Neil Young - Fork in the Road (2009)

Klopt, een hersenaneurysma. Zelfs toen zat Neil in de studio terwijl hij dubbel zag en een paar dagen later geopereerd zou worden.

In vroeger tijden had ik een zwak voor de muziek van Neil Young. Heden ten dage boeit zijn muziek mij allang niet meer. Ik gun Neil Young het allerbeste maar "Fork in the Road (2009)" had hij niet moeten willen maken. Met andere woorden: de hersenoperatie heeft Neil Young geen goed gedaan. Ik heb "Fork in the Road (2009)" dit weekend beluisterd. Conclusie: vlees nog vis, reuk nog smaak. Een absoluut onwaardig Neil Young album. Als ik Neil Young wil horen grijp ik wel terug naar albums als "Harvest", "After the Goldrush", "Decade" of "Unplugged".

Ik denk dat Neil beseft dat hij géén ettelijke jaren meer voor de boeg heeft en er wil uithalen wat erin zit of zo.
Laat ons hopen dat hij toch nog wat jaartjes meedraait, en dat het met zijn gezondheid beter gaat, uiteraard.

In elk geval, ik verwachtte al niet te veel van dit tussendoortje, Humo had zijn lezertjes al flink verwittigd, maar ik wil nu eenmaal alles van mijn favoriete houthakkershemd in huis hebben, ik hou van 's man's imago, uitstraling, stem, gitaarspel, eigenzinnigheid, grilligheid, onvoorspelbaarheid...

Niet van de prijs van de concertkaartjes, daarin is Neil helaas wel zo ongeveer de duurste...

Als ik Neil Young zou zijn was ik met pensioen gegaan en lekker van mijn vergaarde kapitaal gaan genieten. Immers: naakt en kaal en zonder enig bezit wordt je geboren en het is de kunst om ook naakt, kaal en zonder enig bezit deze aardkloot vaarwel te zeggen. Dus nu genieten van het leven en alles eruit halen wat er uit te halen valt. En dat is niet als een ouwe chagrijnige man prut albums maken en als een bejaarde nog voor vele €€€€ op concertpodia willen staan. Opmaken die $$$$.
Wat Hans Brouwer hierboven al meldt: Fork in the Road is een inspiratiloos flutalbum. Inderdaad Neil Young onwaardig! De tijd dat ik als "een blinde" alles van mijn favoriete zanger of groep wilde vergaren ben ik allang voorbij. Dus Neil, nou kappen voor het te laat is.

Schromelijk overdreven vind ik dit. Ok, dit is misschien een wat minder album, maar zeker live is Neil Young nog steeds de geweldenaar die hij altijd al was. En als ik zijn werk van de laatste 10 jaar onder de loep neem zie ik maar 2 zwakkere albums waar ik ook wel weer enige hoogtepuntjes op kan vinden eerlijk gezegd. Ik hoop dat hij doorgaat zo lang als hij kan, hoewel ik het zou begrijpen als hij lekker met zijn treinen ging spelen. Dus wat hierboven vertelt wordt is ronduit ergerlijk (uit de tent gelokt noemen ze dat toch he? ).

Mijn advies aan Neil is goed bedoeld en ik heb niet de intentie om wie dan ook uit de tent te lokken. Bartjeking, jou dus ook niet.

Ik ben een fan van Neil Young.
Maar dit album bewijst echt dat hij 'over the top' is.

Neil Young maakt de laatste jaren aan de lopende band zeer matige plaatjes, luister maar naar Are you pasionate, living with war etc..etc..Deze plaat bevat dezelfde doodsaaie formule, er zit geen spanning meer in de muziek van Neil, al vele jaren niet meer. Feitelijk teert hij nog steeds op zijn platen uit de periode 1968-1980, want daarna is er niets meer noemenswaardig uitgekomen van Neil Young, hier en daar een kleine opleving.

Ik was eerst niet echt te spreken over de nieuwe nummers na er een hoop gehoord te hebben in Madison Square Garden... Maar ja, ik zat daar op de 2e ring (vooraan staan kostte je 250 dollar) en toen Neil een hele rits nieuwe nummers ging spelen kakte het voor mij behoorlijk in...

