U2 - No Line on the Horizon (2009)

Ehhhh...ik quote even:

"Het is jammer, dat de leden van de band zo'n ongehoord goed huwelijk hebben met elkaar. Nooit (openlijk) ruzie, elkaar nimmer de hersens ingeslagen, de band uitgezet, vervangers aangetrokken. Het is haast om angstig van te worden".

Ik geloof niet dat dit klopt...de heren hebben wel degelijk grote vuurwerkruzies gehad en heeft de band al een paar keer doen ontbinden....vooral Larry is erg ongezouten als het op het uiten van een mening aankomt..:-)
Wat ik juist geweldig vind, is dat ze elkaar door en door kennen, check maar eens de non verbale signalen op het podium als ze spelen...super om te zien!

Dit album moet groeien...alhoewel er instant supernummers op staan, maar ook GOYB, slechte Vertigo remake!

Misschien eens wat meer moeite doen? Allmusic zijn heus niet de enigen die NLOTH negatief beoordelen. U2: No Line On The Horizon (2009): Reviews - metacritic.com

Nee, is eigenlijk pas de eerste keer dat ik dat heb. Ik probeer het over een tijdje nog een keer, misschien dat het dan wat beter valt..

Laten we het hopen! Juist de stem van Bono veranderd niet zoveel en blijft voor alle U2 platen natuurlijk altijd een herkenningspunt.

@ Morinfen
Als je alle perskritieken moet lezen hebben ze allemaal een ander album beluisterd. Maar er zijn veel meer positieve dan negatieve kritieken over deze van U2 (ik sluit mij aan bij de positieve).

Daarom is er ook maar één oordeel over "No Line on the Horizon (2009)" dat er echt toe doet. En dat is je eigen oordeel. Wat recensenten of mede-gebruikers op MusicMeter schrijven lees ik slechts met belangstelling. Ik vind "No Line on the Horizon (2009)" een top album. Wat anderen ervan vinden zal mij eerlijk gezegd worst zijn.

Ik heb ook steeds mijn eigen mening over albums, maar bij aankoop (vooral van voor mij onbekende bands) heb ik mij gebaseerd op de recensies en het laatste jaar ook op MuMe. Meestal viel dat wel mee, maar er zijn uitzonderingen.

Zoals ik al aangaf: bekijk die metacritic-link eens, geeft een accurate dwarsdoorsnede van de meer toonaangevende magazines & webzines in de internationale muziekpers. Natuurlijk zijn recensies voor je persoonlijke smaak niet het ijkpunt maar 't is toch wel opmerkelijk hoezeer U2-fans in hun eigen wereld leven waarbij elk nieuw album van hun favoriete groep overal als een mijlpaal zou worden onthaald. Ze liegen zichzelf voor.

"No Line on the Horizon" zou ik geen mijlpaal noemen, maar ik vind het wel een zeer sterk album buiten de single "Get on Your Boots", ik had eerlijk gezegd slechter verwacht.
Er zijn zoveel artiesten waarvan ik fan ben, niet alleen U2 maar bv. ook Bruce Springsteen, Radiohead, The Beatles, R.E.M., Bob Dylan ... Er is geen enkel artiest waarvan ik alle albums 5* geef. "Pop" en "Zooropa" bv. heb ik 3,5* gegeven omdat er enkele minder geslaagde songs opstaan. Maar zelfs de minst goede albums van U2 en zeker deze "No Line on the Horizon" vind ik nog genietbaar en alleszins beter dan gemiddeld in de hitparade te horen is.

Ik heb eigenlijk alles van U2 in huis maar beschouw me toch niet als fan. Dat kan. De groep spreekt mij daarvoor te weinig aan. Ik ga daarom niet akkoord, met de stelling dat U2-fans "in hun eigen wereld leven" en daarom "elk nieuw album als een mijlpaal binnen halen".

Ik geef iets een goede recensie als een cd me bevalt, anders niet. Daarom schrijf ik op musicmeter. Soms ben je het eens met elkaar, soms niet. Maar ik ben onafhankelijk, reageer per cd. Ik lieg mezelf dus niet voor.

Ik denk (en hoop) eigenlijk dat dat voor iedereen die hier schrijft, hetzelfde geldt. Ik lees al helemaal geen "professionele" recensies in muziekbladen, dat interesseert me niet meer. Ik blijf liever hier.

PS: ik vind overigens wel, dat U2 naar verhouding altijd extreem veel (positieve) aandacht in de pers heeft gekregen, zeker in vergelijking met andere bands.

