Arctic Monkeys - Humbug (2009)

Ik ben in een episch gevecht met mijn internetbankierboer, dus dat gaat niet lukken. Mooie prijs, dat wel.

Inderdaad in Cornerstone, al heeft dat nummer ook iets heel erg Bowie-esque. Maar Morrissey hoor ik nog veel extremer in Secret Door. ''Fooooools on parade'', typisch Mozzeriaanse vocale melodie. En dat kan ik natuurlijk alleen maar toejuichen! Deze twee tracks zijn overigens ook meteen mijn favorieten van de plaat.

Zekers!

Ik heb dit album inmiddels veel gedraaid en je gaat dan ook wat andere tracks meer en meer waarderen, zoals Cornerstone. Ik ben nooit zo van de teksten, maar dit nummer wordt mede zo leuk door het verhaal, samengevat in de tekst: "No You Can't Call Me Her Name".
Ook wordt My Propeller steeds meer één van de favorieten: wat een lekker nummer, het gaat maar niet uit mijn hoofd en wat vind ik dat erg zeg! Trouwens de gitaar op Fire And The Thud klinkt ook helemaal niet verkeerd. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Oftewel: blijven draaien dit album!

Je zal maar Alex Turner heten. Een van de meest bejubelde songschrijvers van je generatie zijn, drie meesterwerken met twee totaal verschillend klinkende bands hebben uitgebracht (post-punk en garagerock met Arctic Monkeys, zwaar georkestreerde sixties-pop met The Last Shadow Puppets) en dan nog maar drieëntwintig lentes jong zijn. Jaloersmakend. En nu is er dan zijn vierde album, de derde met de 'poolapen'. De plaat heet Humbug, een woord dat veelvuldig gebezigd werd door Dickens' Scrooge en zoveel betekent als 'wat een nonsens!'. Scrooge zei het over Kerstmis. Waar zegt Turner het over? Misschien wel over de verwachting een plaat te moeten maken die van alle kanten klopt. Want in tegenstelling tot zijn voorgangers klopt Humbug eigenlijk van geen kanten. En dat werkt opmerkelijk verfrissend. Als Turner iets goed kan is het immers toch wel liedjes schrijven die klinken alsof je ze altijd gekend hebt. En dat soort perfecte songs zijn nauwelijks aanwezig op de nieuwe plaat. Waarschijnlijk had Turner zoiets van: 'Laat ik op zoek gaan naar wat nieuwe geluiden en invalshoeken, ook al betekent het wellicht dat mijn nieuwe album voor de verandering eens niet overal met schreeuwerig enthousiasme de hemel in geprezen wordt.' En het joch heeft natuurlijk gelijk. Josh Homme mocht het werkstuk produceren en zijn invloed is duidelijk terug te horen in de broeierige sfeer, de zompige zanglijnen en het lompe gitaarwerk. Soms klinken de nummers zelfs als een merkwaardige hybride tussen Arctic Monkeys en Queens Of The Stone Age. Opvallend genoeg blijken de twee sterkste songs van de plaat bij de drie enige tracks te behoren die juist níet door Homme, maar door vaste kracht James Ford geproduceerd zijn. Die nummers, Secret Door en Cornerstone, klinken al vanaf de eerste beluistering als heuse britpop-klassiekers, met prachtige melancholische melodieën en ijzersterke teksten. Het ene liedje heeft een hoog Morrissey-gehalte en het andere liedje doet aan de vroege Bowie denken. Geen verkeerde referenties lijkt me zo. Ze herinneren ons eraan wat een groots songschrijver die Turner toch is, voor het geval we dat even mochten vergeten. De rest van het album is onderhoudend, op momenten erg spannend en sfeervol, maar nergens echt beklijvend. Dat geeft niet. Deze artiest mag de tijd nemen zich verder te ontwikkelen, hij heeft immers nog een heel leven aan sterke platen voor zich. Het is mooi om getuige te mogen zijn van het groeiproces van zo'n sympathiek talent.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Kaaasgaaf, vaak kan ik mij (deels) vinden in jouw recensies, maar in dit geval sla je wat mij betreft de (kaas-)plank volledig mis.

