Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

De hoge rating van sommige users heeft te maken met persoonlijke beleving en voor de een is dat gerelateerd aan een hogere waardering dan bij een andere, zo gaat dat. Zelf, heb ik er al voldoende over gezegt in eerdere berichten. Ik vind ook dat het gemiddelde van 3,69 goed past bij dit album. Dus zo hoog vind ik die niet.
Wat de vergelijking met The Wild... en Greetings... betreft; tja ook die vind ik goed, maar als ik van man's hele oeuvre puntsgewijs van boven naar beneden moet toewerken zou ik bj WOAD nog met 0,5 niet toekomen. Ik beoordeel dit album op de nummers die ik leuk vind en ze kunnen mij allemaal bekoren.

Voor en tegenstanders, niets mis mee, houd de discussie i.i.g levend.

Gemiddelde begint inderdaad wel heel rap te dalen nu.

Ik begrijp het niet goed. Je geeft de cd 5 sterren, vindt 3,69 een prima gemiddelde en in vergelijking met ander werk van Bruce Springsteen is WOAD mínder dan 0,5 sterren waard?

Daar lust ik er nog wel een paar van.

Bruce Springsteen is sinds The Rising aan een heel aardige cyclus bezig, in de 21e eeuw.

Beter dan wat in de jaren '90 en vooral '80 werd gemaakt. Persoonlijk vind ik het zelfs beter dan de zo bejubelde jaren '70 van de Boss.

Deze vakantie nog veelvuldig Darkness on the Edge of town gedraaid, maar ik blijf vinden dat deze cd niet kan tippen aan Magic, die ik ook had meegenomen.

Dus het zal hem ongetwijfeld goed doen om te horen: hij is nu beter dan ooit.

Ha musician, even een klein misverstand recht zetten;
Ik kan mij er in vinden dat 3,69 een prima gemiddelde is voor een album dat zo verschillende reacties oproept. Dat doet niets af aan mijn persoonlijke waardering van 5* hiervoor.
De vergelijking met 0,5* maakte ik, omdat ik meerdere albums heb van The Boss die ik met de volle mep beoordeel en niet vind, dat ik maar een album de beste hoeft te vinden en de rest dan per definitie minder. Want dat zou dan bijv. in kunnen houden dat ik WOAD met een halve * beoordeel, terwijl ik die wel dik in orde vind.

Zoals jij het stelt in het begin van je bericht, kan ik goed begrijpen dat het op die manier wel raar overkomt. Een contradictie in terminos zogezegt. Maar dat is in deze niet het geval.

Wat krijgt dit album een goede recensies, zeg en dat terwijl het toch een heel matig album is. Sinds de jaren 80 ben ik een Bruce Springsteen fan, maar zijn laatste albums stellen toch zwaar teleur. De rocker van weleer is in mijn ogen niet meer dan een ingedutte oude man en dat is een trieste constatering.

Goed ieder zijn mening. Ik weet niet welke albums je bedoelt met "zijn laatste albums", maar als "Bruce Springsteen fan" (zoals je jezelf noemt) zul je toch moeten toegeven dat albums als The Rising, Magic en Devils and Dust erg goed zijn.

Dat je deze niet kan waarderen kan ik me enigszins voorstellen, het is namelijk anders dan we van The Boss gewend zijn, maar om het dan meteen maar 1* te geven vind ik wel erg vreemd. Zo slecht is het nou ook weer niet.

Ik weet niet precies welke jaren '80 albums dan zo goed waren, maar The River (1980), Nebraska(1982) en Born in the USA (1984) hadden ook zo hun beperkingen.
Ook van The tunnel of love (1987) word ik qua rock niet erg vrolijk.

Springsteen geeft er anno 2009 op geen enkele wijze blijk van in slaap te zijn gevallen. Daarvoor moet je bij "de rocker van weleer" juist teruggrijpen naar het verleden, naar The ghost of Tom Joad en Nebraska.

