U2 - No Line on the Horizon (2009)

Wow, wat een plaat. Ik kon de verleiding niet weerstaan en heb hem gedownload. Gisteravond twee keer integraal geluisterd, met een grote glimlach op mijn gezicht. Herkenbaar en toch vernieuwing. Met name Magnificent vind ik geweldig.

Prachtig album ik kan niet stoppen met luisteren.Een echte groeiplaat.Er staan heel mooie nummers op.

Sterke plaat! Na enkele mindere cd's (pop, ATYCLB en HTDAAB) opnieuw een plaat die je wil beluisteren en herbeluisteren omdat er steeds meer op te ontdekken valt. Voorlopig 4*. Topnummer "stand up comedy"!

Heb je vannacht met een koptelefoon op geslapen ofzo?

Ik heb als groot U2 van het album voor de eerste keer beluisterd en ben er zeker niet kapot van.

Ik vind wel dat dit één van de minst toegankelijke albums is van U2. Er zullen dan ook nog vele luisterbeurten volgen voordat ik een stem uitbreng.

Als muziekofiel heb ik in de loop der jaren wel geleerd dat je de meeste muziek niet na 1 of 2 luisterbeurten kunt beoordelen. Er zijn vele albums die ik in het begin goed of slecht vond en dat dit met iedere luisterbeurt veranderde.

Ik denk dan ook dat de meeste mensen die nu al een stem hebben uitgebracht zeer oppervlakkige luisteraars zijn en dat die vaak een heleboel mooie dingen missen.

heb em nu 2x gehoord, maar idd ook niet kapot van. Matig vind ik het zelfs. Er staan geen lekkere poprock tracks op als Vertigo, Beautiful Day, Bloody Sunday, City of Blinding Lights, die mis ik echt op deze plaat. Tot nu toe vind ik het alemaal te zweverig allemaal, geen echte uitschieters.... MIsschien moet ik em nog vaker horen. Voor nu geef ik em een 3 *.

Een echte groeiplaat. Binnen één dag gegroeid tot 5 sterren. Yeah right!

Ik was een heel verhaal aan het typen, Haveman , om tegen je in te gaan. Dat het klopt dat een album vaak meerdere luisterbeurten nodig heeft. Maar dat het niet altijd zo is, dat je zelf wel aanvoelt als dat het geval is en wanneer niet. omdat je toch weet wat je eigen smaak is enzovoort bla bla. Toen wilde ik concreter worden en ging ik richting een review. Toen ik stukjes ging beluisteren om de nummers terug te halen in gedachten dacht ik opeens: die kerel heeft gelijk. Mijn stem moet gewoon weg.. eerst nog een paar keer luisteren.
Danku Haveman. ik had dit album al bijna afgeschreven, wat een onzin. en dat terwijl U2 altijd hoog gestaan heeft(staat) bij mij.

ZO, tegen mijn principes in even binnengehaald. Hij opent erg zwak, zang van Bono is gewoon niet goed. Moment of Surrender, Fez en Breathe bevallen met het best. Geen hemelbestormend album maar zeker wel ok. Beter dan de vorige 2.

Ha-ha! Een groeiplaat? Je hebt je vandaag hier aangemeld en meteen even op alle U2-platen gestemd. Nee, dit nemen we écht serieus

Hehe inderdaad, daarnaast geef je het 5 sterren, heeft het binnen één dag toch een aardige groeispurt gemaakt dat het nu al de volle pond krijgt.

Heb hem even opnieuw gepindakaast (gepindakaasd?) zonder die kutsingle. Volkomen ruk dat nummer.

Ongelooflijk dat ze Magnificent niet als single hebben uitgebracht want dat is toch wel de U2 sound zoals velen hem graag horen.

Zal wel een drama worden voor kaartjes als er een tour komt vrees ik. Heb elke tour sinds Vredenburg 1982 gezien dus wil dat wel volhouden.

De clip van de nieuwe singel doet me denken aan enkele videoclipsColdplay en Siccors Sisters. Ik neem aan dat jullie weten over welke ik het heb.

Coldplay ??? Ken ik niet

Is dat niet dat bandje dat probeert een U2 een ietsje te benaderen.....

Coldplay is de band die voor 4 Brit Awards was genomineerd, maar er geen heeft gekregen. Een blond 24-jarige meisje, een zeker Duffy heeft er wel 3 meegenomen.

