Sonic Youth - Daydream Nation (1988)

Tja... Een 5 en een plekje in mijn top 10
Vooral The Sprawl vind ik geweldig. Zoals Kim vertelt op dat nummer, tja, dan hoor je dat dit eigenlijk een soundtrack van de grote, boze buitenwereld is. Bij vlagend shockerend, maar soms ook rustgevend. Tegenstellingen, noise en melodieën. Ik schrijf hier nog eens een lang stuk over

Je kent dit soort platen wel... een plaat die mooi is, nee zelfs prachtig maar door de vele keuze aan muziek geen plaat die je regelmatig op zet.

Toch is dit één van die platen die er om vraagt klinisch beluisterd te worden. Dit zal waarschijnlijk komen door de geniale combinatie van punk, high-art avant garde, garage rock en de experimentele gitaren.
Maar alsof dat nog niet genoeg is....heerst er een rebelse sound en Fuck the world sfeer door dit album, wat misschien nog meer van invloed is dan. In iedergeval doet de combinatie mij zeker goed.

Dit is wat ik wilde horen als tiener, dit is de muziek die je te hard aan zet, als je ouders je voor straf naar je slaapkamer sturen.

Ik ben al enige tijd uit de fase: van je af keren tegen alles en iedereen, Ik moet mijzelf nu (jong) Volwassen noemen.

Maar Nu even niet,

Yeaaaaaaah Fuck it all

precies wat ik vroeger regelmatig gedaan heb hahaha!

Zoals hierboven vermeld, het geexperimenteer met gitaren maken het tot een wat aparte sound, bovendien zo scherp als een mes en strak als een snaar. Ja, durf het wel aan om me verder te verdiepen in dit bandje. 4.5

een dijk van een plaat , sonic op zijn best , spijtig heb ik ze dit niet live kunnen aanschouwen

maar zeker een klassieker

Heb een aantal nummers gehoord, maar het doet me niet echt veel. Wat richtingloos en te voortkabbelend. Binnenkort nog maar eens een poging wagen.

Tja, het spijt me. Ik hoop dat ik er uiteindelijk ook een meesterwerk in ga zien.

nah

ik ben het wel met silvergun eens

daydream nation mist een angel. ik herinner me ook dat ze omwille van deze plaat in sommige amerikaanse media werden neergezet als de REO Speedwagon van de alternative music.

case closed

Richtingloos kan ik inkomen, maar voortkabbelen? Bij dat woord denk ik aan klein, rustig, minimaal, kalm. Sonic Youth is rauw, ruig en hard!

Dat heb ik nu ook. Deze plaat raast en blaast me van mijn sokken af. Wat een enorme adrenalinerush van dit New Yorkse gezelschap. Als je dit vindt kabbelen, dan vraag ik me af wat voor herrie je verder nog meer luistert.

Dat je het richtingloos vindt, kan ik me wel iets bij voorstellen, al heb ik dat zelf niet zo.

Ik vind twee eerdere platen, Evol en Bad Moon Rising wél voortkabbelen en die laatste ook wat richtingloos (dit alles overigens op een heel aangename manier, beiden zijn prachtig). Vanaf Sister werd het geluid wat puntiger en punkiër en dat kwam de band wat mij betreft ten goede.

@dix: wie waren die fundamentalisten?

ik vind evol ook niet echt voortkabbelen hoor...(bad moon rising wel veel meer) maar goed de menigen kunnen natuurlijk uiteen lopen. Evol vind ik een prachtig popplaatje. daydream nation is een voortrazende trein wat mij betreft. (en een erg fijne trein met zeer mooie tussenstops).

een punkzine waar ik de naam nu niet meer van ken. moest er indertijd erg om lachen.
soort amerikaanse koekrand.
zal eens googlen, maar dat wordt niet makkelijk.

Als ik Teenage Riot hoor ga ik automatisch door mijn kamer dansen. Wat een paar riffjes + drumroll al niet kunnen doen

"maximum rock 'n roll"

Thx, en inderdaad een redelijk hardcore blaadje

maar is het ook niet een beetje zo?

sister was scherp, daar kon je je vingers aan openhalen
bad moon rising was een weldadig bad van pure noise

deze daydream nation is eigenlijk hun eerste verantwoorde plaat .... en daar zit een beetje het probleem wat mij betreft.

de onbezonnenheid is hier op z'n retour ....

Ik ben het wel met je eens dat dit de eerste verantwoorde plaat was, althans bij deze hoor je er aan af dat er over het geluid is nagedacht, misschien was dat voor deze ook al zo maar is het bij die platen minder hoorbaar. Maar ik vind dat er op Daydream Nation meer op het scherpst van de snede wordt gemusiceerd dan op Evol en Bad Moon Rising. Evol vind ik meer een trippy plaat, en Bad Moon Rising vind ik richting missen. Plus op die laatste de oude drummer (Bob Bert) nog meedoet, die man is niet vooruit te branden.
Overigens prefereer ik Sister (zie mijn top 10) wel boven deze.

Misschien dat het soms ietwat moeilijk is om de aandacht erbij te houden, maar het blijft toch een lekker plaatje dat af en toe nog eens luid door de boxen mag knallen.
Teenage Riot is een gedroomde opener, en bij The Sprawl gaat het dak er helemaal af.

Wat is dat trouwens allemaal met dat Sonic Youth zo commercieel zou zijn?
Volgens mij maken ze reeds een jaar of 25 vrij eigenzinnige muziek en hebben ze zich nooit iets aangetrokken van trends.
Ik heb ook in die 25 jaar nog niets van hen op de radio gehoord.

met commercieel heeft mijn oordeel niet zoveel te maken hoor.
ik vind Goo eigenlijk ook veel leuker dan Daydream Nation, en da's toch Sonic Youth's entry bij Geffen.

en ja, wat is nou eigenlijk ontoegankelijk ?

goed beschouwd heb ik geen toegang kunnen vinden tot de veronderstelde schoonheid van deze Daydream Nation.
In mijn oren is het een -ontoegangkelijke- zeurplaat.