Je maakt een kunstmatig onderscheid tussen de liedjes geproduceerd door Josh Homme en de andere 3. Natuurlijk hoor je logischerwijs verschil, maar vervolgens overschat je schromelijk de invloed van de producers op dit album Humbug. Alex Turner is overduidelijk de baas en maakt hooguit gebruik van deze producers om wat accenten te leggen. Jouw smaak sluit duidelijk meer aan bij de wat rustiger songs van dit album. Vervolgens veroordeel je de rest als onderhoudend, daarbij een link leggend naar Josh Homme. Ik vrees echter voor je dat je hier te maken hebt met de bewuste keuzes van Alex Turner en Matt Helders voor een vernieuwde muzikale richting.

Het nieuwe album Humbug is juist een logisch vervolg op de eerste 2 geweldige albums van the Arctic Monkeys en het album van the Last Shadow Puppets. De lijnen die daarop zijn ingezet worden op Humbug doorgetrokken.
Zo staan er stukken muziek op die meer de richting van de 60's of Quentin Tarantino stijl gaan van the Last Shadow Puppets. Het levert een afwisselend en zeer boeiend album op. Deze afwisseling was ook al te horen op Favourite Worst Nightmare, maar wordt nu verder uitgebouwd, regelmatig zelfs binnen de nummers. Wat blijft is de spanning die in alle nummers zit ingebed: het blijft boeien. Daarin kan ik je wel degelijk volgen.

Ik geef dit album uiteindelijk dezelfde notering als Favorite Worst Nightmare. Het is een nieuw probeersel. Een band zou bijna niet anders mogen bij een derde album, dat zou zelfmoord betekenen. Toch hebben ze met de stoner-rock onvloeden op Humbug voor een interessante richting gekozen die ik van tevoren niet had in kunnen passen bij de springerige sound van het eerdere werk, maar die naderhand wonderwel blijkt te rijmen. Het zorgt voor spannende sfeervolle stukken die geen moment verslappen. Sterker, het zorgt voor enkele geweldige nummers die voor mij definitief bevestigen wat ik twee jaar geleden al zachtjes mompelde: Arctic Monkeys is één van de beste, meest originele bands van mijn generatie met de langste houdbaarheidsdatum. Bovendien laten ze met veel grotere regelmaat iets van zich horen dan mijn andere favorieten uit de 21ste eeuw so far, wat de prestaties alleen maar bewonderenswaardiger maakt.

Alex Turner geeft mij op momenten een brede glimlach terwijl ik denk: Hij flikt het weer hoor! Zoals meteen bij de eerste seconden My Propeller, of bij de climax van Crying Lightning. Of wat te denken van Secret Door. Absoluut mijn favoriet op Humbug. Een plaatje wat je nog niet eerder hoorde. De drumloop is fenomenaal. Cornerstone is het meest typische Arctic Monkeys nummer van de plaat. Het doet met eigenlijk nog het meest denken aan de b-kantjes van het vorige album: The Bakery of Too Much To Ask. Tegen het einde van het album komt de glimlach nogmaals terug bij het horen van Dangerous Animals en Pretty Visitors. Daarna bevindt zich het nummer The Jewellers Hands die ik ook langzaam beter begrijp.

Ondanks deze alinea's vol lof blijf ik steken op een viertal sterren. Op momenten (Dangerous Animals, Potion Approaching) wens ik niets liever dan nog een Secret Door, een Crying Lightning of een Pretty Visitors te horen. Het weliswaar interessante nieuwe geluid dat Humbug bevat brengt te weinig nieuwe elementen om mij echt omver te blazen na het tiental nummers. Als je mij vraagt: Is dit de goede weg voor Arctic Monkeys? Zeg ik: Nee! Dit is een leuk project, wat ik zeker nog heel vaak met plezier zal luisteren. Maar als ik vervolgens weer de gierende gitaar in Teddy Picker luister, of de geniale baslijn in Do Me A Favor, met die vlotte babbel van Turner erdoorheen, besef ik dat ze op voor hun volgende album eerst een stukje terug moeten naar hun basis, om vervolgens een andere weg in te slaan.

