U2 - Pop (1997)

October is zeker beter dan Boy, Zucht....dat was de tijd dat U2 nog kon....

Pop ligt momenteel in de CD- playert (geleend van een vriend) in de herkansing, want ik herinner me er niet zo veel meer van en dat is meestal (bij mij iig) geen goed teken, maar de wereld is vol verassingen , dus wie weet. Ik zal er mijn bescheiden lichtje nog wel eens over schijnen.....

Mooi, nu weet ik weer waarom ik 'mdestijds in de CD bakken heb laten liggen. Ondanks een paar aardige/goede nummers klinkt het mij te geforceerd, maar ik ben het wel met Kaztor eens dat deze met Zooropa wel nodig waren voor U2, hoewel ik Zooropa wat liever heb (is ook een kwestie van smaak).

Mijn favoriete U2-plaat!

Ik vind dit zeker niet hun beste album , er staat nogal wat bagger op .
Het draait eigenlijk maar om 2 nummers nl. If God Will Send His Angels en Wake Up Dead Man , en dan heb je ook meteen 2 van U2`s beste nummers allertijden te pakken , alleen voor deze 2 nummers moet je dit album hebben .

Waarom? Het was zo leuk. En het ging over dit album.

Ik vind alle nummers op dit album te gek. Behalve Miami, maar die hoort er wel tussen. Mijn favoriete tracks zijn If You Wear That Velvet Dress en Wake Up Dead Man. Velvet Dress is zelfs mijn favoriete U2-nummer! Wel goed dat je If God Will Send His Angel noemt, want dat nummer is volgens mij onderschat. Net als The Playboy Mansion.

If You Wear That Velvet Dress is inderdaad geweldig!

Album uit de beste periode van U2: AB - Zooropa - POP

Ik heb een paar jaar later de Single-CD van Beautiful Day gekocht en daar staat ook een live-versie op van If You Wear......betoverend mooi (vind ik).

Gone is voor mij het absolute prijsnummer, The Edge op zijn best.Daarna komt Wake Up Dead Man op gepaste afstand van dit hemelse nummer.

Gone is op dit album ook verreweg mijn favoriet (met Velvet Dress op gepaste afstand...).

Vind Playboy Mansion en Miami de slechtste nummers die U2 (mijn favo band !!) ooit gemaakt heeft.

Daarentegen zijn Mofo, Please, Gone en Wake Up Dead Man weer geweldig !

Zover wil ik dan weer niet gaan aangezien ik zelf bitterweinig kan met ATYCLB maar op dit album haalt het de franje er wel lichtjes vanaf. Die tracks ontpoppen zich dan ook nog weleens als skipmomenten.

Oei ,dit valt bijna 12 jaar naar dato nog steeds niet echt mee om als geheel te beluisteren.Ook niet geheel toevallig spreken de singles mij het meest aan van dit album(op Discotheque na dan).Please is een parel en ook Gone mag genoemd worden.De afsluiter Wake Up Dead Man kan er ook nog mee door,maar de rest is vrij zwak materiaal.Vanaf dit album begon U2 aan zijn vrije val (voor mij dan )en tot op heden is de landing nog niet ingezet.

Wat een geweldig album is dit! Ik voel hier dat U2 wat meer aan het experimenteren is en het resultaat mag er wezen. Deze heb ik heel vaak moeten beluisteren om aan zo'n oordeel te komen.

Dit is wel de minste van U2, maar nog steeds is het niet bar en boos. Er staan een paar hele anonieme nummers op en het klinkt niet allemaal heel geinspireerd, maar de 3 afsluiters maken ook wel weer wat goed.

IK heb dit album lichtjes opgewaardeerd; Het is geen classic U2, maar als album is dit iets experimenteler dan dat we van ze gewend waren.
Mofo en Do You Feel Loved zijn duidelijk door techno en dance geïnspireerd, en zijn lang geen slechte probeersels.
Staring At The Sun, If You Wear That Velvet Dress; mooie ingetogen songs.
Gone en Please zijn de prijsbeesten, vind ik toch; machtige stadionsongs.
Enkel Miami heb ik nooit langs geen kanten kunnen waarderen; een brok noise of fuckin' garagerock (I'll always hate f**kin' Garagerock) zonder richting of melodie, bweurk!
Al bij al een vrij geslaagd album in een periode nà Achtung Baby waar de Ieren een beetje zoekende in de woestijn waren.

Die avontuurlijke trip door de woestijn, als het dat al was, kan mij nochtans vele malen meer bekoren dan de twee zouteloze opvolgers. Laat de heren maar lekker aan de gang gaan met techno en dance, goede songs schrijven ze bijna altijd wel en juist die onverwachte muzikale toevoegingen geven het geheel een scherp smaakvol randje. Ik had zo'n muzikaal breekpunt eigenlijk ook in gedachten voor No Line On The Horizon afgaande op de Marokko-verhalen maar helaas. Gelukkig blijft die plaat qua inspiratie wel overeind. Toch haalt die het niet qua spanning bij deze uitstekende Pop. Deze onderwaardering hier bevreemd mij dan ook enigzins. Maar goed, dit zal wel slecht vallen bij mensen die The Joshua Tree als het hoogtepunt van deze Ieren zien.

