Arctic Monkeys - Humbug (2009)

Je bent al een halfje omhoog gegaan, er is dus nog hoop. Als we gaan pokeren, verhoog ik - ik heb een tiental jaar meer luisterervaring. In mijn hoofd zit een soort matrix voor waardering voor muziek: M4 (mjuman's multidimensionale muziek-matrix); daarin zitten o.m. geluid(sklank), verrassing/vernieuwing, feel/impact, kwaliteit en nog 2 of 3 elementen. Ik moet dan nog eens uitwerken; ik zou het album gevarieerd noemen: tracks 4 t/m 8 doen me echt denken aan jaren 60- pop/rock (ik hoor zelfs stukjes Kinks. Ik word er bij tijd en wijle weemoedig van; bij track 4, Secret Door moet ik weer denken aan de conrector die op schoolavonden bij slow songs altijd liep te controleren of er niet te close werd gedanst.

Die Secret Door en Jeweller's Hands vind ik echt prachtsongs - songwriting heeft Turner echt wel in zijn hoofd en pen. En mag dat label Britpop er alstublieft af? Arctic Monkeys hebben echt meer ballen dan dat etiket grandeert.

En zoals al eerder vermeld: Britpop was een 'stroming' uit de jaren '90 vorige eeuw. Oasis, Blur etc
The Arctic Monkeys zijn dus geen Britpop. Wel vallen ze onder Independent UK muziek. Synici zeggen dan: al die Engelse indiebandjes met hun catchy songs. Ik gooi ze echter niet graag op die hoop of stop ze in een hokje, onze Poolapen.

Krijg je er geen koppijn van al die stromingen in je kop Dat halve puntje ligt ook aan je stemming opdat moment van luisteren ...maar ik kom nog niet hoger ik geef niet gauw 5 sterren .....daar moet je wel wat in huis hebben.Stemgedrag houdt de gemoederen wel bezig hier merk ik...Tis soms net alsof je iemand aanvalt als je het niets vind ...

Welnee - ik leg wel eens iets vast op een extern geheugen van de klassieke soort; dat heet papier en is daar uitermate gfeschikt voor; en anders in iets van de moderne soort (in .xls).

En verder - iets niet waarderen kan én mag; en iets je het duidelijk maakt, scheelt dat een stuk. Smaken verschillen nou eenmaal; zo heb ik bijv echt helemaal niets met Dire Straits.

De term Britpop was toen flink in zwang, maar een jaar of 5 geleden kwam er een soortgelijke groep Britse bands (o.a. Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, Bloc Party) op die je evengoed het stempel Britpop kunt geven. Arctic Monkeys debuteerde in het kielzog van deze bands, dus zo vreemd is het niet als mensen de muziek Britpop noemen.

Zelf gebruik ik de term Britpop in ieder geval niet alleen voor de stroming die midden jaren '90 populair was; ik zie het wat breder en dan past Arctic Monkeys (in ieder geval met hun eerste 2 albums, deze heb ik nog niet gehoord) daar prima in.

@Herman: ik ben het niet met je eens, maar dit is niet de plek om het daarover te hebben.

Imo is het handiger om termen die verwijzen naar een bepaalde afgebakende periode (met duidelijke stijlkenmerken) omwille van de zuiverheid van het begrip voor die periode te reserveren. Naar analogie daarvan spreken we daarom van "nu soul", "nu wave" en wat is er op tegen om te spreken van "Neo-britpop" - want AM heeft echt wat meer stijlen in hun bagage.

Helemaal verward wordt het als men oudere bands als Kinks en Who ook nog bij die vermaledijde Britpop wil onderbrengen; daar gaat het mij om de historische zuiverheid en herkenbaarheid.

Zoek maar gerust een plek/topic en verplaats dit (svp), discussiëren we daar verder!

Doe ik (straks/later), laten we het hier over Humbug hebben inderdaad.