Mooie recensie Dn!S. Ik zou alleen de richtingenkwestie wat minder belangrijk maken bij je beoordeling. Je komt zo op 'leuk project' uit, terwijl je in je beschrijving veel enthousiaster bent.

Ik begrijp trouwens jouw vraagtekens bij Dangerous Animals, voor mij het enige mindere nummer. Hoewel de gitaar op het einde er wel weer mag zijn. Wat betreft Potion Approaching: is de drum halverwege niet geniaal? Zijn de gitaarloopjes niet juist ouderwets op dit nummer?

Helemaal eens met je bericht en ik hoop dat die cd snel binnenkomt want jouw recensie wil ik wel lezen!

En @ Dn!s: Mooie recensie, al ben ik het niet met je eens dat het 'maar een probeersel' is. Dit album is minder dan de vorige, maar voor mij is dat omdat redelijk wat nummers te langzaam op gang komen in vergelijking met de retestrakke nummers op de vorige albums.

Ja, ergens ook wel, maar ik zou dit nummer toch wel plaatsen onder de nummers 1,2,3,8 en 9 van dit album. En dat was dus wat ik bedoelde met het teleurstellende aan deze sound. Ik vind Potion Approaching, afgezien van het drumwerk wat over het gehele album genieten is, geen echte topplaat. Datzelfde heb ik met Dangerous Animals (met een vrij kinderlijk refreintje wat me irriteert) en Fire and the Thud, wat ik niet spannend genoeg vind. Als je op een album van slechts tien nummers al zulke mindere goden plaatst, dan ben ik bang dat dit uiteindelijk toch geen plaats is waar de Monkeys langer moeten blijven.



Als het geen probeersel is, wat is het dan wel? Ze proberen een nieuwe sound uit is het niet?

En hier ook weer. Ik zeg: laten we ophouden met vergelijken en de allerwonderlijkste reactie daarop luidt: je moet eens wat minder vergelijken.

Volgens mij is dit verschijnsel een soort musicmetervariant op de scorebordjournalistiek. Verstokte fans kijken naar iemands' stem, worden furieus als deze lager is dan hun zint, en lezen in hun zowat verblinde woede enkel wat steekwoorden omdat ze zich al lang niet meer openstellen voor een tegengeluid.

"Uuuh? Franz Ferdinand? Vergelijkingen? De hooivork!".

Allermatigst.

Ah, als deze strijdbijl is begraven wil ik ook graag even mijn mening geven over deze toch wel fijne plaat (dat heb ik dan eigenlijk dus ook al meteen gedaan)....
Ik vind hem heerlijk constant en....ja daar komtie.... volwassen.... Brrrr, nooit gedacht dat ik dat afgekloven clichewoord ook zelf nog eens zou gebruiken, maar ik vind het nu echt van toepassing.
Wat ik vooral zo prettig vind aan deze plaat zijn de teksten die nog steeds als miniverhaaltjes klinken en de muziek die er nu volledig bij past. Daarnaast klinkt de muziek overtuigend (hoor ik zelfs wat Doors invloedn..??).
Al met al misschien wel hun beste naar mijn mening...

De Arctic Monkeys hebben met hun derde plaat wederom een puik staaltje vakmanschap afgeleverd. De plaat kent wederom veel strakke gitaarrifjes en het lichte sixties sausje in combinatie met de sterke zang van Turner maakt Humbug een sterke en ook typische AM plaat.
Tegenstanders zullen het wel weer een typische Britpopplaat vinden zoals er al zoveel zijn. Daarnaast is de plaat natuurlijk niet echt vernieuwend als je kijkt naar hun voorgaande werk.
Maar blijkbaar ben ik het nog lang niet beu! De AM klinken gewoon nog wat meer als een geoliede machine en doen het trucje waar ze goed in zijn. Wat Humbug een goede britpopplaat maakt is vooral het gegeven dat het van een consistente kwaliteit is en dat de kracht hem in zijn eenvoud zit.
Wat ik wel bij alle albums van de AM heb gehad is dat ik ze een tijdje lang vele malen beluister en daarna zelden meer aanraak. Ze liggen mij vanaf luisterbeurt een goed in het gehoor, maar na een aantal keren gaan ze wel vervelen.
Benieuwd of Humbug hetzelfde lot zal ondergaan...