Deze plaat is en blijft toch een beetje te vrolijk voor mij, het werkt niet bij mij. Is het zijn stemtimbre die niet werkt met zo'n happy sound of is het gewoon omdat ik me het origineel zo goed kan herinneren, ik weet het niet, het werkt gewoon niet.

Bruce Springsteen heeft bij sommige zoveel credits opgebouwd dat zijn laatse platen worden vergeleken met zijn topwerk als Born to run, Nebraska of Born in the USA. The Boss van nu kan niet meer tippen aan de Boss van toen. Al is het alleen maar omdat de geestdrift die toen in zijn muziek en in ieder DNA stuk van hem zat erg autentiek overkwam. Nu lijkt het meer op een vlees geworden Amerikaan die precies doet wat men van hem verwacht. Hoewel hij dat nog steeds bijzonder aardig doet is het nu meer show en toen pure passie.

@ barrett / devil-hunt : begrijpelijke reacties. Maar jullie geven ten minste nog een reeel aantal sterren.
Elke fan van The Boss zal dit album toch écht niet met 1* waarderen (zoals Handsome Dick ...), dat zou namelijk betekeken dat er nog geen 3 goede nummers op zouden staan.

Ik vind dit album nog steeds beter dan het meerendeel van z'n werk uit de jaren 80(waaronder Born in the USA, wat is dat album overgewaardeerd zeg) en jaren 90. Alleen The Ghost of Toam Joad uit die periode is beter.

Z'n laatste paar platen, The Rising t/m deze zijn imo stuk voor stuk mijlen beter. Ze kunnen behalve The Rising niet tippen aan Born to Run, Darkness en Nebraska maar het zijn gewoon uitstekende platen.

"Working On A Dream" mag naar mijn mening nog niet in de schaduw staan van "Nebraska" of "The Ghost Of Tom Joad". Ik ben ook fan, maar ik blijf WOAD veruit de minste Bruce plaat ooit vinden. "The River", "Tunnel Of Love" en "Born In The USA" hebben hun beperkingen, dat klopt ("Nebraska" vind ik dan weer in elk opzicht perfect). Maar zeker niet zoveel beperkingen als WOAD: de teksten zijn veel minder dan ik van Bruce gewend ben, weinig songs blijven echt hangen en tot overmaat van ramp vind ik de productie (net zoals op "Magic") vervelend.

Het klinkt hard, maar misschien wordt het tijd om producer Brendan O' Brien te dumpen...

Kan ik mij in vinden. Ik vind dat Brendan, de sound van Bruce tot een mengelmoes maakt, daar waar de instrumenten voorheen veel meer naar voren kwam en tot zijn recht. Maar het zit er niet in denk ik zo. Bruce is zeer content met de samenwerking.

Over WOAD is al veel gezegt en ieder heeft zijn eigen positief/negatief gevoel erbij. Bij mij is die positief. 1* geven is wel heel weinig, zoals Handsome Dick doet, maar dat is zijn goed recht. Maar ik vind het geen ingedutte oude man..juist het tegenovergestelde. Ik ken weinig bijna zestigers, die de afgelopen jaren zo intensief getourd hebben en getuige het optreden op Pinkpop...wat ik dan gezien heb...heeft hij nog steed wel passie en plezier erin. De kracht is er wel wat uit en zijn stem heeft flink wat deuken opgelopen. Maar zijn charisma is nog steeds intact.

Bovenstaande discussie grijp ik maar gelijk aan om ook mijn recensie te geven.

Net zoals een aantal posters boven me, behoor ik tot de die-hard Springsteen fans. Ik volg de man sinds 1990 en heb sindsdien 10/11 concerten bezocht. Onnodig om te zeggen dat ik alle cd's heb. WOAD behoort zeker niet tot zijn beste werk, maar ook zeker niet tot zijn slechtste. De sound is soms bijna on-springsteeniaans en daarnaast is de cd wel wat wisselvallig.