Eén heel klein reactietje: ik krijg dan inderdaad het idee dat alles wat Brits is en rockt onder Britpop zou vallen. Maar goed, de hokjes zijn niet echt belangrijk, het gaat immers om de muziek! (jawel! )

toch wel vrij teleurgesteld over deze nieuwe AM. My propeller en crying lightning zijn goede nummers met cornerstone als het beste nummer van het album. Maar de andere liedjes zijn zo traag en zielloos en zo non - Arctic Monkeys. En Pretty Visitors is naar mijn goesting dan weer te snel. Fire and the Thud, Potion Approaching, Dance Litlle Liar en The Jeweller's Hands zijn zielige pogingen om een nieuw geluid te creeeren en het suckt gewoonweg ;p Secret door kan er nog juist door. Vroeger had Arctic Monkeys geen enkel slecht nummer en nu zijn er daar 7 bij.

Potion Approaching is hartstikke goed man, en Dangerous Animals vergeet je te noemen.

Pretty Visitors te snel... Als je hun vorige albums goed vond, kan je dit toch moeilijk te snel vinden. Of te hard? Dit nummer sluit nog het meest bij hun vorige 2 albums aan.
Potion Approaching & Dance Little Liar horen ook bij die groep: dit zijn juist de nummers met de Arctic Monkeys sound van hun vorige albums. Bovendien zijn ze steengoed, maar dat terzijde.
Ik kan het wel deels met je eens zijn wat betreft The Jeweller's Hands.

Heb jij het album maar 1 of 2 keer beluisterd soms? Het groeit echt. Je kan 'm het beste minstens 5 of 6 keer draaien. Kijken wat je dan vindt.

Dammit
Dangerous animals valt ng een beetje mee

Oke pretty visitors heeft wel die vroegere arctic monkeys sound, maar dan vind ik het gewoon geen goed liedje met die 'sound'. Moest dat liedje nu op favourite worst nightmare staan of op whatever people say i am that's what i'm not dan zou ik het ook maar een slecht nummer vinden tegenover al die toppers.
En ik heb het ongeveer een week lang alle dagen 1 keer afgespeeld en dan luister ik nog naar het album op weg naar school, ik baseer mijn mening dus echt niet op een luttele 1 of 2 keer luisteren..

Mooi en waar slot van een prachtige recensie van dit album waar ik nog even de aandacht op wil vestigen. Ik kan me er helemaal in vinden.

Dit is eigenlijk de eerste AM-plaat die ik echt goed en vaak beluisterd heb. Heb hem nog steeds niet helemaal in de smiezen: hij draait bijzonder makkelijk weg (de eerste keer heb ik hem meteen 3 keer achter elkaar gedraaid), maar hij houdt toch iets ongrijpbaars.

Wat me wel opvalt zijn de geweldige melodieën. En het Nirvana-riffje in Potion Approaching. Leuk snoepje dat steeds meer smaak krijgt...

Wat een goed album is dit toch weer geworden.
Eerste luisterbeurten waren toch wel ff wennen omdat ik vooral van de " hardere" kant van de AM houd.Dance Little Liar, Cornerstone en Crying Lightning zijn op dit moment de favorieten van het album.Minpuntjes zijn toch wel The Fire and the Thud(saai) en Dangerous Animals (kut refrein D-A-N-G...)
Houd het op dit moment op 4 maar dit gaat waarschijnlijk nog stijgen omdat het kwartje nog moet gaan vallen bij Secret Door en The Jewelers Hand.

Eindelijk! Eindelijk weten Alex Turner en de zijnen een héél album lang te boeien - en zelfs meer dan boeien: ze verrassen zelfs hier en daar!

Versta me niet verkeerd, Favourite Worst Nightmare had ook zijn kwaliteiten, maar was maar voor korte duur houdbaar. Na een vijftal luisterbeurten hadden een groot aantal knallers op dat album hun kruit verschoten, en wat overbleef was een leeg omhulsel. Hier is dat geenszins het geval - de evolutie gebeurt zelfs in de andere richting! De instant-hits en overdreven catchy deuntjes à la "When the Sun Goes Down", "I Bet That You..." en "Teddy Picker" moeten hier plaats maken voor ware groeiers, die vinniger, duisterder en minder voorspelbaar uit de hoek komen. Neem bijvoorbeeld het hoogst verslavende Potion Approaching met haar down-tempo brugje, of Fire and the Thud, met die onverwachtse uitbarsting op het einde, of The Jeweller's Hands, een lied met opbouw zowaar!