Toch eens naar die hype geluisterd. Kan mij niet bekoren. Ken veel betere Britpop (hyped of niet).

Hoor toch tussen alle probeersels een paar hele jonge ventjes die het spelen aan het leren zijn....

Word ik oud?

Of je oud wordt of niet: het siert je niet bepaald om een beoordeling te geven, als je even naar 'een hype' (onzinnig woord overigens) luistert. Het lijkt mij wel zo netjes om pas een oordeel te geven na een aantal (grondige) luisterbeurten.

En als je dan toch een cijfer geeft, dan is 1,0 (= helemaal maar dan ook helemaal niets, walgelijke muziek, echt verschrikkelijke meuk die compleet maar dan ook compleet waardeloos is) wel een heel erg laag cijfer. Is toch iets anders dan 'kan me niet bekoren'.

Overigens vind ik het onbegrijpelijk, dat als je net als ik Pearl Jam in je top 10 hebt staan, je dit 1,0* geeft. Dat contrast is veel en veel te groot.
We proberen er met z'n allen een mooie muzieksite van te maken hier op Musicmeter en dit soort acties werkt daar nou niet bepaald aan mee.

Wat grappig hoe dit opelkaar lijkt, het begin dan


YouTube - Arctic Monkeys - Potion Approaching - Humbug

YouTube - Very Ape - Nirvana

of het kan ook aan mij iggen
kwam er bij toeval achter
(niet dat het gejat is)
Want de Arctic monkeys zijn (ook) GENIAAL:)

Heel grappig, want niet echt; op een schaal van 0 - 100 zeg ik 32. En dit is de plaats voor zo'n opmerking.

Oja en als je dan toch bezig bent luister dan even naar "All day and All Night" van The Kinks en dan naar Nirvana.

Ok, even weer over Humbug mensen. De cd is namelijk gisterenmiddag in de brievenbus gedaan, en maakt op dit moment zijn eerste draaibeurten op mijn computer. Voor het geval er meerdere versies zijn, ik heb de kartonnen versie met tien nummers erop.

Het hoesje is, in het echt, mooier dan het lijkt op de internetafbeelding. De voorkant is trouwens een foto van de heren zelf, en ook in het boekje staan een aantal bandfoto's. Het lijkt wel een fotoalbum van hun vakantie in de woestijn.
'Who cares?', zullen de puristen onder jullie zeggen, maar in vergelijking met de ontwerpen van hun vorige platen vind ik dit een opvallend en noemenswaardig detail.
Ook opvallend (en fijn) is dat de band voor de eerste keer heeft besloten de fraaie teksten van Alex Turner af te drukken in het boekje.

Hiervoor kende ik Humbug al een aantal weken. Natuurlijk zou ik nooit op een illegale manier naar muziek luisteren, maar een of andere onverlaat had een aantal weken geleden al een illegaal gelekte kopie van de plaat in mijn brievenbus gedaan. Ik wilde deze natuurlijk meteen in de vuilnisbak gooien, maar ik gooide per ongeluk mis, waardoor het schijfje klem kwam te zitten in mijn speler. (En wat is jullie excuus?)

Nadat ik ze had gezien op Pukkelpop, besloot ik 'm pas weer te gaan draaien als ik het orgineel in mijn handen had (eerst natuurlijk die illegale kopie met koevoet uit mijn speler moeten wrikken...).

Ik weet niet of het door de luisterpauze komt of door het kwaliteitsverschil tussen van het internet geplukt en the real thing, maar Humbug klinkt helderder en gedetailleerder dan ik me kan herinneren.

De groep, die zich tot nu toe heeft onderscheiden met twee minuten durende, stekelige, alle kanten uit springende rockliedjes vond het duidelijk tijd om een andere kant uit te gaan. In meer uitgesponnen liedjes, weven de Arctic Monkeys hier geluidstapijten met gitaren, bas, toetsen en achtergrondzang die vaak flirten met jaren '70 rock en het woestijngeluid van (voornaamste) producer Josh Homme.
(Mensen die ontkennen de invloed van Homme op dit album te kunnen horen zijn echt gek: zoiets als Potion Approaching is pure QOTSA ten tijde van Lullabies To Paralyse.)
Deze geluidslagen zijn vaak spannend, meestal moeilijk te doorgronden, maar op lange termijn verdacht verslavend.