Maar... nu ik wat nr's op zijn Myspace luister vind ik het toch wel héél erg tof! Verassend eigenlijk! Album staat reeds in bestelling... kom maar op!

Wat betreft het werk van Neil van de laatste jaren... Ik vind Silver & Gold, Prairie Wind, LWW en Chrome Dreams II stuk voor stuk geweldig! Greendale is ook een zeer lekkere plaat! Ik mag niet klagen over wat Neil de laatste 10 jaar uit heeft gebracht... en hij is nog altijd lekker actief!!

Wat blijft Fork in the Road toch een leuk nummertje !

Weet je wat unfair en kortzichtig is? Om Neil Young tegen beter weten de hemel in te blijven prijzen. Neil Young heeft zijn tijd gehad. Op deze plaat wordt dat weer eens pijnlijk duidelijk. Jammer maar helaas.

Dat riepen ze in de jaren 80 ook, totdat hij Freedom maakte. Fork in the Road is niet zijn meest briljante album, maar ook zeker niet zijn slechtste. En zijn tijd heeft hij nog zeker niet gehad, en dat gaat hij mij tonen in de Ahoy in Juni, voor zever hij dat vorig jaar in de RAI nog niet heeft gedaan.

Het is heel simpel: Als je 'm leuk vindt koop je de cd. Als je 'm niet leuk vind, lekker niet. Geniet dan van zijn oude werk. En als je helemaal niet van Neil Young houdt luister je gewoon naar iets anders. En of de mag de man over zijn hoogtepunt is? Ik mag hopen van wel. De man gaat hard naar de 70 toe. Als je dan nog iets moet bewijzen heb je in verleden iets goed fout gedaan. Neil geniet van wat hij nu doet met muziek en zijn LincVolt project. En als je mee wilt genieten, geniet mee. Vind je het niks meer, dan haak je nu gewoon af. Ik vind het lekkere pretentieloze, goed in het oor liggende cd. Géén monument maar gewoon leuk.

Ik neem mijn opmerking van enkele dagen geleden terug: "Fork In The Road" is niet beter dan "Chrome Dreams II". Ik heb ze allebei vandaag nog eens beluisterd, en ook al vind ik Fork nog altijd een aardige plaat - Chrome Dreams II is toch iets beter.

Nee, de enige twee écht ondermaatse platen van Neil Young zijn "Everybody's Rockin'" en "Landing On Water".

Sorry, Down, maar Chrome Dreams II zomaar tot dit belabberd niveau degraderen.... Chrome Dreams is een topplaat, zeker vergeleken bij dit rommeltje hier.

Ik denk dat 5 pagina's negatieve berichtgeving vooraf bepaald niet geleid heeft tot een positieve benadering van de cd, op moment van uitkomen.

Iedereen heeft elkaar lekker gek zitten maken en volgens mij worden alle beoordelingen daar behoorlijk door beïnvloed.

Ik ben z'n hele omvangrijke oeuvre nog eens nagegaan, maar er zijn toch heel wat zwakkere broeders te vinden, en dan laat ik al het gesnotter bij dat gejammer op dat trio cd's, (Time fades away, On the Beach en Tonight's the night) in mijn beoordeling nog achterwege.

Fork in the road is geen Ragged glory, te wisselvallig. Het heeft ook niet het revolutionaire van Living with war, de auto is nu eenmaal geen thema dat meer aanspreekt dan oorlog.

Maar zijn gitaarspel is nog prima in orde. De cd heeft kortere nummers dan Chrome dreams II, is zeker niet minder. Die blazers die 20 minuten op Chrome dreams II mee-tetteren is ook geen pretje.

Hoe dan ook, de cd is naar mijn mening middenmoot in het hele oeuvre van Young. En dat is nog steeds prima om naar te luisteren.

Tja, musician, ik heb me door niemand laten beïnvloeden, ik hoor wat ik hoor.... en dat is in dit geval hier niet echt om naar huis over te schrijven, ik vind dit een vrij belabberd en minder dan middelmatig plaatje.
Maar dat elk de plaat beleeft zoals hij/zij dat wil, uiteraard.
Ik denk dat geen enkel oeuvre zo grillig is als dat van Neil Young, en wat voor de ene een topper is in zijn oeuvre is soms voor een ander iemand net een misser. Het is maar hoe of je "golflengte" afgesteld staat;
Niets zo persoonlijk als muziekbeleving, dat is nu eenmaal zo.

