Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Bij mij ook van 4,5 naar 4. Nog steeds goed, maar inderdaad, Magic vond ik beter. Alsof je daar meer de noodzaak van het maken in terug hoort, dat mis ik hier een beetje. Het is een beetje Springsteen op vakantie zeg maar. Nog steeds zeer goed, nog steeds leuk, maar wat betreft de muziek van Springsteen kan Obama maar zo snel mogelijk flink onderuit gaan .
Productie heb ik al eerder gezegd; stoort mij enorm. Ik hoop dat dit, zoals je hier en daar leest, ook echt een trilogie is en dat bij de eventuele volgende plaat een andere producer zit.
Nu ik dit schrijf....van 4,5 naar 3,5 is eigenlijk beter . Nog steeds goed en vermakelijk. Maar misschien wil ik ook wel beetje dat hij heel goed is. Mij valt wel op dat dit niet raar of erg is, recensenten hebben dit ook bij dit album.

Knap dat Bruce Springsteen nog steeds sterke albums kan afleveren. Hij blijft een geinspireerde songschrijver en verhalenverteller. Coherente plaat, die lekker in het gehoor ligt. Maar ik mis wel een nummer, waarbij ik verrast opveer van de bank of stoel. Dat had 'Magic' nog wel met 'Radio Nowhere' en 'Girls In Their Summer Clothes'. Toch niet teveel gezeurd: The Boss heeft weer goed werk geleverd.

Ik baal wederom van het geluid dat dit album heeft.
Had net hetzelfde bij Magic, maar bij dat album zitten er tenminste goede nummers tussen. Ik ben fel teleurgesteld op dit moment bij dit album. Hij kan zoveel beter.

Ik zeg wel niet dat het slecht is.

3*

Maar neen, slecht is het niet, maar als je in het verleden zulke magistraal sterke platen hebt gemaakt, en je moet dat als standaard nemen... tja, dan vallen de recentere platen toch bleekjes uit, maar het is nog steeds goede muziek, iets vaker draaien en je gaat iets minder negatief worden, enkel die productie is mij ook véél te glad, ik heb het liever wat rauwer, zeker met zo'n mooie stem als die van den Broes!
Ik mocht hem maar één keer live meemaken, dan nog net een paar dagen voor mijn vader stierf, in mei 1993 was dat, dan sta je daar op zo'n concert in Flanders Expo in Gent, te genieten van de muziek en aan je vader te denken, die enkele dagen later dus doodging, die verdomde kanker, mijn vader was amper 57 jaar, nou ja hij zou dat een week later zijn geworden... en nu zit ik zelf niet ver meer van die leeftijd...
Helaas hield mijn vader niet van deze zanger, hij had het niet zo voor popmuziek, hij was toch een pure jazzman...

nee slecht is het zeker niet al staat er één track die ik regelmatig ga skippen ' surprise ' , zeer zwak voor bruce , alleen outlaw pete en the wrestler zijn ijzersterk , de rest is ok , van matig tot goed , maar geef mij maar born to run en darkness en the river , dat waren nog eens meesterwerken , the boss wordt te mild ,

Eigenlijk niet zo veel aan, deze plaat. Beetje lichtgewicht in het imposante werk van The Bruce. De nummers lijken zo vlak en vaak wat nietzeggend. Heb hem beter gehoord. Begint de baas zijn leiderschap te verliezen??

Dat denk ik niet; zijn palmares zijn indrukwekkend en de muzikale voetafdrukken die hij al heeft nagelaten blijven bestaan. De beste man doet nu gewoon lekker waar hij zin in heeft en gelijk heeft-ie. Dat zal zijn optredens overigens ten goede komen.

die cd met de pete seeger vond ik toch veel beter , daar zat er tenminste ' punch en speelplezier ' in , veel meer of dit matig album .

