Neil Young - On the Beach (1974)

Ik snap voor een keertje bertus99's perceptie langs geen kanten. Als er naast die andere seventies klassiekers, Everybody Knows this Is Nowhere, Harvest en After The goldrush NOG een vijfsterrenplaat is gemaakt door Ome Neil, dan is het beslist toch deze, Gigantisch goed van begin tot einde..... en dat apart zwoel sfeertje, zeker in de titelsong... ik vergeet zelfs dat het eigenlijk best depri bedoeld is allemaal, voor mij klinkt dit album als pure hemelse manna!
En bijzonder tijdloos en hoogstand. je moet het willen horen, natuurlijk...

Alleen Massey Hall kan dit niveau evenaren.

Zeker weten, Stijn!

En alleen Tonight's the Night kan het overstijgen.

Ik zou het graag willen willen horen Father, dat wat jij hier in hoort. Ik doe mijn best, zet hem weer op en stel mij open. Maar dat je hem op gelijke hoogte met die drie klassiekers kan zetten kan ik me tot nu toe niet goed voorstellen.

Vind ik ook, Bertus, maar 2.5* vind ik wel erg karig bedeeld.

Ik wil even elke veronderstelling dat ik ge PM-ed zou hebben met Bertus volledig ontkennen.

Hij heeft een buitengewoon scherp en kundig beoordelingsvermogen, maar mij hoor je dit keer niets zeggen.

Bij Harvest hadden we de discussie dat enorme grote groepen Neil Young fans bij concerten eisen dat hij nummers van Harvest zou spelen. Wat je daar ook van vind, ik hoor nooit fans massaal roepen om On the beach en Neil laat het album zelf ook angstvallig links liggen.

Maar ik zeg niks, waarom zou ik......

Als Neil fans hier niet om roepen, verklaar dan het gemiddelde van 4,16* eens? Ik denk dat vele fans een moord zouden plegen voor een integrale uitvoering van On the Beach.

'Ambulance Blues' heeft Neil trouwens niet bepaald links laten liggen. In 2008 speelde hij op Bospop plotseling een elektrische variant van 'For the Turnstiles'. 'Walk On' staat zelfs op de Road Rock opname.

Omstreeks 1971-1974 heeft Neil dit songmateriaal toch niet echt links laten liggen. Nu allemaal wat minder, maar het herinnert Neil dan ook aan een minder fijne periode uit zijn leven denk ik.

Neil is ook maar een mens, iedereen heeft herinneringen waar hij liever niet aan terugdenkt.

Als reactie op musician:

Dat vind ik niet echt een sterk argument om dit album als minder te beoordelen. Harvest heeft veel meer de gekende nummers, neem Heart of Gold, Old Man of The Needle and the Damage Done. On the Beach is als album meer verstild, meer een uiting van rouw of verlies, evenals Tonight's the Night. Ik kan me voorstellen dat hij daar minder van wil spelen en ook dat men daar minder van wil horen, absoluut geen nummers om zomaar even los te spelen op een optreden.

Stijn schrijft hierboven trouwens tegelijk met mij wat ik ook probeer te zeggen.

Daar zit ook zeker wat in. De sfeer en het moment moeten juist zijn, anders komt de muziek niet echt uit de verf. Je kan niet zomaar een set doorbreken met een nummer als 'Motion Pictures' of 'On the Beach'.

Ik vond het album bij de re-release echt een (her)ontdekking (en het wachten waard). Na "After the Gold Rush" en "Everybody Knows This is Nowhere" mijn favoriete Young studio album. Vooral vanwege de consitentie (die ik op "Zuma" -ook erg goed- wat mis bijvoorbeeld). En daarnaast met 'Revolution Blues' ook een absolute Young-topper in huis heeft. Zou in mijn Top 5 van Neil Young - songs terecht komen denk ik, jammer dat het een beetje wegsterft.

En ook een pluspunt: een onvergetelijke hoes, één van de beste die ik ken.

Ik zit hier wat tussen de echte liefhebbers en Bertus in; niet verkeerd, maar ik vind niet alle nummers even sterk.

Ik had het genoegen om een live uitvoering van Ambulance Blues mee te mogen maken, daarnaast koester ik een bootleg opname uit 1974 waar hij het gros van de nummers op deze plaat live ten gehore brengt.

Dit is een van de betere, maar ook minder bekende platen van Neil Young, ten eerste omdat hij pas in 2003 op CD is uitgebracht en ten tweede omdat men in de jaren 70 niet zo heel veel aan promotie deed van Neil Young's werk naast dat van Harvest, Deja Vu enzo. Het is nu eenmaal geen toegankelijke plaat.