@ James, ik zie toch ook The Joshua Tree als hun absoluut meesterwerk, ik kan het niet helpen...

En op 2: Achtung Baby, gevolgd door No Line On The Horizon...

Ik ben persoonlijk meer kapot van hun Europese benadering dan hun Amerikaanse. The Joshua Tree is voor mij een volmaking van hun vorige 4 albums met de invloed van Amerika. Prima plaat hoor maar hij mist voor mij naar het einde toe spanning. Daarbij vind ik het zo ontzettend gewaagd en bovenal knap dat je na je succesvolste plaat The Joshua Tree(Rattle and Hum daar even buiten gelaten) met album op de proppen durft te komen waarmee je zo breekt met je eigen muzikale verleden. Achtung Baby swingt, is duister en heeft bovenal een soort sexueel geladen spanning doordat Bono speelt met zijn persoonlijkheid middels The Fly en later Macphisto. Voor dat soort verbeelding ga ik om. Dat is mijn absolute nummer één.

Daaronder roteert het nogal. Meestal tussen The Unforgettable Fire, October en deze Pop. Blijkbaar geniet ik het meeste van de buitenbeentjes van deze band. Wellicht spreekt mij een ander aspect van U2 aan. Vandaar misschien ook mijn goede band met deze plaat. Waar men in mijn ogen, in tegenstelling tot de voorganger Zooropa, niet voort lijkt te borduren op het Berlijn-aspect maar meer het karakter van een snikhete zomer weet vast te leggen. Maar zoals Mick Jagger zou zeggen 'Just my Imagination'.

ik heb dit album, toen het net uit was, cadeau gedaan aan een toen pas gehuwd bevriend stel. Of ze het meer dan een keer gedraaid hebben weet ik niet. Misschien dat ze het zelfs twee keer gedraaid hebben.
Ik heb het toen natuurlijk voor mezelf een paar keer gedraaid voor ik het gaf en daarna nooit de behoefte gehad om het zelf te kopen. Te gezocht, te gekunsteld,te veel proberen mee te liften op populaire muziekstromingen uit die tijd.
Pas bij All that you can't leave behind kwam U2 bij mij weer in het vizier. Tussen Achtung baby en an All that.... zit voor mij niets interessants.

Toch knap dan dat deze plaat een behoorlijke tijdlooskarakter heeft als ie echt zo heeft meegelift op populaire muziekstromingen, waar ik aan twijfel. Tijdens mijn recente bezoek aan Rome had ik deze opstaan en een vriend, geen onwetende liefhebber, dacht dat ik No Line On The Horizon had opstaan. Dat zij mij wel wat en geeft een persoonlijke bevestiging dat dit album veel herbergt dan waar velen 'm voor verslijten.

De missing link in m'n U2 collectie. Vond Discothèque destijds vreselijk en mede daarom het album nooit beluisterd, laat staan aangeschaft.

Discothèque is de puurste funk, een nummer mèt balls èn melodie, ik heb dat altijd één van hun meest groovy songs gevonden, hééééél lekker nummer.
Edge's gitaar klonk alwéér totaal anders dan anders, en nèt daarom; op dat nummer kun je niet sitlzitten, die groove is nèt voor mij ontzettend opzwepend.

Zo zie je maar hoe smaken ontzettend kunnen verschillen.

Ik vind Miami van dit album het enige echte crap-nummer uit heel hun cataloog; slechter maakten ze nooit!

Jawel, The Playboy Mansion

maar jij bent dan ook een heel grote fan nietwaar?

Vind het 1 van de minste U2 albums , If God Will Send en Wake Up Dead Man zijn de 2 hoogtepunten op het album , de rest vind ik middelmatig maar ja voor die euro die ik heb betaald op `n markt kan je dr geen buil aan vallen.

Maar eens de proef op de som genomen, want het stond me niet bij dat één van beide daarvoor in aanmerking zou komen.

Ik ben dol op "Zooropa" en ook dit vind ik een beter-dan-gemiddelde U2 plaat. Ik denk dat 'Last Night on Earth' mij het minste doet, ommdat het zo'n nummer is met 'Wim Wenders-achtig gezeur' (als je begrijpt wat ik bedoel).

Met name 'The Playboy Mansion' dat heel actueel blijkt Michael jackson is History is een heel sffervol nummer. Maar 'If You Wear...' en 'Please' zijn at mij betreft de toppers.

Het slechtste U2 numemr staat denk ik op "Rattle and Hum" of dat andere slechte (en ook nog kleurlozer) album "All That You Can Leave Behind"

Ik heb Miami niet genoemd als slechtste nummer OM hier een item wat-is-het-slechtste-U2-nummer op gang te brengen.
Behalve "Miami" heb ik nooit veel slechts gevonden op U2 platen, ik ben tenslotte een fan van het eerste uur....


O ja, de verkrachting van het eigen topnummer One, door die R&B dame Mary J. Geblaat-èn-Gemekker - Blige te laten "meezingen". Dàt vond ik echt tenenkrommend slecht. U2- onwaardig, als het ware!

En wel stemmen?