Volledig eens met musician. Ik geeft ook steeds mijn eigen mening op MuMe, los van wat anderen ervan vinden. Vaak ben ik het eens met de meerderheid maar niet altijd.
Met mijn beoordeling hou ik totaal geen rekening met de bekendheid van de artiest of band. Zo heb ik zwakke albums van groten als bv. Madonna, Fleetwood Mac, David Bowie of Neil Young ook laag gequoteerd.
Blijkbaar moet je de laatste van U2 slecht vinden omdat deze band zo populair is en daar doe ik niet aan mee.

Schatjes, het enige punt dat ik wou maken is dat die nieuwe U2 in de pers helemaal niet zo positief onthaald wordt als sommige mensen hierboven willen laten uitschijnen. De vorige 2 albums werden feitelijk beter ontvangen.
Ohja, ik beoordeel hem vrij laag omdat het kortweg een veel te bedacht en van weinig bezieling getuigend plastieken plaatje geworden is. Dat de populariteit van de band niet in verhouding staat met de kwaliteit van de muziek die ze heden ten dage produceren is jammer maar heeft geen weerslag op mijn beoordeling.

Lieve Morifen, schat van me, geloof niet alles wat er in de krant staat. Bovendien zitten er best veel mensen bij MuMe, die kwaliteit en rotzooi van elkaar kunnen scheiden. Ik zal niet zeggen allemaal, maar toch best veel. Zowel jong als oud.

Euh.... wat bedoel je, want aan je 4.5 te zien vind je de kwaliteit dus wel hoog, en gebrek aan populariteit kun je de band moeilijk verwijten, dus ik begrijp je stelling niet echt, volgens jouw waarderingscijfer staat de kwaliteit dus WEL in verhouding met hun populariteit, toch?

Sorry , maar dat heb ik niet geschreven. Ik probeerde Morinfen zijn post te quoten.

Dat U2 veel mensen aanspreekt is op zich al een kwaliteit.
Ik vind dit album goed, daar kunnen de zogenaamde professionele recensies niets aan veranderen.

Frans Bauer spreekt ook veel mensen aan. Dus populariteit zegt mij persoonlijk vrij weinig.

Kennelijk weet "de pers" de kwaliteit van U2 naar juiste waarde in te schatten. Kwalitatief goede albums, zoals No Line on the Horizon, kun je niet genoeg media aandacht geven.

Best kans dat Allmusic daar over een tijdje een andere review neerzet, dat doen ze zo vaak. Nieuwe platen krijgen uiteindelijk altijd een review die correspondeert met wat de grote gemene deler van een album vindt, waardoor je er nooit echt een afwijkende mening tegen komt.

Terug naar het album .
Mijn favo top 3 van dit album is.

1 Moment Of Surrender
2 Magnificent
3 White As Snow

White As Snow lijkt `n beetje ondergewaardeerd , in het begin vond ik het niet zo`n sterke song maar nu 1 van de beste .
Prachtig nummer.
Deze nieuwe U2 zit samen met de extra audio cd van Joshua Tree constant in m`n cd-speler.

op metacritic.com zit u2 in de grijze middenmoot. 71/100 is ok, maar niet meer dan dat

de beste scores zijn van rolling stone, q magazine en entertainment weekly

de slechtste scores zijn van pitchfork, austin chronicle en now magazine ("The problems that litter No Line fall into two categories: mind-numbing blandness on the part of the band or embarrassing, face-palm-inducing vocal choices by Bono")

dat zegt voor mij voldoende ;p

@khonnor - tsjonge 1 * - de baas van Guust Flater zou Guust waarschijnlijk ook maar één ster geven bij zijn job-evaluatie - maar ik vind die van jou wel erg zuur én bitter.

Mjuman is 'niet echt een goedgelovige - sterker nog toen dit album uitkwam, lag het botte fileermes al klaar. Edoch, reeds tijdens de eerste luisterbeurt - beseffend waar die 'mju' voor stond - borg ik het mes alweer op, zette mijn oren open om te beseffen dat de Dublin-boys het nog wel konden, itt wat ik had verwacht. Dit album (op vinyl een dubbelaar) luidt wellicht niet de revolutie in, maar ik het zie als een proeve van vakmanschap dat ik (homo scepticus) niet meer had verwacht - and as such heeft deze schijf meer meer draaiuren gehad dan bijv. Animal Collective - alhoewel ik dat muzikaal verassender vind. Dat betekent ook dat je draaibaarheid en effectief beluisteren mee moet nemen in je beoordeling.