Ik geloof ook niet dat het gros van de mensen in de zaal alle platen van Neil Young in huis heeft, zoals bij elke artiest is er maar een select clubje fans dat alle albums in huis heeft en andere albums naast de albums die veel airplay krijgen kan appreciëren.

Kijk maar eens naar de top 2000, daar staan louter nummers in van Harvest, daarnaast Rockin in the Free World, Like a Hurricane en nog wat van zijn CSNY en Springfield dagen. En niet eens Cortez the Killer of Hey Hey, My My, of Southern Man of Ohio!

Dit terwijl de meeste fans het er toch over eens zijn dan naast de hits er toch ook een hoop andere goede albums gemaakt zijn. Zoals Zuma, Tonights the Night, Everybody Knows, Gold Rush, RNS, TFA en dit album.

Ik vind het zelf een meesterlijke plaat, voornamelijk de tweede kant, want die vormt het meeste een geheel. See the Sky About to Rain heeft een beetje aan kracht ingeboet ten opzichte van de Massey Hall en Archives Vol. 1 uitvoering (uit 1971, respectievelijk 1970). Walk on en for the Turnstiles zijn overgebleven van Tonight's the Night. En ook de andere twee nummers zijn tussendoor opgenomen.

De laatste drie nummers, daar hangt een inmiddels bekend verhaal aan, dat met de honeyslides. Diep, diep melancholisch en gedeprimeerd uitgevoerd op een niveau dat zelfs Massey Hall nergens haalt. Het lijkt haast uitzichtloos, de situatie waar Neil Young zich in bevindt. En dat maakt het zo meesterlijk, naast de woede van TFA, het ruwe verdriet van TTN maakt het berouw van OTB het plaatje compleet. Je moet ze ook eigenlijk in die volgorde luisteren. Neil's wereld viel aan de ene kant aan duigen (zijn relatie liep op de klippen) en aan de andere kant begon deze zich net weer te herstellen (het verwerken van het verlies van Whitten en Berry). Die tweestrijd wordt hier prachtig verwoord.

Harvest werd onder de Young die-hard fans al binnen een jaar na uitkomen bijna een 'no-go area', want mensen wiens muzieksmaak je vaak verder in het geheel niet deelde hadden wel Harvest ( en Deja Vu) in huis.
Heart of Gold werd volledig doodgedraaid op de radio, en voor die personen hield het voor wat betreft Neil Young ook op na Harvest.
Wat er na kwam was veel minder toegankelijk voor de massa.

Dus argumenten over roepen om nummers tijdens concerten zegt meer over de beperkte kennis van het Young repertoire van die roependen, die massa.

Verder voor een groot deel eens met de analyse van Harm hierboven.
Alleen die afkortingen staan wel heel lelijk....

Verder hoort voor mij On the Beach tot de grote Young albums, vanaf de dag dat ie uitkwam.

Ha, veel reactie n.a.v. mijn kritische benadering van dit album.

Eerst even uitleggen waarom ik on the beach eigenlijk hier besproken heb:
In de 70's heb ik Harvest en zijn albums daarvoor veel geluisterd. Na Harvest ben ik Neil Young echter korte tijd uit het oog verloren.
Bij Zuma heb ik de draad weer opgepakt, maar regelmatig miste ik weer een paar albums.
Iik vond dat ik een paar van die gaten maar eens moest opvullen.
Dus ik heb On the beach nu voor het eerst in een tijdje in huis en meermalen goed naar geluisterd.
Dus ik heb er geen verleden mee zoals de meeste anderen hier.
Misschien luister ik daardoor onbevangen. Waar het allemaal over gaat laat ik even buiten beschouwing.