Wat dit album is vergeleken met de Matheus Passion is de Vogeltjesdans vergeleken met dit album.

Dat de Matheus Passion van veel grotere kwaliteit is en van historisch en muzikaal belang dan dit album kan niemand ontkennen.

Neemt niet weg dat ik liever hier naar luister.

(Wat een schande trouwens dat ze die Jim Bakken de Passion laten zingen!)

Er schijnt trouwens een Blu-ray versie uit te komen van dit album, met alle clips die de afgelopen tijd op internet zijn verschenen, en nog hogere geluidskwaliteit (24/192). Bovendien staat daar ook de clip van Get Around op.

Vraag me af wie dat gaat kopen... de Archives en bijbehorende PS3 worden al een rib uit mijn lijf.

Berichten verplaatst naar Neil Young en wat slowchat verwijderd.

Toch jammer dat berichten, soms op verzoek van een kniesoor (wie de schoen past trekke hem aan), worden verwijdert. De strekking van de goed bedoelde opmerking van harm1985 roept daardoor mogelijk de nodige vraagtekens op Maar vooruit, ik herhaal het nog maar een keer. Gisteren meldde ik dat ik Fork in the Road een slecht Neil Young album vind en dat ik graag het advies van Hans wilde opvolgen door in deze lijdensweek voor Pasen de Mattheus Passion te beluisteren. Mischien dat het bericht van harm1985 zo enige duidelijkheid schept. Fork in the Road vergelijken met de Mattheus Passion is overigens een vergelijking die inderdaad volkomen mank gaat.

Ze zijn niet verwijderd, maar aangezien ze handelden over wat de betere en minder goeie albums van Neil Young zijn, horen ze niet bij deze albumdiscussie waar we het over Fork in the Road willen hebben. Ze zijn dan ook verplaatst naar de discussiepagina van Neil Young (zie link in mijn bovenstaande bericht).
De twee berichten die ik verwijderd heb waren wel degelijk slowchat. Je vroeg aan Hans Brouwer of hij momenteel paasvakantie had. Zo'n vragen kan je beter via pm doen, zoniet werkt dit inderdaad wrevel bij de andere users.

Kortom: houdt je bij het beoordelen van het album ipv gel#l in de ruimte!

Gister weer een aantal malen geluisterd alleen is het voor mij niet alleen wisselvallig, maar werkt de zang (voorzover het gezongen is) erg op mijn zenuwen.
Inderdaad (en vandaar ook 2 sterren) is de begeleiding prima in orde en is Light a candle dan nog een goedmakertje.

De recensie van DenHelderActueel.nl is behoorlijk lovend:
Neil Young – Fork in the road | Den Helder Actueel - denhelderactueel.nl

Er mankeert namelijk van alles aan; het geluid is niet geweldig, het muzikale spel ook niet, het rammelt aan alle kanten en bovendien zingt Young regelmatig zo vals als een ouwe tovenaar. Naar de afvalbak dus?

Volmondig nee! Neil Young is het beste bewijs dat er voor een goede plaat geen geweldige techniek, een kristalhelder geluid of zuiver zang nodig is. ‘Fork in the road’ is namelijk een geweldige plaat. Ondanks alle kritiek is het een prachtig album vol rechttoe-rechtaan songs, die vrijwel allemaal de moeite waard zijn. Neils voordracht heeft iets waardoor de luisteraar gelooft in wat hij zingt. De liedjes gaan over onderwerpen als crisis en het milieu. Voor dat laatste maakt Young zich overigens ook buiten de muziek sterk. Hij is bezig met de ontwikkeling van milieuvriendelijke auto’s. Toch blijft hij wel realistisch, als hij zingt: ‘Just singing a song won’t change the world’.