En verder: een recensie door een professional is voor mij hoogetens aanleiding om zelf te gaan luisteren - en geloof me ook negatieve recensies leiden tot beluisteren: iedereen wil checken of het waar is.

Bij mij blijft deze echt nog in het setje van "te draaien vinyl-schijven" staan.

Ik ben geen fan van U2, maar heb me toch aan NLotH gewaagd. Positief verrast door de eerste vier nummers, die erg goed klinken en koers zetten richting een (eindelijk weer) goed album van U2. Maar vanaf het desastreuze I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight gaat het volledig mis. Wat volgt zijn drie volledige mislukte popsongs wat het voer voor de hitlijsten lijkt te zijn. Daarna wordt het nog iets beter, maar de opvolgende nummers komen lang niet aan het niveau van de eerste vijf - saaie, ongeïnspireerde rock, met Fez - Being Born als het laatste, kleine lichtpuntje.

Het leek er even op dat er weer een U2-plaat was die ik weer kon waarderen, maar opnieuw weten ze niet een constant niveau vast te houden. Een krappe 2,5*

ik zou je leraar dan nu maar snel weer uitzetten.

Ik heb wel eens gedacht dat Muziekkrant OOR aandelen had in U2.
Alleen maar veel en positief nieuws, geen spoortje van kritiek bij recensies.

Als onafhankelijk stukjesschrijver van musicmeter zeg ik: dat kan gewoon niet waar zijn. Vooral niet als je ziet hoeveel 'professionele kritiek' er over andere bands door OOR is uitgestort. Vooral als ze een beetje op leeftijd kwamen.

Maar daarom ben ik ook al jaren geleden afgehaakt bij dit soort bladen. Ik lees liever jouw stukjes, Sstttt

Leuk album, luistert lekker weg, het is alleen niet uniek. De eerste paar tracks beginnen goed, maar vanaf Get On Your Boots gaat de kwaliteit flink omlaag. Toch is dit denk ik wel een 3,5/4 waard. Maar het is niet zo groots als sommige mensen zeggen dat het is, het is gewoon een goed album, maar niet zo vernieuwend/uniek/etc.

Waarom ligt iedereen toch zo te klagen over de 2e helft? Daar liggen nu juist de hoogtepunten. Daar zitten nu juist de nummers met durf. Magnificent is dan weer een draak waarbij het "en nu met zijn allen"-gevoel wel erg sterk aanwezig is.

Te veel eer, beste Musician. Ik vrees dat ik ook niet altijd even objectief ben. Hoewel ik geen "U2 aandelen" bezit kan U2 weinig kwaad bij mij doen. De heren uit Ierland moeten het wel erg bont maken alvorens ik mij kritisch uitlaat over hun muziek. Over
U2 's laatste album "No Line on the Horizon" niets dan lof.

Toch nog even zeuren. Toen U2 's nieuwe album uitkwam stond ik vooraan in de rij om "No Line on the Horizon" te kopen. € 19,99 bij FRS. Afgelopen zaterdag was ik bij een MediaMarkt. En ja hoor, "No Line on the Horizon" was daar te koop voor € 9,99. Ik voel mij toch weer enigszins genaaid. Voor dat prijsverschil van € 10,= had toch wat anders kunnen kopen. Lekkere ijsjes voor mijn vrouw en twee zoons bijvoorbeeld..........

Achteraf gezien erg ongelukkig geschreven inderdaad

En hier ben ik het helemaal mee eens. Daarom heb ik mijn exemplaar van dit album verkocht. Het is het eerste U2 album wat ik niet in bezit heb. Overigens had ik Pop eigenlijk ook kunnen wegdoen, maar dat was tenminste nog origineel te noemen.

Ik merk ook dat ik mij steeds meer erger aan Bono. Hij doet dat zelf trouwens ook, zo verklaarde hij kortgeleden, net als overigens the Edge en Larry. Ze hadden daar iets mee moeten doen en juist met iets heel anders moeten komen, iets veel minder commercieels, iets spannends iets verrassends, niet gericht op hoge verkoopcijfers en lagere belastingtarieven. En dan gespeeld door een Bono zonder zonnebril en the Edge zonder dat afgezaagde mutsje. Oh ja: en nooit meer U2 foto's van Anton Corbijn graag!

Kortom, ik baal van dit album waar ze zoveel jaar over gedaan hebben. Van zoiets als No Line on the Horizon kan U2 er 2 per jaar uitbrengen, gemakkelijk.