Ik zet hem op en hoor als eerste een aardige country-rocker: Walk On,. Die zou ook op eerdere albums hebben kunnen staan. Jammer dat het nogal snel wordt weg gedraaid.
Dan See the sky about to rain. Vind ik ook best mooi. Sfeervol, goeie stem, mooi gitaarspel en de prima drums van Levon Helm
Het wordt nog beter met Revolution Blues. Hierop spelen Crosby, Helm en Danko mee. Betere begeleiders kun je haast niet hebben natuurlijk.
For the turnstiles: tussendoortje, op het strand rond het kampvuur zal ik maar zeggen. Niet te serieus nemen.
Tot hier is het mij allemaal nog 4 sterren waard.
Maar dan:
Vampire Blues: Een doorsnee blues die tegen het einde uitermate sloom wordt gespeeld en als een nachtkaars uitgaat.
On The Beach: Het is me te futloos. Ik zou het kunnen waarderen als ik bij 35 graden op het strand lag en niet meer wist hoe ik moest opstaan, stoned of niet.
Motion Pictures: hetzelfde gevoel als bij on the beach.
En Ambulance Blues maakt het ook niet beter. Wat klinkt het vermoeid en voor mijn gevoel ongeinspireerd. Die viool zaagt er ook nog eens zo lijzig doorheen.
Dus als ik eerlijk ben kan kant 1 er heel goed mee door, maar bij kant 2 moet ik niet op de bank gaan liggen want dan val ik geheid in slaap.
Ik kan me voorstellen dat als je Neil Young zijn hele carriere gevolgd hebt dat dit album erbij hoort en in het plaatje van zijn leven een eigen plaats verdient. Zo iets als ik bijvoorbeeld bij Dylan heb met Nashville Skyline.
Maar als kennismaking met het album 36 jaar na het verschijnen heb ik dat niet met deze van Neil.

.... ...en mensen die de plaat 36 jaar lang kennen niet, zeg je dat hier mee?

Mmm... dingen kunnen altijd verschillend worden opgevat door verschillende oren. Net als Bertus heb ik geen lang verleden met deze plaat, maar in wat hij saai en futloos noemt, hoor ik een kippenvelverwekkende intensiteit.
Als we deze plaat inderdaad moeten zien als een onderdeel van Youngs rouwperiode, dan lijkt hij hier te zijn aangekomen op een punt waarop hij moeite heeft om echt iets te voelen bij de wereld om hem heen. Een verstilde mix van verstikkende apathie, ingehouden woede en berusting in wanhoop: 'Though your confidence may be shattered/ it doesn't matter...'
Voor mij toch wel een van de beste platen van Young die ik tot dusver heb beluisterd.

Ik ben pas in 2003 (of 04) begonnen met het kopen van Neil Young CD's (ik kende zijn werk simpelweg voordien niet). In die tijd zat er een bruin boekje bij elke CD, met als titel: The Neil Young collection. In dat boekje stonden al zijn CD's tot en met Road Rock Vol. 1. Cruciaal is echter het ontbreken van JTTP, TFA, OTB, Stars 'n' Bars, Hawks & Doves en Re-Ac-Tor, the missing 6 dus. Daarnaast ontbreekt al het Geffen werk. Er zit dus en gat van 79 (Live Rust) tot 88 (This Note's for You) waarvan ik dacht dat Neil Young een sabattical had genomen.

Ik kocht mijn CD's destijds dan ook op bestelling bij de locale platenboer in Best, NB, die doorgaans alleen de nieuwste albums had staan (en Harvest in de aanbiedingen-bak). Groot was mijn verbazing dan ook toen ik het overige werk van Neil Young tegenkwam, in de betere platenzaak van Delft, Sounds. Ik dacht eerst te maken te hebben met obscure semi-officiële releases (zoals er van Hendrix zoveel zijn en tegenwoordig ook op het Immortal label) niks was echter minder waar! Mijn beschikking over internet was ook nog zeer beperkt. Zo kon het dus dat ik dit album pas als een van de laatsten heb gekocht, ook al kende ik 2 nummers al van Decade (die twee waren ook mijn aanvankelijke favoriet). Het duurde bij mij ook een tijdje tot ik van dit album ging houden, net als TTN.

Jawel Harm. Het maakt denk ik toch zeker verschil in je gevoel bij de muziek of je een plaat al je halve leven gedraaid hebt of hem nu pas voor het eerst hoort lijkt me. Hoe zou het zijn om nu voor het eerst Sgt Pepper's te horen, ik noem maar wat?

Het komt bij de liefhebbers van On the beach niet in hun gedachten op, dat heel veel Neil Young fans gewoon niet houden van deze cd.

Opeens word je zelfs beoordeeld als een melaatse buitenstaander zonder ook maar enige smaak of kennis van muziek:


Je wilt toch niet beweren, dat de concertgangers die begin jaren 70 naar Neil Young concerten gingen in overgrote meerderheid alleen maar Harvest en Deja vu in huis hadden en alleen om die reden om nummers van Harvest riepen?

Volgens mij, had de overgrote meerderheid van de Neil Young fans toen grote moeite met On the beach en als liefhebber van zijn eerste vier solo cd's kan ik die mening alleen maar ondersteunen.