Als gewezen fan van deze oude heer kan ik u met veel droefheid melden dat dit album geen rilling over mijn lijf kan brengen, albums als Zuma en tonight's the night kan je onmogelijk verwachten maar enige inzet is toch vereist om ze op cd te drukken.
Ik ben er zeker van dat elk beginend groepje die met dit album op de proppen komt geen enkele cd verkocht krijgt in de winkel.Het is enkel de naam " Neil Young" die nog verkoopt.

Ik zal nooit een GEWEZEN fan zijn, ik vergeef deze oude Heer Young zijn zonden, en blijf genieten van zijn magistraal goede albums, en ja, zo af en toe zit er een behoorlijke stinker tussen.

Gelukkig heb ik de laatste paar jaren toch echt goede tot uitstekende platen van hem gehoord; Silver & Gold, Chrome Dreams II, Live At Massey Hall (ook al betreft dat dan stokoude opnames die vééls te laat uitgegeven werden), Prairie Wind en zeker ook Live At The FIllmore East.

Maar zoals we allen wel weten is Neil nu eenmaal een grillige, ontzettend eigenwijze oude hippie, en ja, oude eigenwijze schatrijke hippies zijn nu eenmaal onvoorspelbaar.
Ach...

Men mag blij zijn dat Young deze nummers niet heeft opgeleukt met langere solo's .De plaat duurt precies lang genoeg om niet te gaan irriteren en heeft in het titelnummer een aardige afsluiter waarin Young toch wel aardig wat zelfspot eltaleert.Voor de rest springt Just Singin' A Song eruit.De rest is redelijk tot matig,maar das Young ten voeten uit.Hij heeft in mijn ogen in de laatste tien jaar geen enkele plaat weten te maken die over de gehele linie boeit.Waarmee ik niet wil zeggen dat als je zelf de beste nummers over die periode zou branden dat je aan 1 cd genoeg zult hebben.Ik blijf Young ook trouw omdat ik weet dat hij ergens nog die perfecte plaat in zich heeft zitten.En daarbij ook omdat hij heerlijk dwars zijn kont tegen de krib blijft gooien en dat mag ik wel.Hij gaat al ruim 40 jaar zijn eigen gang en das te prijzen.

Je bent fan of je bent het niet. Als fan erken je ook mindere platen, scheld ze desnoods verrot, maar je blijft fan.
Als Feyenoord fan beleef ik ook barre tijden maar het komt niet in mij op gewezen fan te worden (van een oudere club. Wat heeft leeftijd er overigens mee te maken? Beethoven is pas oud).

Als fan kan je je favoriete artiest natuurlijk wel een goed bedoeld advies geven. Wat Sstttt op 7 april jl. 8.13 uur ook al verwoordde: "Neil, ga met pensioen! Je laatste album "Fork in the Road (2009)" is regelrechte bagger. Neil, met langer doormodderen verlies je al je geloofwaardigheid. En Neil Young, dat heb je niet verdiend!! Daar heb je in het verleden te mooie albums voor gemaakt!!
Tja en wat Feyenoord betreft: zondag 5 april 2009 verliezen die Rotterdammers in een uitwedstrijd met 2-1 van Volendam. Met alle respect voor Volendam maar de moed zinkt je als hondstrouwe Feyenoord fan dan wel in de schoenen. Of om het met een lied van Neil Young te verwoorden, je voelt je knap "Helpless" .

Ik denk dat artiesten en Neil Young zeker niet zitten te wachten op "goedbedoeld advies" van een fan. Neil trekt zijn plan en doet wat hij goed kan. Liedjes schrijven. En nu hij bezig is met zijn LincVolt projekt, met als achtergrond een kleine bijdrage aan een schonere wereld, is hij erin geslaagd een prima album weg te zetten. Neil is op allerlei gebied creatiever als ooit tevoren. Fork In The Road moet in dat licht bezien worden. Prima cd met een vette knipoog naar de kredietcrisis, wat zelfspot, veel humor en tenslotte veel relativering mooi verwoord in de song; Just Singing A Song Won't Change The World En met deze cd met 1* beoordelen vind wel erg kinderachtig. Geef dan een reaktie en beoordeel 'm niet in de vorm van sterren, maar met een goed onderbouwde kritiek.