Nou over deze plaat: het is echt U2 - dat staat voorop. Ik vind 'em beter dan "How to Dismantle..." - maar goed als je dat een wereldplaat vond, kon je je volgens mij zo vervoegen bij Schoemaker voor een paar nieuwe oren tegen halve prijs.

Hij valt me niet tegen en da's al heel wat. Laat ik 'em voorlopig op 3 * zetten. en da's VEEL, want mjuman was eigenlijk afgehaakt bij U2 na Pop.

ik snap niet dat iedereen (nou ja niet iedereen ) Magnificent zo goed vinden... ik vind Moment Of Surrender 100 x beter

ik ben geen liefhebber, maar u2 heeft hier wel weer een kwaliteitsplaat staan. ik zal deze plaat echt niet vaak opzetten, en er zijn maar een paar leuke tracks op deze plaat, toch ademt de sfeer wel een band uit die gewoon jarenlang ervaring heeft op het hoogste niveau. de sound is onbetwist u2, en de tracks zitten gewoon goed in elkaar. mijn favorieten zijn de single en de titeltrack.

Heb de plaat nu een keer of drie goed beluisterd en mijn vijf blijft gewoon staan (ook al kon je hem niet veranderen)
Dit is echt een album die weer steeds beter en beter gaat worden let maar op!

Owja magnificent en I'll go crazy if I don't go crazy tonight tot nu toe wel favoriet!

Helemaal met je eens, Magnificent drukt net niet op het jeukknopje waar de heren de laatste jaren nog al eens last van hadden (is eigenlijk begonnen met Who's Gonna Ride Your Wild Horses, heb altijd wat moeite met dit soort U2 nummers), al klinkt Magnificent net weer wat frisser en jengelt dat gitaartje weer wat ouderwetser.

Moment Of Surrender en meteen Unknown Caller daar achteraan zijn toch wel de prijsnummers (tot nu toe na een draaibeurt of drie)

Na 2 luisterbeurten, moet ik zeggen dat ik dit album al beter te pruimen vind dan z'n 2 voorgangers (die ik ontiegelijk saai vond).

Ik heb al 3 prijsnummers ontdekt:

Moment of Surrender
White as Snow
en
Cedars of Lebanon

en ik denk dat er nog meer gaan komen........

Er zijn vele redenen om een hekel aan U2 te hebben. Die Bono bijvoorbeeld, met z'n messiascomplex en zonnebrillencollectie, dat is natuurlijk een zeer onuitstaanbaar mannetje. Zo iemand die als je hem op een feestje uitnodigt met alle meisjes gaat zitten flirten en alle spelletjes wint en iedereen een schuldcomplex bezorgt met z'n geoudenhoer over Afrika. Dan is er nog The Edge - wat natuurlijk een achterlijke artiestennaam is - die altijd zo'n stom mutsje op z'n hoofd draagt en met zijn gitaarsound wel zo achterlijk veel bandjes heeft beinvloed dat je nooit van je leven aan zijn galm zal kunnen ontkomen. En dan is er nog het feit dat U2 gewoon een retecommerciele band is die instant radiohitjes op commando uit kan poepen, liedjes die iedereen na een luisterbeurt mee kan brullen en dat dan ook massaal doet in de megalomane stadions die het Ierse kwartet steeds weer weet te vullen. Sinds ze in 1976 bij elkaar kwamen hebben deze Christelijke gladjakkers tot doel gehad de grootste rock & roll-act ter wereld te worden en het lijkt ze aardig te zijn gelukt.

Voor zover het cynisme dat ik noodzakelijk achtte om dit stuk mee te openen. Want als ik eens mijn ongeremde enthousiasme over deze band openlijk laat gaan word ik altijd nogal vies aangekeken door mijn muziekminnende vrienden. U2, dat kan toch niet? Daarom lijk ik mij altijd te moeten verantwoorden als ik over deze band spreek. En eigenlijk heb ik daar schoon genoeg van! Want als je platen als The Unforgettable Fire en Achtung Baby hebt gemaakt, wat maakt het dan uit dat je je gezicht constant op goede doelen-benefieten laat zien en met wereldleiders rond de tafel zit en niet van de radio te branden bent? 'Cool' is zo'n betrekkelijk stempel. Het belangrijkste is dat ik U2 geloof. En het is zonder enige twijfel de meest bezielde band die ik ken.