Volgens de echte kenners en U2 fans van het eerste uur waren de laatste studioalbums niet om over naar huis te schrijven. Gek genoeg heb ik dat helemaal niet. Ok, er staan wat missers op maar ik heb toch wel het gevoel dat de meeste successen op de laatste cd's te vinden zijn. Kwalitatief gezien heeft de Ierse wereldband zich al een hele tijd terug bewezen en als je dat in het achterhoofd houdt dan weet je dat je bij No Line On The Horizon geen vernieuwing hoeft te verwachten.

Maar dat is helemaal niet meer nodig. U2 keert terug naar zijn roots en klinkt lekkerder dan ooit tevoren. De openingsnummers No Line On The Horizon en Magnificent zullen de hitlijsten wereldwijd aanvoeren door de heerlijke refreinen en prachtig opbouwende melodielijnen. De stem van Bono is dan de kers op de slagroomtaart die weliswaar ietsje achteruit is gegaan, maar nog altijd geweldig klinkt.

Vervolgens krijgt de luisteraar een rustmoment in Moment of Surrender. Daar had ik eerst wat moeite mee omdat het gewoon te lang duurt. Maar je moet rekening houden met de groeitijd en na zeven keer gedraaid te hebben vind ik ook deze goud waard.

Unknow Caller doet mij denken aan oud werk van U2. Dan denk ik vooral aan de eerste albums. Het gitaarwerk lijkt wel gelijk aan toen, waardoor opnieuw duidelijk wordt dat U2 niet wil vernieuwen. En toch klinkt het volledig 2009. Zou het gewoon tijdloze muziek zijn? Iets wat men over dertig jaar nog steeds draait? Ja, het klinkt oud en nieuw tegelijkertijd, een prachtige mix van herkenbare melodieën. Wel valt de duur van het liedje weer op: maar liefst zes minuten. Maar dat maakt niets meer uit als The Edge rond de vijfde minuut uit je speakers komt knallen. Geweldig.

De recensies van zowel de fans als de echte recensenten zijn ondertussen behoorlijk verdeeld. Rolling Stone, het toonaangevende muziekblad uit de VS, is uitermate positief en vindt dit het beste werk sinds Achtung Baby. Maar een Revu uit Nederland vindt er bijvoorbeeld niet zoveel aan. Tja, wat moeten we nu van Revu denken?

I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight is weer zo'n klapper. Breng het uit en het staat volgende week, bij wijze van, op nummer 1. Opnieuw dat herkenbare gitaargeluid, ik hou er zo van. Daarnaast een pakkend refrein wat je niet meer uit je hoofd krijgt.

Tja, en toen kregen we het slechtste nummer van de CD: Get On Your Boots. Althans, volgens de fans. Iedereen was het er over eens; dit is pulp. Nee hoor, dit klinkt lekker. Het riffje laat een andere U2 zien. Het past overigens niet in de lijn van deze CD en ook de teksten slaan nergens op. Maarja, het rockt lekker weg en daar draait het uiteindelijk om.

Na het 'slechtste' nummer volgt het 'beste' nummer. Met Stand Up Comedy maakt U2 het helemaal waar en bewijzen ze dat ze nog altijd tot de groten der aarde behoren. U2 in optima forma, klassewerk.

Dan komen we bij de laatste vier nummers waarbij je duidelijk merkt dat U2 hier verder mee wil. Er is inmiddels al bekend gemaakt dat het volgende album nog dit jaar verschijnt en dat de sound 'mellow' moet worden. Ja, dat is nu al te merken. Ik hou persoonlijk meer van het wat stevigere werk en dat is bij White Snow niet te vinden. Wát een oersaaie plaat. Het kabbelt en het kabbelt en na bijna vijf minuten ben je blij dat je het volgende liedje kunt horen.

Breathe, toch wel de topper van deze No Line On The Horizon. Zoals Michael Jackson vorige week zei: "This is it". Dit is gewoon het verlengde van de laatste platen en als ik "walk out into the street" hoor dan lijkt het net alsof ze een sample van een ander bekend liedje erin hebben verwerkt. Weten jullie welk? Oh ja, en let vooral even op de Arabische invloeden na de derde minuut. Toch een klein beetje vernieuwing dan.

Met Cedars Of Lebanon heb ik ten slotte helemaal niets. Het klinkt te weinig U2 en te veel op een speelfilm van Danielle Steel of iets dergelijks. Net zo dramatisch in ieder geval.

Gelukkig heeft U2 me totaal verrast met dit twaalfde studioalbum. Het klinkt allemaal erg goed en doet denken aan de hoogtijdagen van U2, ook al heb ik die niet meegemaakt. Haha. Dit gaat het jaar van U2 worden.

4.5/5