Mumford & Sons - Sigh No More (2009)

Zonde inderdaad, je hebt echt wat gemist.

Ik heb ze op Pukkelpop gezien, waar ze zéér goed waren en twee weken terug heb ik ze in de Apollo in Londen gezien. WOW! Nog vele malen beter dan op Pukkelpop! De support acts (Johnny Flynn en Mathhew and the Atlas) waren overigens ook best goed!

De nieuwe nummers klonken niet slecht, wel wat minder banjo en meer electrische gitaar. Ben benieuwd naar wat zal volgen!

DE band van dit moment! Met een album die mij echt compleet wegblaast.. Wat een nummers zeg.. En over die stem nog maar te zwijgen. 'Dust Bowl Dance' springt er toch iets bovenuit voor mij, niet zozeer omdat ik het veel beter dan de andere nummers vind, maar gewoon om de herinneringen die ik heb als ik het luister. 'Thistle & Weeds' kent een geweldige opbouw (zoals eigenlijk elk nummer) maar vond dit het lekkerste voorbeeld

Met een album dat al ruim een jaar oud is? Bijna een jaar nadat ik ze voor het laatst live heb gezien? (afgezien van het kerkoptreden op Motel Mozaique wat ik lekker in het zonnetje naast de kerk gehoord heb). Lijkt me toch heel sterk.

Ja met moment bedoel ik altijd een lange periode.. Misschien had ik moeten zeggen.. DE band van het afgelopen jaar. Jij mag kiezen

Een sterke plaat, die Sigh No More. Geen plaat voor keer op keer te herbeluisteren maar wel om te koesteren. Beter dan Fleet Foxes?

Ik zeg ja!!!

Maar hoe moet ik dat zien in het kader van meer dan een jaar?

Een aardige poging om Folk-muziek wat meer te promoten; met nummers als Little Lion Man, The Cave en Dust Bowl Dance kun je natuurlijk moeilijk missen. De plaat bevat toch te weinig interessants om de hele weg boeiend te blijven.

Een fantastische plaat van korte duur. Na een maandje grijs gedraaid te hebben was ik het goed zat. De nummers blijken veel voorspelbaarder dan ik me had gerealiseerd.
Voor de mensen die nog steeds verknocht zijn aan deze plaat een tip: Luister hem niet te vaak. Misschien is dat mijn fout geweest.

Dat vond ik al na de eerste luisterbeurt.

Las gisteren dat er weer een nieuwe versie van dit album uitkwam, met nog maar eens wat extra tracks. Over uitmelken gesproken, kan de fan er weer 20 euro aan besteden (die ze ook al hebben uitgegeven aan de versie met de 5 extra live tracks in club 69). En dan vragen ze zich af hoe het komt dat de muziekindustrie aan het instorten is. Had veel sympathieker geweest als ze een losse EP hadden uitgebracht met wat live tracks en ander bonus materiaal.


Via teletekst.

De echte liefhebber koopt ze alle 3

Ik ook, het verbaasd mij daarom ook wel dat dit album nog steeds zo hoog genoteerd staat. Vooral ook in de Rotatielijst. Ik had wel verwacht dat een hoop mensen zich na een tijdje zouden realiseren dat het allemaal wel redelijk doorsnee was en hun stem iets zouden bijstellen.

uhmmm, ik lees zonet veel van het slechte commentaar op Music Meter over deze plaat.
Maar ik kan me er echt niet volledig in terug vinden, ik vind dit wel degelijk een van de betere platen van 2009. ( conditions van Temper Trap is net een tikkeltje beter ).
Waar ik het wel mee eens kan zijn is dat het na een tijdje erg doorsnee wordt, tot little lion man knalt de plaat. Dan komen er drie muzikaal gezien minder, maar als je kijkt naar de lyriek vele malen betere nummers, maar ze pakken je niet helemaal. Dan komt er Dustbowl Dance wat IK een bijna perfect nummer vind. (heel veel mooie herrineringen aan en live gezien). De tekst is weer uitmuntend, met een geweldige opbouw, wat misschien wel te lang in zijn hoogtepunt blijft hangen.
Om deze plaat te waarderen kan ik aanbevelen de teksten even goed door te nemen, zijn vaak erg goed, en mooi in een western/medieval context gegoten (al gaan ze bijna allen over een mislopende relatie). En ja het is een folk stijl, in het nieuw gestoken. En elke band met een totaal vernieuwende stijl kan erg eentonig worden na den duur, zie Beirut en LCD soundsystem. Maar ik vind het een 4.5* zeker waard.