Opener Outlaw Pete is een goed nummer, maar live komt dit nummer nog veel beter tot zijn recht. Het krijgt dan epische proporties, zo heb ik in Frankfurt en op Pinkpop mogen ervaren. Kippenvel als Bruce live zingt "can you hear me?"
My Lucky day is aardig; een nummer zoals Springsteen er zoveel heeft geschreven: up-tempo, coupletje, refreintje, brug, sax. Dit soort nummers schrijft hij nog in zijn slaap. Het is aardig, maar er zijn geslaagdere nummers volgens dit recept.
Working on a dream is ook al zo'n nummer wat live veel beter tot zijn recht komt. Velen vinden dat Springsteens stem live niet meer geschikt is voor dit soort nummers, maar ik geniet van elke seconde, inclusief de speech die hij live houdt.
Queen of the supermarket: you love it or you hate it. Ik behoor tot de 2e categorie. Waar was Bruce met zijn gedachten toen hij dit nummer schreef? Muzikaal bezien gaat het nog wel, maar die tekst....verschrikkelijk. Nooit gedacht dat ik Bruce zoveel keer groceries (vergeef de spelfouten) zou horen zingen. Het komt bij mij niet over.
What love can do is 1 van mijn favorieten: lekkere drive, mooie stem, niets aan toe te voegen.
Met This life heb ik een haat-liefde verhouding. Het begin is mooi, de tekst is mooi, maar het middenstuk verveelt me. Die Beach Boys-sound past Bruce niet. Daarentegen is dat outtro wel heel erg mooi.
Good eye behoorde in het begin tot mijn favorieten, maar gaat toch wel erg snel vervelen, naarmate je het vaker hebt gehoord.
Tomorrow never knows idem dito. De tekst doet mij denken aan Blowin' in the wind van Bob Dylan, maar ai ai ai wat een gezapig nummer is dit. En nee, dit is geen cover, maar wat wisten The Beatles in 1966 al een onvoorstelbaar spannender nummer te maken met dezelfde titel.
Het venijn en de pracht zit hem in het 2e gedeelte van de cd. Life itself en Kingdom of days kennen eigenlijk allebei dezelfde thematiek, maar wat een prachtige nummers. Het is geen rock meer, maar schitterende rock-pop over vergangelijkheid en ouder worden. Met deze 2 nummers bewijst Bruce voor mij zeer waardig oud te worden. Gelukkig is hij geen Born in the USA II, III en IV blijven schrijven met nummers over auto;s, meiden, etc, etc...
Surprise, surprise; ik snap waarom mensen het niets vinden, maar ik vind het leuk, het maakt me vrolijk. Een heerlijk nietszeggend niemendalletje.
The last carnival: woorden schieten hier tekort, wat een ontzettend mooi eerbetoon aan Danny Federici.
De cd sluit af met "bonustrack" The wrestler. Mooi nummer, maar toch op een wat rare plaats op de cd. Afsluiten met The last carnival had mooier en toepasselijker geweest.

Dan is er nog wat "raars" met deze cd. Iedereen heeft het over vrolijk, opbeurend, maar wel beschouwd gaat dat maar voor weinig nummers op. Natuurlijk is de muzikale toonzetting van de meeste nummers licht en gloort er hoop door de teksten, maar WOAD is vooral een herfst cd. Life itself, This life, Kingdom of days, What love can do en The last carnival gaan over ouder worden, vergangelijkheid en de dood. De nummers die dan overblijven vormen een gevarieerd mengelmoesje.

Al samenvattend: niet zo sterk als Magic, maar dankzij een aantal zeer sterke nummers toch nog 4*

Juist. En ik vind de nogal slaapverwekkende ballads van Nebraska en The ghost of Tom Joad (en in mindere mate Tunnel of love) helemaal niks aan. Magic en Working on a dream zijn precies albums waar ik wél op zat te wachten.