Een kanttekening die ik echter wel moet plaatsen is dat ik hun vorige twee platen - million-sellers All That You Can't Leave Behind (2000) en How To Dismantle An Atomic Bomb (2004) - nogal middelmatig vond. Niet dat er geen goede nummers op deze albums staan, maar ze klinken wel heel erg als U2 op de automatische piloot. Nogal bloedeloos en weinig avontuurlijk. Terwijl deze band in de jaren tachtig en negentig zichzelf juist kenmerkte door een constante vernieuwingsdrang ten opzichte van haar eigen sound. U2 was een spannende band omdat ze met grote regelmaat van stijl veranderde. Van de new wave en postpunk van Boy (1980) en October (1981), tot de etherische gospel en soundscapes van The Unforgettable Fire (1984) en The Joshua Tree (1987) en van de blues en country van Rattle & Hum (1988) tot de eclectische alt-rock van Achtung Baby (1991) en de ambient van het onder het pseudoniem 'Passengers' uitgebrachte Original Soundtracks 1 (1995). De platen Zooropa (1993) en Pop (1997) zijn mijn persoonlijke favorieten van de band. Over het algemeen worden deze juist als hun minste gezien, omdat ze hierop teveel hun eigen sound zouden verloochenen. Maar de combinatie van techno, ambient, krautrock en britpop zorgde voor een broeierig gevoel van avontuurlijkheid dat mij simpelweg het meest wist te raken. Ik hou nu eenmaal van een beetje onvoorspelbaarheid in muziek. U2's werk in de jaren nul was echter zo voorspelbaar als het kapsel van Balkenende. En aangezien voorspelbaarheid nu eenmaal verkoopt verwachtte ik dat het wel voorgoed over zou zijn tussen mij en U2.

Toch werd mijn nieuwsgierigheid wel geprikkeld toen ik hoorde dat U2 op haar nieuwe album weer wat avontuurlijker uit de hoek zou komen. No Line On The Horizon - zo heet die plaat - komt over twee weken officieel uit, maar is gisteren reeds over het internet uitgelekt. Nieuws dat de kranten haalde, terwijl het voortijdig lekken van een plaat tegenwoordig toch eerder regel dan uitzondering is. Giel Beelen mocht er bij De Wereld Draait Door over komen praten en stelde daar dat het album niet makkelijk te downloaden was, alleen voor mensen met connecties in de muziekwereld zoals hij was het album vindbaar. Ik heb die Beelen altijd wel een sympathiek non-figuur gevonden, maar hier probeerde hij zich toch echt belangrijker voor te doen dan hij is. Ik had het album ieder geval binnen vijf minuten gevonden en op mijn harde schijf staan.

Maar goed, de vraag is nu of No Line On The Horizon inderdaad een U2-album is dat de gebaande paden weet te verlaten, een plaat die meer weet te bieden dan instant-megahits. Waarbij ik overigens wil benadrukken dat ik daar helemaal niet op neer kijk en er zelfs wel respect voor heb als je commercieel succes zo slim weet uit te melken als deze band op hun vorige twee albums wist te doen, maar dat het mij persoonlijk nou eenmaal niets doet. Een nieuw U2-album dat mijn bloed sneller kan laten stromen is natuurlijk iets waar ik stiekem op hoop, maar als dat niet het geval is: even goede vrienden. Ik heb immers genoeg platen van deze band waar ik wél ongelooflijk blij mee ben, dus alles wat daar bij zou komen is alleen maar mooi meegenomen. Bovendien, wie ben ik?

Met die instelling heb ik No Line On The Horizon aan een drietal luisterbeurten onderworpen en op dit moment schalt hij voor de vierde keer door mijn kamer. En ik kan zeggen: deze plaat laat mijn bloed zéker sneller stromen! Het biedt het beste van twee werelden. Aan de ene kant klinkt het typisch U2 en grijpen ze soms zelfs nóg meer naar hun vintage jaren tachtig-sound dan ze op hun vorige twee albums al deden. Daarmee lijkt de band toch het 'veilige pad' gekozen te hebben. Maar de nummers zijn meer dan gemakkelijke herhalingsoefeningen. Ze weten namelijk het 'mysterie' te vangen dat het beste jaren tachtig-werk van de band altijd méér liet zijn dan slim vakmanschap alleen en dat op die vorige platen nagenoeg ontbrak. Catchy liedjes die op meer dan één truukje berusten. Aan de andere kant gaat deze plaat óók verder waar het jaren negentig werk van de band (de trilogie Achtung Baby - Zooropa - Pop) gebleven was: een zoektocht naar nieuwe geluiden, sferen en stijlen.