Volgens mij heeft deze man zijn hele carriere alleen maar gedaan waar hij zin in heeft, gelukkig maar!! Vind dit wel één van zijn minste platen uit zijn imposante carriere.

Wat de punch betreft, daar kan ik wel een eind in meegaan. Heb zowel de sesisons als de geweldige live in Dublin. Maar geen speelplezier? Ik heb toch echt het idee, dat hij hier samen met zijn E Street vrienden meer speelplezier in heeft gehad dan dat het i.i.g op jouw overkomt. Juist die vibe tussen de optredens door en de energie die dat met zich meebracht, wilde Bruce en consorten vastleggen op deze plaat. Daarbij teruggrijpend naar alle invloeden vanuit zijn jeugd naar jong volwassendom. Nummers zijn snel geschreven en veelal na de 1ste take zo gehouden.

Ik heb het gevoel dat dit idd. een album is zoals Bruce het op dat moment voelde, niet te veel kinnesinne, waarderen wat je hebt, met een positieve blik vooruit en met genegenheid terugkijkend op vroeger. Waarbij eer wordt betoond aan invloeden en herinneringen uit zijn leven, zoals Beach Boys/Roy Orbison/Phil Spector en zijn eigen oeuvre. M.i is dit een muzikaal fotoalbum van zijn leven.

Maar goed beaster ik vind een 3,5 dan ook wel representatief als algemene waardering voor dit album. Ikzelf heb dit album juist door dat gevoel wat hoger zitten.

Heb er nog niet echt veel naar geluisterd, maar dit is het moment dat ik meer van Bruce ga luisteren. Wist zowiezo al dat het een geweldig zanger is, maar het moment dat ik dit album opzette en meteen een topper als Outlaw Pete hoorde betekent toch wel dat ik er zeker meer van ga ontdekken!

En waarschijnlijk dit album aanschaffen voor in mijn cd rek.

Daarnaast heb ik nog verschillende LP's op mijn kamer liggen van hem dus die ga ik ook nog eens beluisteren.

Ik vind er verdacht weinig saxofoon inzitten. Zou het een stil afscheid van Clarence worden? Die man kan het ook niet meer aan een optreden lang op het podium te staan...

@Fets: Tja de man is begin dit jaar 67 geworden en gezien de tour bezigheden van de afgelopen tijd van zijn grote vriend, zal dat vrij intensief voor hem zijn. Hijn tikt niet op een triangel en bespeelt een instrument dat aardig wat lucht vraagt. Zijn bijdrages zijn (o.a op dit album) derhalve dus ook meer subtieler geworden. Hoewel hij af en toe live nog steeds sterk uit de hoek kan komen.
Zijn postuur zal ook wel een rol spelen, maar ja wat wil je met zulke specifieke eisen(bron Wikipedia): Tenslotte springt zijn eetlust in het oog: volgens een uitgelekte eisenlijst van een E Street Band-tour, staat Clemons erop dat er na elk concert een hele gebraden kip voor hem klaarstaat.

Ik moet zeggen dat ik van z'n vorige ( Magic ) meer onder de indruk ben.
3.5 ster krijgt Bruce voor dit album van mij, en dan ben ik toch nog vrij royaal.
Ik zat te denken tussen de 3 en 3.5 ster.
Maar het is Bruce, en ik gun het de man toch van harte.
Maar eerlijk is eerlijk, Bruce heeft me wel beter weten te verassen met beter werk.

Het laatste echt sterke album van Springsteen was m.i. Devils en Dust, een mooi, ingetogen album in de traditie van Nebraska en Tom Joad. Deze nieuwe is voor mij, net als Magic, te mainstream. Nergens vliegt het even lekker uit de bocht (een juweeltje als Wrestler even daargelaten. Dat nummer is, zeker in combinatie met de film, een echt kippenvelnummer)

Maar helaas moet ik Working On A Dream categoriseren in het rijtje van andere 'vrij aardige' niemendalletjes als Human Touch en Lucky Town. Nergens is het slecht, maar het niveau van een Darkness of een Born To Run wordt nauwelijks bereikt.