Qua geluid en composities. Fans die Bruce graag horen rocken kunnen m.i. ook moeilijk van die ballad-albums erg goed vinden. Nu hoeft dat ook helemaal niet, hij bouwt zelf gewoon aan een indrukwekkende catalogus, dat is wat anders. Je kunt dan moeilijk alles even prachtig vinden.

Maar er kan niet worden gezegd dat Bruce niet rockt op Working on a dream (of Magic) want dat gaat hem juist voortreffelijk af. Dat hij zijn producer Brendan o' Brien zo goed vind geeft wel in ieder geval aan, dat Bruce Springsteen zelf ook erg tevreden is over Magic en Working on a dream.

Dat zegt mij dan voldoende.

Wat ik vooral het grote mankement van WOAD vind is dat het makkelijk wegluistert. Er zijn een paar zeer sterke tracks, de rest blijft niet echt hangen. Springsteen rockt, vertelt prachtige verhalen en is daarnaast redelijk catchy; zoiets wat je blijft neuriën op je werk. Dat gebeurt op deze plaat minder. Gelijkwaardig aan Magic, maar wel duidelijk minder dan de klassiekers BTR, DOTEOF, Nebraska etc.

Van Bruce kan ik zowel het rustige als het stevige werk waarderen, daarom ben ik ook fan. Bij Neil Young zijn er ook fans die zijn 'schommelstoelmuziek' niets aan vinden maar de harde rock van Crazy Horse wel geweldig vinden. Dat kan, maar waarom kun je niet van beide kanten van de artiest houden? Ik vind dat Bruce op zijn folkplaten (o.a. "Nebraska") meer dan op zijn andere elpees laat horen dat hij een meesterlijk tekstschrijver is. Ik hoor Bruce ook heel graag rocken zoals op "Darkness..." of "Live 1975-1985", maar hij heeft het naar mijn mening wel eens beter gedaan dan op WOAD.

Maar zoals al eerder gezegd mag Bruce zeker niet afgeschreven worden. Songs als 'Tomorrow Never Knows', 'Outlaw Pete', 'The Last Carnival' en 'The Wrestler' bewijzen dat hij het nog steeds in zich heeft om prachtige muziek te maken. Tijdens Pinkpop werd ook duidelijk dat hij ook op latere leeftijd nog meer energie, overtuigingskracht en uitstraling heeft dan al die jonge bandjes op dat festival bij elkaar.

Inderdaad, van zowel Bruce als Neil ben ik liefhebber van zowel hun rustiger werk als hun steviger werk.
Van Nebraska tot The Rising of in het geval Neil Young van Harvest Moon tot Ragged Glory.
Dit album van The Boss vind ik prima al vond ik Magic en zeker The Rising beter.

'Dat je deze niet kan waarderen kan ik me enigszins voorstellen, het is namelijk anders dan we van The Boss gewend zijn, maar om het dan meteen maar 1* te geven vind ik wel erg vreemd. Zo slecht is het nou ook weer niet'.

Rkdev, je schreef dat 'The Rising', 'Devils & Dust', 'Magic' en dergelijke goede albums waren. Maar dan schrijf je dat je het voorstellen dat ik 'deze' cd niet kan waarderen. Nou, ik vind 'W.O.A.D.' een verschrikkelijke cd. Alle nummers vallen me tegen en dat heeft niets te maken met dat deze cd 'anders' is. Dit album heeft gewoon niets en dat heeft onze Bruce de laatste jaren wel vaker. 'Magic' vond ik ook een drama, 'Devils & Dust' heeft nog wel een paar leuke nummers en 'The Rising' is op 'Let's Be Friends' na, een goed album. 'The Rising' is in mijn ogen het laatste goede album van Bruce, daarna was het niet veel meer. 'The Seeger Sessions' had nog wel iets, maar de rest niet meer en dat is jammer, want ik vond onze Bruce altijd erg goed.