De eerste single van het album, Get On Your Boots, was al wat langer bekend en is een zeer aanstekelijk lied. De vocale melodie is wel wat makkelijk geleend van Elvis Costello's Pump It Up - die het op zijn beurt weer jatte van Bob Dylan's Subterranean Homesick Blues - maar weet met z'n vuige gitaarriff en hiphop-break toch te verrassen. Toch is het het minste nummer van het album. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight en Stand Up Comedy zijn minstens zo catchy en springerig, maar hebben een element van waanzin in zich dat ze meer laat zijn dan de zoveelste U2-meezingers. Ze lijken eerder uit de hoek van Achtung Baby's The Fly te komen dan dat ze voor de zoveelste keer het thema van Elevation of Vertigo uitkauwen.

De overige acht tracks van het album zijn stukken minder makkelijk dan deze drie songs en groeien per luisterbeurt. Het zijn gelaagde composities die soms wel zes of zeven minuten duren en waarin geluidsmagiër Brian Eno - de huisproducer van de band - zich helemaal kan laten gaan met spannende soundscapes en geluidjes. No Line On The Horizon is een uiterst sonisch avontuur. Dit komt het best naar voren in de eerste vier en de laatste twee tracks. Het titelnummer is het spannendste openingsnummer dat U2 heeft afgeleverd sinds Zooropa, Magnificent brengt het beste van The Unforgettable Fire en The Joshua Tree samen tot een intens beest van een song, het pastorale Moment Of Surrender is het meest epische nummer dat U2 geschreven heeft en Unknown Caller springt van de ene geniale melodie naar de andere. De twee afsluitende tracks, Breathe en Cedars Of Lebanon, zijn bijna psychedelisch te noemen. Mijn twee favoriete U2-songs, If You Wear That Velvet Dress en Wake Up Dead Man - beide van Pop - zijn bovendien in het laatste nummer terug te horen. Het pompeuze FEZ-Being Born en de intieme hymne White As Snow moeten voor mij waarschijnlijk nog groeien, maar klinken alvast veelbelovend.

Mijn enige kritiekpunt op No Line On The Horizon zijn toch wel de teksten. Als tekstschrijver heb ik Bono nooit erg hoog hebben zitten, maar toch wist hij mij vroeger nog weleens te raken. Toen durfde hij soms klein en persoonlijk te zijn. Helaas is hij op dit nieuwe album weer nogal sloganesk bezig en is op bijna elk nummer het woord 'love' te horen, waardoor dat nogal een dooddoener wordt. Jammer, want dit obstacel zou het album uiteindelijk ervan kunnen weerhouden volledig in mijn hart gesloten te worden. Zijn voordracht maakt echter een heleboel goed; hij weet zijn uitgekauwde verzen vol vuur te brengen, overschreeuwt zichzelf soms onderwets en lijkt er al met al tenminste zelf in te geloven.

No Line On The Horizon is op z'n minst een interessante U2-plaat te noemen en dat is zeker een verademing na twaalf jaar creatieve stilstand. Of deze plaat ook echt net zo goed is als dat ik hem nu vind zal de tijd uit moeten wijzen. Maar op dit moment ben ik weer eens volledig in extase over U2 en daar schaam ik mij in het geheel niet voor. Er zijn vele redenen om een hekel aan U2 te hebben, maar die wegen niet op tegen de redenen om deze band in je hart te sluiten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Het intro en de achtergrond track van 'Cedars of Lebanon' is gewoon 'Against The Sky' van het album 'The Pearl' van Harold Budd / Brian Eno with Daniel Lanois.