Behalve Homme laten ook the Last Shadow Puppets wel degelijk hun sporen na op Humbug. Soms letterlijk, zoals in de coda van Secret Door (U weet wel: 'fooools on parade...'), maar vooral in de manier waarop Alex Turner zingt: gevarieerder, met meer drama maar ook meer beheersing. Volwassener, zullen we dan toch maar zeggen (al is het wel te hopen dat die shoegaze-houding die hij op Pukkelpop liet zien een fase is, we zullen zien, we zullen zien 11 nov in de HMH).

De reden dat ik de drums nog niet heb genoemd, is omdat Matt Helders natuurlijk een eigen alinea verdient waarin zijn kont wordt gekust. Bij deze dus: Die roffel in het couplet van My Propeller! Die percussiegeluidjes in Dangerous Animals! Potion Approaching! Dance Little Liar! Verrek, de hele plaat is hij weer in topvorm.
Ik zeg hier niets nieuws voor de mensen die de band ooit live hebben gezien, maar als Turner het genie van de band is, dan is Helders de motor.

De liedjes op Humbug zijn meestal dik in orde, met als voorbehoud dat Turner zijn zangmelodiën vaker ondergeschikt maakt aan de muziek dan eerder het geval was. Sommige tracks komen daardoor als liedjes wat minder uit de verf terwijl ze op zich wel boeiend zijn om naar te luisteren (Dangerous Animals, Pretty Visitors). De sterkste tracks zijn wat mij betreft momenteel de slepende single Crying Lightning, het prachtig doorvoelde Dance Little Liar en het melancholisch groovende The Jeweller's Hands.

Maar wacht, ik heb ook nog (een beetje) kritiek. Allereerst dat de plaat een beetje te veel in midtempo blijft hangen. Misschien dat de sfeer van de plaat eronder had geleden als ze een Brianstorm- of View From The Afternoon-achtige track hadden toegevoegd, maar toch vind ik, na enige luisterbeurten, nog steeds dat de plaat soms op het randje van de lamlendigheid balanceert.

Een tweede punt, misschien tegenstrijdig met het eerste, is dat de groep buiten de sessies met Josh Homme nog extra nummers heeft opgenomen met vertrouwde producer James Ford. De drie tracks met Ford die op het album terecht zijn gekomen (My Propeller, Secret Door, Cornerstone) zijn op zich uitstekend, maar er spreekt toch iets uit van: 'laten we iets toegankelijkers maken, zodat mensen niet teveel op de proef worden gesteld.'
Gezien de koerswijziging is dit begrijpelijk, maar het had de AM gesierd als ze dat juist niet hadden gedaan, en ons als luisteraar helemaal in het diepe hadden gegooid. Vooral als je bedenkt dat alleen de sessies in de woestijn al meer dan twintig nieuwe tracks hebben opgeleverd. Humbug bestaat echter uit slechts tien tracks, omdat de band wilde dat alles zou passen op één lp.
De outtakes gaan we waarschijnlijk alleen horen als we ons blauw betalen aan singles en speciale uitgaves of *GASP* illegaal gaan downloaden (stuur me een bericht als je weet hoe ik eraan kan komen) (daar gaat m'n reputatie).

Ergens vermoed ik dan ook dat we de meest extreme en spannende dingen uit deze sessies nog niet hebben gehoord. Hiermee lokken de AM zelf de mening uit dat we hier met een 'overgangsplaat' te maken hebben van een groepje dat probeert een nieuwe richting te zoeken 'na de hype'.
Maar zoals ik al eerder heb gezegd op dit forum: de band verdient meer dan dat, en deze plaat verdient meer dan dat. Een stevige vier sterren om precies te zijn, neigend naar een halve erbij.

Ben je nog steeds aan het lezen? Zoek een baan! Nee grapje, bedankt voor het lezen. Vrede. Luister naar de Arctic Monkeys. Ik ben fan. De pers is fan. Puff Daddy is fan. En jij?