Weet je, Rkdev, voor mijn gevoel is Brendan O'Brien het probleem. Sinds Bruce met hem samenwerkt, vind ik zijn cd's matig tot slecht, op 'The Rising' na. Het geluid is misschien beter dan vroeger, meer live, maar toch heeft Bruce het niet meer en dat is een trieste zaak.

Handsome Dick, voor mij zijn 'The Rising', 'Devils & Dust' en 'Magic' échte Springsteen-albums. Ook heb ik geen probleem met de producties van Brendan O'Brien zoals zovelen hier (inclusief jij). Dus daar zal inderdaad het verschil wel zitten.

Toch kan ik me moeilijk voorstellen dat een fan van Bruce Springsteen nummers zoals The Wrestler, Outlaw Pete, Life Itself en Kingdom of Days van dit album niet goed vind. Maar goed, smaken verschillen gelukkig.

@ handsome dick:
Onderling kunnen Springsteen cd's uiteraard verschillen. Het is maar net wat je smaak is, welke uiteindelijk je favoriet is.

Op het hele werk van Springsteen bekeken, is het onmogelijk te oordelen dat de laatste 10 jaar knudde zijn geweest.

In sterren vertaald: Springsteen gaat van 3,5 tot 5. Een album dat je persoonlijk erg mager vindt misschien naar 3. Dan houdt het op. Lager kun je Bruce niet geven, de onderlinge artistieke verschillen zijn, puur muzikaal bekeken, niet zo groot.

Trouwens, misschien komt Andre Rieu in aanmerking voor 0,5 of 1 ster. Zou je Working on a dream tot hetzelfde niveau willen rekenen?

Ik vind dit een goed album.

Wat me wel opvalt is dat Bruce tijdens zijn huidige WOAD tour 2, hoogstens 3 nummers per concert van dit album speelt. Bij de Magic tour van 2 jaar geleden speelde hij zeker 7 a 8 nummers van de cd (Magic)
Zou hij zelf misschien minder tevreden zijn over de nr's op WOAD als op Magic??

Ik kan inderdaad geen drietal nummers noemen die goed zijn, daar is het album toch echt te zwak voor. 'The Wrestler' is mijn favoriet van de cd en de rest kan niet eens in de buurt komen.

Dat ik als fan een album van Bruce Springsteen geen 1 kan geven, slaat nergens op. 'The Wrestler' zorgt er voor dat het album een 1 krijgt, want het is het enige goede nummer op de 'W.O.A.D.' cd. Deze cd wekt het zelfde gevoel op als 'Magic', want dat vind ik ook een verschrikkelijke cd. 'Magic' scoort iets hoger dan 'W.O.A.D.', want daar staan nog goede nummers als 'Radio Nowhere', 'Long Walk Home' en 'Terry's Song' op. De 'Seeger Sessions' vind ik wel weer een goed album, op enkele nummers na, al moest ik in eerste instantie niets van dat album hebben. Misschien dat het te maken heeft dat het zijn eigen nummers niet zijn? 'Devils & Dust' vind ik op enkele nummers na ook niet bijzonder. 'The Rising' wel weer, op dat verschrikkelijke 'Let's Be Friends' na.

Bruce Springsteen in de jaren 80... 'The River' was een goed album, evenals 'Born in the USA' en 'Tunnel of Love'. 'Nebraska' heeft ook echt wel iets, lekker somber en sober. Maar waar ik nooit iemand over hoor, is het 'Darkness...' album. Luister daar weer eens goed naar, vooral naar nummers zoals 'Adam Raised A Cain', 'Something in the Night', 'Candy's Room', 'Racing in the Street', 'Streets of Fire', 'Prove it all Night' en 'Darkness...' Dat is de Bruce Springsteen die ik wil horen, overtuigende rockers en heerlijke ballads. En wat dacht je van 'Human Touch'? Met dat soort nummers is Bruce toch op z'n best. Op 'Pony Boy' na, is dat hele 'Human Touch' album toch geweldig te noemen? 'Lucky Town' was weer heel wat minder. En de 'Tom Joad' cd deed me ook niet zo veel.