Dat hoeft toch niet?
Als je wil dat al Bruce's werk van het niveau is van zijn twee magnum opussen, dan valt elk nieuw album van hem tegen.

Ikzelf vind dit opnieuw een fantastisch album van hem, met prachtige nummers als Life Itself, My Lucky Day, Good Eye en natuurlijk The Wrestler en Outlaw Pete. Enkel Surprise Surprise valt wat tegen.

ja, nu je het zegt , zeer weinig sax op deze cd die toch iets beter wordt met de tijd dus hup een halveke erbij

Ik vind hem persoonlijk beter dan magic hier is bruce veel veelzijdiger
bijv.good eye(tom waits achtig)
tommorow never knows(had zo op we shall overcome kunnen staan)

Inderdaad geen slechte plaat, maar Magic spreekt mij dan weer méér aan...

Samen met 'Magic' het bewijs dat The Boss helemaal nog niet op z'n retour is! Vooral de titelsong en 'Outlaw Pete' kunnen me zeer wel bekoren.

''The Boss is back'' hoor ik van veel mede-Springsteen fans. Hiermee bedoelen ze de nieuwe plaat Working on a dream. Misschien hebben ze hier wel gelijk in, misschien niet. Het is een meningskwestie. Persoonlijk vind ik dat het album zowel zijn nieuwere sound heeft (nieuwere sound is vanaf Tunnel of love) als zijn vroegere sound. Neem bijvoorbeeld 'Lucky Day', dit nummer zou rechtstreeks van The River af kunnen komen. Terwijl 'Kingdom of days' en de titelsong 25 jaar geleden nooit in Springsteen's hoofd waren opgekomen. De Acoustische ode aan Danny Federici (god bless him!) is prachtig, mede doordat hij niet echt bij het geheel past; hij springt er echt uit, zodat je weet, deze is voor Danny. De Billy die er in wordt bezongen word is uiteraard een bijnaampje voor Danny. Misschien de Billy uit 'Wild Billy's circus story', een van Danny's favoriete nummers? 'Outlaw Pete' is een mooi voorbeeld van Bruce Springsteen's songwriting. 'The Wrestler', geschreven voor de gelijknamige film is ook prachtig, moet alleen even inwerken denk ik. 'Surprise Surprise' is uiteraard weer een meezinger, voor in de stadions. 'Queen of the supermarket' is een nummer wat ik niet echt snap. Gaat het echt over een kassameisje of is het een metafoor? 'Tomorrow Never Knows' is een lekker vrolijk tussendoortje op de cd. 'Good Eye' is lekker bluesachtig, mooi voor een live-act. 'This Life' en 'What love can do' voelt een beetje ouderwets en een beetje nieuw, die 2 hebben het allebei. Wederom een prachtige plaat van Bruce Springsteen. ''The Boss is back''? The Boss is nooit weggeweest! Ben benieuwd wat ie gaat doen 30 mei!

Deze vind ik een stuk minder dan 'Magic', uit 2007.
Opzich prima songs, maar het grijpt me wat minder vast. Ik mis echt rockende nummers zoals Radio Nowhere, en dat is toch wel het soort muziek waar ik bij Bruce Springsteen naar zoek. Deze plaat kabbelt maar een beetje door, met nergens zo'n moment dat je op het puntje van je stoel gaat zitten.

3*

Een recensie die ik wil meegeven, al ben ik persoonlijk iets minder enthousiast. Wel een goede plaat voor mij, maar The Boss heeft er véél sterkere; Van de recente platen vind ik Magic, The Rising en vooral Devils & Dust véél interessanter.