Of het nu aan Josh Homme's invloed ligt of niet, ik weet het niet, maar ik ben alleszins gevallen voor dit album van de Monkeys. En nu ben ik zéér benieuwd naar hun volgende album, hun volgende stap.

De 4de plaat van alex turner in 4 jaar tijd en 't is alweer een voltreffer. De nummers drijven veel minder op energie en meer op structuur.

Hét nummer van de plaat is The Jeweller's Hand. Misschien wel de beste compositie die de monkeys tot nu toe gemaakt hebben.

Andere hoogtepunten: My Propeller, Crying Lightning, Cornerstone, Dance Little Liar

Na een tijdje niet gedraaid te hebben (en eerst heel veel), zette ik Humbug weer eens aan. Ik verwachtte een 0,5 te zakken, maar niets daarvan. Dit album wordt alleen maar nog beter en dat terwijl ik al op 5,0* zat... Zelfs The Jeweller's Hand - mijn voormalige minpunt - vind ik inmiddels (ook) goed.

Ik begon op 3.5, ging naar 4 en verhoog nu naar 4.5*.
Wat is dit toch een geweldig album geworden. Het is ff wennen aan de iets andere sound maar nu is het kwartje echt gevallen. Dance little Liar blijft het hoogtepunt gevolgd voor Potion Approaching, The Jewellers Hand, Cornerstone en Crying Lightning.
Arctic Monkeys hebben met dit album laten zien dat ze echt een blijvertje zijn, en waar we denk k nog wel vele prachtige albums van zullen ontvangen de komende jaren.

Mijn stem is ondertussen gegroeid van 2,0 naar 3,5 omdat ik ja, de meeste liedjes echt beter en beter begin te vinden. Maar toch in vergelijking met hun eerste cd's blijft het de minste van de drie. Die loomheid dat in deze cd zit kan ik niet zo goed hebben, maar potion approaching en cornerstone en de eerste twee aleja, zijn wel goede nummers :d

Pfff, wat een drama. Ik heb t nu al 3 keer geprobeerd, maar ik kom gewoon niet voorbij het 2e nummer.

Zucht, nieuwe Editors een drama, en nu dit geprobeert...alleen Potion Approaching is redelijk, voor de rest ongeinspireerde crap. Josh Homme producer? Duidelijk te horen, maar ik vindt het niks.

Als je Potion Approaching redelijk vindt, dan vind je minstens nog 3 / 4 nummers redelijk. Die lijken er namelijk behoorlijk op: zelfde (ouderwetse) stijl.

Als je Josh Homme niks vindt: waarom luister je er dan naar?!?

Dat vind ik wel vreemd want het heeft een vrij hoog luistergehalte, ik had hem meteen 2 keer achter elkaar gespeeld de eerste keer zonder moeite.

Off topic berichten verwijderd

Ben juist enorme fan van de man, heb al zijn werk

De man heeft wel zijn invloed gehad op deze plaat natuurlijk, vandaar ook wsl die soundverrandering en vertraging. Deze plaat kan je wel niet onmiddelijk als een Homme plaat beschouwen dat lijkt ook evident.

Altijd zo leuk.. ongeïnspireerde crap.. ik stel voor dat jij ons gaat verrassen met een meesterwerk van jou hand.. Turner is een van de betere songschrijvers op dit moment en ook de melodieën zijn zeker niet over een nacht ijs gegaan..

Neen idd, Turner is een goede songsmit maar elke songsmit laat zich wel door iemand beïnvloeden en met deze fase hebben ze mijn inziens toch een stap in de goede richting gezet.

Tekstueel kan de man mischien leuk schrijven, let ik niet zo op bij dit soort muziek. Ik bedoel vooral de muziek die ik slaapverwekkend vind.