Een 'Humbug' is trouwens van oorsprong een Engels snoepje met een smakeloze buitenkant, zodat je er een tijdje op moet zuigen voordat je de zoete binnenkant proeft.

Goed punt! Hier kan ik me wel in vinden. Jij weet het alleen beter te verwoorden dan ik in mijn eerdere recensie.

En, die extra tracks die er hier bij staan heb ik inmiddels allemaal gevonden. Sketchead is wel een tof ding. Ik denk dat je voor het overige materiaal de volgende singles in de gaten moet houden.

@ Mjuman: Whoah! kritisch leesgedrag! Te gek!

Re: de Pers: Point taken, maar mijn punt was meer dat de AM opvallend breed worden gewaardeerd, plus dat ik het hilarische feit ter sprake kon brengen dat The Gladjakker Formally Known As Puff Daddy blijkbaar een fan is, en via zijn Twitter-account zelfs iedereen heeft opgeroepen Humbug aan te schaffen.

Re: Betekenis Humbug: Ik heb het inderdaad niet zelf opgezocht, eerlijk gezegd is mijn bron hiervoor een interview met de AM zelf (ik geloof in Mojo). Zelf ken ik het woord alleen van A Christmas Carol. Die gasten van Oxford zullen het weer beter weten, zekers? Wie denken ze wel niet dat ze zijn?

Oh, en mijn mooie kartonnen hoesje is inmiddels al kapot...

Schande! Halve ster eraf.

Nee hoor geintje.

Wat heb je ermee gedaan?! Dit is toch wel een extra degelijk kartonnen hoesje. Moet je behoorlijk aan gaan lopen sjorren om kapot te krijgen.

Ik ga toch niet aan m'n gloednieuwe Humbug zitten sjorren?

Het lijmlaagje liet helemaal uit zichzelf los, ik sweer t jonge...

Prachtverhaal, Sandokan-veld over de nieuwe AM's Humbug. Door dat verhaal ga ik 'm eens beluisteren. Voor jou heb ik dan een tip, Golden Smog, titel Another Fine Day. Met o.a. Jeff Tweedy. Een beetje Hotel Yankee Foxtrot-achtige sferen. Jij bent immers niet vies van Wilco, toch??? Ik stort mezelf dan op The Artic Monkeys. Deal???

Berichten verplaatst naar Arctic Monkeys

Een heel groot aantal off-topic berichten verwijderd (43). Het is de bedoeling hier over het album zelf te discussiëren. Dus aub niet over de AM zelf en al helemaal niet over de vergelijkingen, tot in het diepste detail t.o.v. andere bands. En aub dus ook niet over genres etc.

Na een gemiddelde van 3,89 toch het nog maar eens een grondige luisterbeurt gegeven maar ik kan maar niet begrijpen dat dit zo goed en als ik sommige moet geloven het beste van AM moet zijn.

Ik blijf het onsamenhangende britpop vinden en kom echt niet verder dan 1 sterretje waardering.Ik sta best open voor nieuw en jong geluid maar dit? Ik vond daarintegen hun 1e album een dikke 4 sterren waard en zat ook veel meer energie in dan dit gedrocht.

Maar goed dat is mijn mening en als je er 5 sterren voor wil geven we leven in een vrij land....

Ik had keiharde twijfels, maar vind dit veruit de beste van Arctic Monkeys. Hoop nu al dat de nieuwe nog verder gaat!

Tja en omdat we in een vrij land leven tolereren we ook 1-ster-stemmers, die ik altijd meer als proteststemmer zie of als mensen die nooit precies kunnen aangeven waarom ze iets zó slecht vinden. Gewoon een beetje kwallebakken dus. Errug flauw!!!

Ik kan dikke darm goed begrijpen. Waarom hebben ze de "nul" niet uitgevonden. Wat mij betreft: zielloos, overdreven en erg onvolwassen.

Gewoon geen stem, dat doe ik altijd. En als ik het nodig vind een kritische gefundeerde reaktie. En je haalt daar het stemgemiddelde niet naar beneden, want dat vinden velen onder ons ook heel stuitend.