Ik begrijp nu wel een beetje waarom het album zo hoog wordt gewaardeerd: alleen op die wijze wordt je blijkbaar opgenomen in het lijstje van "diehard fans" ongeacht of je nu wel of niet alles van de man in huis hebt. Zonder hoge waardering voor On the beach heb je het niet begrepen.

Ik zal nu ongetwijfeld behoren tot de ex-gecommuniceerden onder de Neil Young fans, al ligt mijn gemiddelde voor zijn laatste drie studio cd's op 4,5 ster. Maar bij die cd's is het niet bijzonder populair om hoog voor te stemmen. Jammer maar helaas.

Het komt misschien wel in mij op, maar zeker niet 'heel veel': zie het gemiddelde.

Nou, volgens mij gaat de discussie er juist over, dat Neil Young begin jaren 70 op z'n zachtst gezegd nogal teleurgesteld was in de reacties op On the beach en ook dat er tijdens concerten in brede kring werd geroepen om nummers van o.a. Harvest.

Harm merkte bij Harvest ook niet voor niets op, dat notabene The Eagles hem adviseerden weer of meer nummers van Harvest te gaan spelen. Wat je ook van het advies mag vinden, blijkbaar waren er erg veel mensen die te hoop liepen tegen On the beach.

Wat toen geldde gaat nu allang niet meer op. Afgaande op het gemiddelde en het hoge aantal stemmen (veel meer stemmen dan bijv. Zuma heeft, en zelfs meer dan Everybody Knows This Is Nowhere) mag je wel concluderen dat het inmiddels één van de best aangeschreven Neil Young albums is.

Enkel After the Gold Rush en Harvest zijn hier op de site bekender. Niet dat ik wil suggereren dat dit wereldwijd vastliggende feiten zijn, maar het geeft toch een duidelijke indicatie. Geen slechte 'inhaalrace'...

Het blindstaren van veel mensen op Harvest blijkt ook als je het verschil in stemmen ziet tussen Harvest en After the Gold Rush...

On the Beach staat ook in Toplijst hoger dan Everybody Knows This is Nowhere. De volgorde is ook daar Harvest (ben er nooit kapot van geweest), After the Gold Rush, On the Bech, Every Body Knows.

Het lijkt me toch wel dat de NY fans hier op de site wel een aardige doorsnede van NY fans worldwide zijn, toch?

Kan goed zijn dat het 'toen' anders was.

Ik heb ook niet de illusie, dat er nog veel concertgangers ten tijde van On the beach actief zijn op musicmeter.

Dat geeft misschien een heel scheef beeld in beoordeling in 2010, maar ontegenzeggelijk wordt On the beach nu veel beter beoordeeld, door in ieder geval de mensen die nu actief zijn op musicmeter.

Maar daarmee hoeft er nog niet zo te worden gereageerd op mensen die (nog steeds) alle begrip kunnen opbrengen voor de (blijkbaar) boosheid die er was ten tijde van het uitbrengen van On the beach.

Want laten we het over één ding eens zijn: On the beach wijkt sterk af van zijn eerder uitgebrachte werk. Dat mag uiteraard, maar daarom hoef ik het nog niet per se goed te vinden.

Natuurlijk Hans, het doet mij als Neil Young die-hard alleen zo ontzettend veel pijn dat zo'n grote fan als jij niet net zo erg van dit album kan genieten als ik.

Het is op zich wel jammer dat er hier niemand lijkt te zijn die nog weet te vertellen hoe er in zijn omgeving gereageerd werd op On the Beach in 1974.

De eerste keer dat ik dit album draaide ben ik vrijwel direct naar de platenzaak gerend om 'm aan te schaffen. Liefde op het eerste gehoor noemen ze dat denk ik.

Ik vind het ook waardevol om te lezen hoor, omdat jij dat hebt meegemaakt. Is wel interessant namelijk. Ik begon pas in 1980 met muziek luisteren en weet nog wel van artiesten/albums uit die tijd die niet goed werden ontvangen en nu klassiek zijn (of andersom)


Is ook niet persoonlijk bedoeld hoor. Maar het kwam een beetje over alsof je de liefhebbers van 'On the Beach' erop wilde wijzen dat het 'toen' niet Neil-Young-fähig was om ervan et houden (en dat nog zo zou moeten zijn).

En aangezien Crazy Horse en 'solo' werk ook nogal verschilt verbaast het me eerlijk gezegd wel dat de Young fans zo boos waren destijds.

......