Sinds kort ook (pas) begonnen aan dit album. Eigenlijk ligt het hele album vanaf het begin heerlijk in het gehoor. Waar ik op het begin vooral de singles het meest draaide, ontdek ik nu ook de andere nummers. Thistle and Weeds kent een prachtige opbouw en ook Winter Winds springt er voor mij bovenuit.

Er komt binnekort een zeer speciale editie uit van het album, voor de liefhebber!
http://www.amazon.co.uk

Soms zijn er van die platen, die eigenlijk zonder veel moeite een groter publiek weten te bereiken en/of opgepikt worden door de 'doorsnee' radiozenders....Mumford & Sons is er zo'n eentje van en een alleraardigste plaat daarbij. Een soort van kruisbestuiving tussen The Pogues en R.E.M.
Misschien niet een exeptionele plaat maar wel eentje die heel consistent is over de gehele linie en m.i. geen moment inzakt.
Zonder moeite kan ik dit Sigh No More meerdere keren achter elkaar beluisteren...en das een goed teken.

Prachtige muziek, één van mijn favo tracks is toch wel 'Dust Bowl Dance', begint heel rustig, maar op het einde wordt het toch iets ruiger.
Geweldige (samen)zang, teksten, instrumentgebruik en gewoon. alles.

Deze CD moet dan eindelijk maar eens door mij gekocht worden.
Ik ken vier nummers van op de radio en ik vind ze alle vier steengoed.

Ik heb net de tekst van Winter Winds eens nageplozen: lovesong in een sneeuwlandschap.
En toen ik het nummer opnieuw hoorde wist ik plots waarom ik die song zo heerlijk geslaagd vind.
Het is Fairytale of New York anno 2010. Een Pogues connectie in deze moderne folkmuziek.

En alle 4 hetzelfde!

Alle 4 hetzelfde klinken?

Onzin.

Ik noem dat een groep met een uniek en eigen geluid.

Da's niet hetzelfde ...

Ik hoor die vier nummers nu al bijna een jaar op de radio.
En ik vind ze juist bijzonder sfeervol en elk een eigen timbre hebben.

Alle 4 hetzelfde betekent voor mij alle 4 even goed.

Kom er net achter, een jaar na mijn kennismaking met dit album, dat het niet sign maar sigh no more is

Toch maar een halfje erbij, wat een goeie plaat!

Bij mij een halfje eraf. Mijn plaat van het jaar 2009, al moet ik daarbij vermelden dat ik in 2009 niet zo bijster veel nieuwe releases heb beluisterd. Niet zoveel als dit jaar, bijlange niet. Deze plaat heb ik enkele weken geregeld gespeeld in 2009, met veel plezier; daarna nog sporadisch, en sinds lange tijd zet ik 'm nog eens op. 't Is nog altijd een plaat die ik graag mag beluisteren, maar het wordt mettertijd blijkbaar meer een soort guilty pleasure voor me; ik beluister het heel graag, zonder het zo bijzonder of indrukwekkend te vinden. De banjo speelt een vooraanstaande rol op deze plaat, en wordt met veel spelplezier bespeeld. Opener 'Sigh No More' blijf ik nog steeds gracieus vinden, en begint beetje bij beetje één van m'n 3 favorieten op deze plaat te worden. Enkele andere nummers zijn me nu toch een beetje gaan tegenstaan. Vooral in het tweede deel van de plaat, al is de afsluiter ook wel erg mooi.

Die klik is er niet meer helemaal, waardoor het speciale er ook een beetje af is. En dan ga je de minpunten zien, natuurlijk. Toch wel heel veel van hetzelfde, bij vlagen matige teksten, niet altijd even sterke composities. Toch blijft de score hoog, net omdat het een guilty pleasure is; een andere plaat zou het met een ster minder moeten stellen, denk ik.

van 4,5 naar 4 sterren

Misschien heb ik deze iets te vaak geluisterd, maar hij begint me nu een beetje te irriteren.
Toch maar een halfje eraf.

4,0*

Dit had een Beatles hoes kunnen zijn. Is de muziek ook vergelijkbaar?

In het geheel niet.

Even nadenken ... NEE

Oei. Rolling Stones dan?

Of je zit te stangen, of je stelt stomme vragen. Kijk alleen al naar de omschrijving folk/rock.