Dus Sonic Youth is eigenlijk de voorloper van Tokio Hotel?

Uitgebreide discussie omtrent de top-10 van dix verwijderd

Goed daar gaan we dan maar even.
Weer een van die bands waar ik al me hele leven niks mee kon. Herrie, chaos, het maakt me allemaal niet uit, ik ben wel gekker gewend. Hoe zeer ik ook mijn best deed (niet al te hard blijkbaar, tot dan toe), het wilde maar niet lukken met de band en de nummers die ik had gehoord. Toegeven, ik had wel veel Sonic Nurse gehoord en dat is natuurlijk niet het meesterwerk wat Daydream wel is. Oh nu verklap ik al in mijn inleiding wat ik van de plaat vind, shit!

Geg genoeg had ik als grunge/90 liefhebber nog nooit de docu The Year Punk Broke gezien. Inmiddels kende ik het grootste deel van de bands wel, dus ik besloot hem toch maar eens te bekijken. Dat was zo'n paar maanden geleden. Die docu laat in het begin al zien, de toer met Sonic en Nirvana.
Ohjee, als dat maar goed gaat. Ik hoopte dat ze niet te veel Sonic Youth lieten zien, want dan kon ik het filmpje wel eens snel zat worden, dacht ik. Echter na een paar nummers gehoord te hebben, betraptte ik mezelf er al op dat mijn been toch wel zat mee te wiebelen op de songs. Ja dit was best goed. Naarmate de docu verder ging werd het steeds mooier, om vervolgens te eindigen met Expresway. JEZUS, niet normaal meer. Ik begon al redelijk verkocht te raken.

Aangezien veel mensen Daydream als favoriet aanwezen, ben ik begonnen dat album te downloaden. Erg goed wel. Goede mix tussen melodie en noise vond ik, maar meesterwerk?
Het probleem was echter dat ie naar een paar weken NOG STEEDS op stond en het album steeds vaker voorbij kwam, bijna dagelijks. Tsjah, dan ga je je toch afvragen wat er met die muziek is.

Cd dus laatst maar gekocht. Aangezien ik het album niet had, gelijk maar voor de Deluxe Edition gegaan. Ik vraag me af of de remaster echt nodig was, want de cd klinkt best open, vergeleken met de duidelijke orginele files die ik op me pc had staan. Echter de editie kocht ik voornamelijk ook voor de live cd natuurlijk, die ik misschien nog wel het meest zal draaien. Alles gaat een stuk sneller, chaotischer, harder, noisier dan op de studioversies en dat bevalt me wel.

Goed, ik zei het in mn eerste alinea al, MEESTERWERK met favorieten als Cross The Breeze, Hey Jonny en Trilogy! De eerste plaat die ik van Sonic Youth aanschafte en er zullen er zeker meer volgen. Sister heb ik inmiddels ook al gehoord en die bevalt me ook erg goed.

5* voor deze plaat, maar dat was vast al duidelijk.

En terecht ook, staat een beetje in en uit mijn top10 te schommelen, maar dat het een prachtplaat is moge duidelijk zijn. Bijna elk nummer is lekker anders en het gaan van lekker soepele snelle stukjes tot plekken met heerlijke herrie (Eric's Trip ). Jammer dat ze deze niet in zijn geheel deden op lowlands.

ben benieuwd of je op den duur Sister en Evol niet spannender gaat vinden ....

Hoe is de geluidskwaliteit van de release uit 1995 in vergelijking met de deluxe uitgave? Komt die overeen of is die van de nieuwe versie significant beter?

Heb op mn pc een FLAC versie gehad van de oude en nu zelf de nieuwe als origineel. De nieuwe is wat duidelijker, maar ook iets minder dicht. Het geluid is wat helderder zeg maar. Zelf draai ik de live-cd die op disc 2 staat echter erg veel, die heeft voor mij echt een meerwaarde.

Als je geen behoefte hebt aan die extra's, vraag ik me inderdaad af of je die deluxe edition wel nodig hebt, want het geluid van deoude versie is gewoon goed, alleen wat minder open/helder, wat ook wel weer kan bijdragen aan de sfeer van de plaat, dat is persoonlijk.

Evol vind ik inderdaad na een paar weken luisteren al bijna net zo goed, misschien beter. Ga straks Sister ns wat meer tijd geven.

En dat moment is gekomen. Een tijdje geleden geleden toch maar aangeschaft en ik kan niet stoppen hier naar te luisteren. Heerlijke eigen sound, zo'n plaat die over de gehele lengte consistent kwalitatief hoogstaand is. Ieder nummer heeft z'n functie en had niet mogen ontbreken. Zo vastberaden en zelfverzekerd gebracht allemaal en geen noot teveel ondanks de lengte van verscheidene nummers. Dat "richtingloos en voortkabbelend" neem ik maar al te graag terug. Machtig dynamisch gitaarwerk, dat moeiteloos gecontroleerde chaos inwisselt voor puntige melodieën, hypnotiserende passages en weer terug. Dit is het soort muziek dat gevoelsmatig altijd al bestaan heeft en dat Sonic Youth het voorrecht had om het op plaat te zetten, of zoiets.

4,5* en binnenkort misschien een top10 notering. Ben erg onder de indruk.

Ik deze plaat vandaag puur op de gok gekocht, en ik verwacht er veel van.Deze eerst maar eens beluisteren. Gewoon lekker hard, fijn voor de buren!

Edit: Die cover is magisch trouwens, vraag me niet waarom!