel, toch?)

Vlak album. Eigenlijk zelfs saai te noemen. Dat ze een ander geluid willen laten horen, oké, maar het mag wat minder sober. Nummers als The Lovers Are Losing en You Haven't Told Me Anything lijken wat meer op het oude werk en ik vind dat ook de beste nummers tot nu toe.

Ingetogen kan mooi zijn, maar op de manier waarop Keane het doet is het saai.

Wel moet ik zeggen dat de stem van Tom beter lijkt dan ooit. Een vooruitgang.

Voorlopig een 3,5*

Bah. Wat een tegenvaller! Helaas lijkt dit album echt nergens op. Zo simpel en vlak gemaakt. Het lijkt soms wel kindermuziek. Het is erg jammer dat ze nooit meer het niveau van Hopes en fears kunnen halen. 2*

Snelle reaktie voor een cd, die nog geen week uit is. Maar als je Under The Iron Sea ook maar 3*** geeft is het jouw muziek wel niet en die voorspelling betreffende Hopes & Fears slaat dus nergens op.

Ik begrijp Janhero anders prima, al vind ik de term kindermuziek als betekenisgeving aan dit album ietwat te ver gaan...
Ondanks onbegrip uit verschillende kanalen blijf ik erbij dat ik best in staat ben om kwaliteit van kwantiteit te kunnen onderscheiden. En zo te zien ben ik niet de enige die deze mening toebedeeld is.

heb het totaal niet op Keane en in eerst instantie ook niet op het nieuwe geluid.. maar nu vind ik Spiralling wel een leuk nummer.

Aangenaam verrast door Spiralling.
De rest van het album doet me minder; al klinkt het wel echt als Keane.

Ik vind het een lekker album. 4* voor wat mij betreft. Het album heeft minder muzikale samenhang dan de voor mij onbetwiste topper Under the Iron Sea. Maar kent daardoor wel meer variatie dan de voorgangers. Ik ben de laatste tijd een sucker voor melancholie en synths, dus Keane is voor mij het perfecte medicijn.

Eerder is zijn de live-capaciteiten naar voren gekomen: gebaseerd op de O2-dvd zijn de vocale foutjes van Tom Chaplin maar heel spaarzaam (en sommige liedjes vragen veel van zijn stem). En over de eerdere vergelijking met Prince: ook hij kan vocaal wat steekjes laten vallen: zijn falsetto is tegenwoordig minder krachtig, als ook zijn bekende 'schreeuwen'.
De twee hebben wel een opmerkelijk verschil: Prince is een veelzijdig artiest met veel muzikale kennis en kunde. Keane geeft zelf toe dat ze 'lerende' zijn. En met die beperking muziek maken/uitvoeren geeft wat mij betreft een extra dimensie. Ook Perfect Symmetry.

Kunnen we aub ophouden over Prince? Los van het feit dat ik Prince werkelijk afgrijselijk vind (zowel muziekaal en vocaal), ontgaat me de link tussen Keane en deze wanstantelijke gnoom volledig.

Nou nou.... Een beetje ruimte voor nuance a.u.b. De vergelijking tussen Prince en Keane gaat idd nergens over, maar een beetje muziekliefhebber kan toch wel inschatten dat Prince ondanks zijn geringe lengte ver boven deze heren uittorent... Maar goed (voordat er een ja-nee discussie op gang komt), back on topic!

De eerste teleurstelling is de intens lelijke hoes. Hoe krijgen ze het voor elkaar na het sprookjesachtige ontwerp van Iron Sea. Dan de nieuwe nummers, waar we al van weten dat er een poging is om krachtiger te klinken met de introductie van gitaren. Maar het blijft steken bij een poging. Ik wordt er niet opgewonden van. De stem van Tom Chaplin heeft te veel electronische vervorming om nog emotie op te roepen en de composities zijn volgens een te bekend stramien om te imponeren.
De krachtigste song lijkt [The Lovers Are Losing ] en het experiment is het aardigst geslaagd in [Better Than This] met Bowie's Magor Tom invloeden. Maar daarna hoor ik niets meer dat opvalt.