Lees toch maar even wat ze er bij goddeau van vinden:

Bruce Springsteen :: Working On A Dream - goddeau.com :: magazine over muziek en andere

'Working On A Dream' is opvallend een erg opgewekte Springsteen plaat waarbij het ‘Yes We Can’ en ‘Change’ gevoel nooit ver weg zijn. Toch is deze plaat te weinig ophefmakend om binnen het poprock genre nog grote brokken te maken. Een echt rockgeluid zet ‘The Boss’ al een tijdje niet meer neer, daarentegen wordt het poppy geluid van ‘Magic’ nog wat breder opengetrokken. Een popalbum dus met hier en daar wat pop, folk, country en rockaccenten. Beste song van de plaat is meteen de epische opener “Outlaw Pete”…..wat een song!! Verder kabbelt de plaat rustig voort en wordt het rustige beekje nooit echt een bruisende rivier. Een vrolijke plaat maar een beetje te ‘safe’.

@ cooltonic; raar, die verscheidenheid in perceptie, maar ik vind Magic nèt wèl stukken méér rocken dan deze hier.
Voor mij is Magic dus interessanter omdat daar voor mij toch een groter rockgehalte in zit.

Absoluut! Magic rockt behoorlijk, zeker de single. Een stevige sound en geen strijkers zoals op dit album.

Ik was in eerste instantie niet helemaal overtuigd van dit album van The Boss.
Vond het allemaal te makkelijk, tja ik weet niet, ik miste een zekere mate van bevlogenheid en power bij Bruce.
Ik wilde het album lager inschalen dat zijn voorganger Magic, maar na enkele luisterbeurten achter elkaar vallen de puzzelstukjes op hun plaats.
Van Outlaw Pete & The Wrestler was ik direct al gecharmeerd, maar ook nummers zoals Working On A Dream, What Love Can Do, This Life & Kingdom Of Days klinken erg lekker.
Derhalve 4 sterren ( i.p.v 3,5 )

TEQUILA, misschien is het de iets te gladde productie die je wat tegenvalt, mij in elk geval wel, ik mis dat grofkorrelige van oude platen.... Maar dat neemt niet weg dat Bruce een prima songsmid blijft, uiteraard.

Berichten verplaatst naar Overigen > Apparatuur > MP3-speler

Tsjonge, heb deze gekregen en ik draai 'em maar eens terwijl ik bezig ben met wat nazoekwerk. Snel vergeet ik dat Bruce S. opstaat - zonder te storen verschuift de muziek naar de achtergrond, bijna tegen de lichtblauwe muren aan, totdat ik een nadenk-/formuleerpauze neem (zit te werken aan een rapport/verslag "hoe verwoord ik op een nette manier...") en dan besef ik dat die boerenkool-jingel-jangel-muziek die op staat ene Bruce S.is - wie ook al weer? Toch die die Bruce van die buitengewoon fraaie epische muziek als "Sandy", "The River" of het cynische "Born in the USA" of "The Ghost of Tom Joad". Ja echt wel - en gelukkig dan schiet de juiste zin me te binnen - en ratel ik verder in Word.

Ik had het over de combi Good Eye en Tomorrow Never Knows. Met Life Itself en Kingdom of Days herpakt Bruce zich enigszins. Maar voor Mjuman is het een veeg teken dat al werkend Bruce S. naadloos naar de achtergrond tegen het lichtblauw aan kan verdwijnen. Bruce is nog steeds een goede songsmid; hij zou alleen die gave vaker moeten gebruiken en de middelmatieg songs gewoon weg moeten laten - ja, tenzij hij erop uit is voor een deel opgenomen te worden in de canon van Americana.

Kingdom of Days is idd weer een beetje in de richting van de breeduitgemeten epiek - van het soort dat je dat verlangen naar zonnig weer, een open landschap en een cabrio.

Over de hele linie valt deze schijf mij toch tegen en omdat The Pete Seeger Sessions ook al niet mijn kopje thee waren, vrees ik dat ik voor Bruce S. retro ga.