Wat had het toch mooi kunnen zijn...
Alles wees op een nieuw hoogtepunt ála Joshua Three & Achtung Baby. Maar liefst 4,5 jaar zit er tussen de vorige en de nieuwe, reden om te hopen op een overvloed aan bruisende en spannende maar vooral goede ideeen. De vorige 2 leken qwa sound redelijk op elkaar, wederom reden om te hopen dat U2 wel weer genoeg had van de inmiddels typische U2 sound en op zoek was gegaan naar nieuwe geluiden. Zelfs het top duo Lanois/ Eno schoven sinds lang vervlogen tijden weer gezellig bij, waarvan de laatst genoemde met de laatste Coldplay al bewees in vorm te zijn.
Het had zo mooi kunnen zijn....
Fans die hadden gehoopt op een radicale koersverandering zoals U2 dat deed begin jaren '90 (waaronder ik er 1 van ben) zullen gedesillusioneerd voor zich uit zitten turen terwijl de plaat netjes alle af-te-vinken checkpoints passeert die nodig zijn voor een groot en commercieel succes.
Toegeven, de eerste twee liederen zijn dan ook niks nieuws, toch klinken ze fris en met een groovy Adam op nr. 2 komt er zowaar een hoopvolle smile op mn gezicht en luisteren ze beide erg plezierig weg. Voor mij beginnen de problemen bij Unknown Caller, ik vind het eigenlijk een erg mooi nummer en de samenzang in het refrein zorgt voor een kleine opleving , maar het is die inmiddels kenmerkende en populaire U2 sound die het voor mij de nek omdraait. En vanaf dat punt gaat het verder bergafwaarts naar een vlak ,kaal en inmiddels uitgeleefd landschap waar weinig nieuwe avonturen te beleven vallen. Uitdagend, spannend of zelfs stoutmoedig zijn prikkels die hier al heel lang niet meer te vinden zijn. En wanneer het dan een keer (iets) ''steviger'' word met Get On Your Boots of experimenteler met Fez-being born voelt het ongemakkelijk en vooral geforceerd. Alles lijkt zo opgezet te zijn om de ultieme mega band status, die U2 nu heeft, te behouden en veilig binnen de grenzen van het commerciële denken verder te exploiteren naar nog grotere hoogten om zo echt het populairste en stoerste jongetje van de klas te worden. Ze gaan hun gang maar.

Intussen dwalen mijn gedachte af naar mijn middelbare school periode. Een periode waarin iedereen naar Nirvana en Guns n'Roses luisterde, Mario en Sonic gezworen vijanden waren en waarin die nare George Bush de machtigste man ter wereld was. Ik zie mezelf als onzeker jochie in de klas zitten en bijna onzichtbaar door de lange gangen van het toen al vreselijke gedateerde gebouw dwalen. Ik deed mezelf altijd wel stoer en groot voor, maar stiekum had ik ergens het gevoel dat ik niet helemaal in het plaatje paste wat anderen van mij verwachten, en dat ik om die reden een beetje buiten de boot viel. Toen luisterde ik als enigste (denk ik) naar Achtung Baby en las ik ergens in die periode een interview met bono waarin hij een uitspraak deed waardoor hij in één klap mijn persoonlijk held werd.
''We've always felt we we're more slipstream than mainstream.''
Inmiddels zijn we al vele jaren verder, is Kurt Cobain dood, heeft Guns n' Roses (of wat er nog van over is) eindelijk een nieuw album, verschijnen Mario en Sonic saampjes in dezelfde spellen zijn we eindelijk verlost van die nare George Bush en is U2 de grootste en populairste band op de hele wereld.... terwijl ik eigenlijk nog steeds dat zelfde onzekere jongetje ben gebleven.

Vroeger zwoegden, ploeterden en ruzieden de jongens nog met elkaar,met hun onzekerheden en artistieke meningsverschillen in de studio om het ''heilige vuur'' fel te laten branden, nu musiceren de heren gemoederlijk en ''werken'' ze met elkaar totdat het product de markt op word gesmeten en brandt er een stabiel en veilig waakvlammetje, en de heren vinden het wel prima zo.
Iets positiefs dan maar..? Nou vooruit.....
No Line On The Horizon ....het beste Skyradio/Qmusic album wat U2 ooit gemaakt heeft.

Weinig opzienbarend en erg saai album. Bovendien lijkt de stem van Bono zijn beste tijd wel te hebben gehad.

Magnificent klinkt als een oude demo van de Simple Minds, btw.

Ik vind het enige lichtpuntje trouwens de single en het daarop volgende Stand Up Comedy, de rest van het album is een uitstekend alternatief om snel in slaap te vallen, met als dieptepunt Moment of Surrender.

Maar ach, een tour van 2 jaar, de heren die 350 miljoen cashen en de fans weer naar de winkel laten rennen als deze hele show weer op DVD wordt uitgebracht, oplopend van duur, duurder, duurst.

O. Was jij dat!

Ik denk dat Empyrium niet echt een fan is van deze Ieren...

tot en met Achtung Baby zeker wel, daarna werd het inderdaad steeds minder.

respect voor de kaaasgaaf. !!

Achtung Baby gaf je tot vandaag zelfs twee sterren.

Graag gedaan!