En wat een echte fan betreft... Een echte fan hoeft echt niet alles van een artiest goed te vinden. Ik vind de laatste 2 cd's van Bruce heel erg zwak en ben bang dat hij op deze manier door blijft gaan, vooral omdat hij het zelf wel heerlijk vindt om met Brendan O'Brien te werken. Maar mijn mening is, dat zolang zij samen blijven werken, zal Bruce Springsteen geen goed album meer uitbrengen.

Zegt dat niet genoeg!!!

Andre Rieu en Bruce Springsteen zijn niet met elkaar te vergelijken, Musician. Over Andre Rieu kan ik werkelijk niets goeds zeggen. Lekker teren met andermans veren, houd toch op. Hoe slecht ook, Bruce schrijft nog wel z'n eigen nummers, op de 'Seeger Sessions' cd na.

Gelukkig verschillen smaken, Rkdev, anders zou het een saaie wereld zijn.

Maar jij hebt geen probleem met de producties van Brendan O'Brien? 'The Rising' heeft een goed geluid, 'Devils & Dust' ook nog wel, maar 'Magic' en 'W.O.A.D.' klinken heel matig. Live geluid, zoals Bruce in een interview zei. Nou, live klinkt hij toch wel beter dan z'n laatste 2 cd's. Trouwens, met de producties van zijn cd's heb ik altijd moeite gehad, want bijna elke cd had beter kunnen klinken. Vergelijk de studio versie van 'Tougher than the Rest' ('Tunnel of Love' cd), maar eens met de live uitvoering, op bijv. de 'Chimes of Freedom' cd of de 'Video Anthology'. Dat is toch een wereld van verschil? Die 'Live 1975-1985' box klinkt toch ook geweldig? In ieder geval beter dan bijv. de 'In Concert/MTV Unplugged' cd.

En wat de nummers betreft... 'The Wrestler' is geweldig en de rest valt gewoon tegen, maar zo denk ik er over.

De redenen heb ik genoeg opgeschreven!

1 goed nummer is voor mij een 1, ik ga toch geen 3,5 geven omdat er 1 goed nummer op de cd staat?

Nee, dat zegt helemaal niets. Er is geen relatie tussen een goed album en het aantal nummers daarvan dat wordt gespeeld tijdens een concert.
Artiesten spelen doorgaans wat het publiek graag wil horen. In die zin, is het publiek veel conservatiever dan de artiest zelf.
David Bowie en Fleetwood mac speelden/spelen ook Greatest hits op aangeven van publiek via internet.

Daarbij (al heb ik Bruce recent niet gesproken) is het zeer waarschijnlijk zo dat de stem van Bruce moeite heeft om live het niveau te halen van de cd. Dat is iets heel anders dan wel/niet goed vinden.

Je kan het allemaal redelijk onderbouwen Handsome Dick en volgens mij ben je ook wel een Bruce kenner, maar om Human Touch geweldig te noemen en Bruce op zijn best, sla je de plank volledig mis. Ik ben eigenlijk nog niet uitgelachen.
Als er nu 1 Springsteen-cd is die de meeste Bruce fans zijn slechtste vinden, is het Human Touch wel. Ook hier op MuMe scoort die cd het minst.. En Lucky Town weer wat minder dan Human Touch? Neenee, Lucky Town is geen hoogvlieger in zijn ouvre, maar is toch een redelijk goede, pure cd. Dit itt Human Touch, die op zijn hoogst het predikaat aardig verdient.

Ik kan mij daarnaast ook voorstellen, dat door het verlies van een goede vriend en ja, misschien ook wel het proces van het ouder worden en het terugkijken daarop, dat hij juist meer is gaan putten uit zijn omvangrijke oeuvre. Ten tijde van Magic was Danny Federici er nog en bij WOAD tournee niet meer.