Je moet wel goed lezen, ik vergelijk helemaal niks, ik zeg alleen dat ik misschien wat verwend ben door Prince concerten....

Wat de link betreft heb je gelijk, die is er niet.... en gelukkig maar



En je denkt niet dat deze dvd nog even door de oppoets machine is gegaan? Geloof me, in het echt is het echt erger....

Maar goed, terug naar de hoofdmoot.... Heb de cd nog maar een keer gedraaid, want wie weet ga ik 'm na een paar keer beter vinden... Helaas, ik begin me gewoon te irriteren aan de simpelheid van sommige songs...:( Ben echt teleurgesteld in dit album. Heb 'm blind gekocht, en deze keer pakt dat helaas niet goed uit... Ik ga het niet meer proberen... de kast in, en stof laten happen dan maar

Ik reageerde dan op een reacties op jouw bericht. Anderen maakten namelijk wel die vergelijking.

Dat kan natuurlijk, maar ik heb daar niet zo'n moeite mee. Ik heb gemerkt dat de schoonheid van muziek (voor mij) niet afhangt van de complexiteit. Toevallig las ik dat gisteren ook bij Maarten 't Hart in zijn boek 'Mozart en de Anderen'. Mozart is vaak op z'n best als hij simpele middelen gebruikt. Ik ben het daarmee eens.
Eén enkele lang aangehouden noot kan soms zo mooi zijn...
(waarmee ik Mozart verder niet wil vergelijken met Keane, en al helemaal niet met Prince)

Och, ongenuanceerd uit de hoek komen kan soms zo geweldig opluchten. Probeer het eens!

Nietes!!!!

Met kindermuziek bedoel ik dat het te simpel is en een slechte copy van Hopes en Fears en ik bij sommige nummers de neiging krijg om te gaan huppelen.
Ik heb het idee dat dit album in een dag is opgenomen. Geen echte aandacht aan besteed. Misschien hebben ze hard geld nodig??

Ik moet je gelijk geven wat simpelheid betreft, ik bedoel eigenlijk meer saaiheid... de songs vervelen nogal snel..

De meest geniale songs puilen uit van simpelheid (Beatles)

Heb alleen de promo tot nu toe gehoord,,
kan niet het hele album vinden dan heb ik het over Limewire en torrents.

Kom op zeg, ff zoeken op Mininova.

Wat een geluk dat smaken verschillen. Ik ben een Keane liefhebber van het 1e uur en ik vind het knap hoe ze me elke keer weer weten te grijpen met de nieuwe nummers. Ook weer met dit album dus. Heerlijke 80s popnummers afgewisseld met de Keane die we al kenden. Gedurft en alleen daarom al 2 duimen omhoog. Geweldige plaat dus !

@Koerok: Snowed Under is zelfs mijn favoriete nummer.
@West: concert in de Ahoy was inderdaad briljant, de zaal leek wel te ontploffen van enthousiasme (en ook ik heb zo'n beetje alles gezien )

ik merk dat de waarderingen nogal verschillen...ik moet er even bijvermelden dat dit wel een album is die je ff vaker moet horen om eventueel te gaan waarderen.
ik vind het nog steeds niet zo goed als de vorige 2, maar toch wel een album waar ik ook weer met plezier naar luister.
(Zeker als ie maar 9 euri is bij de mediamarkt

ps. die extra nummers staan op de japanse import versie. die heb ik nergens origineel te koop kunnen vinden ,dus doe ik het helaas wel zonder die nummers.

Als ik bovenstaande lees kan ik in ieder geval concluderen dat deze plaat de nodige emoties losmaakt bij verschillende mensen haha.

Na twee luisterbeurten komt de hele tijd mijn favoriete woord bovendrijven: Mwâh... Het is allemaal niet onaardig en je kunt goed horen dat ze goed hun best hebben gedaan om er iets moois van te maken, maar het is allemaal wat te glad geschoren allemaal naar mijn smaak... Ook deel ik de mening van een eerdere post dat de stem veel meer potentie heeft dan zingen met de tingelmelodietjes die dit album vullen... Ik refereer daarbij graag naar de eerdere platen van de heren...
Maar misschien nog eens een paar keer luisteren...