Eagles - Hotel California (1976)

Ik ga er niet van uit dat de Eagles eerder een plaat hebben willen maken voor het grote geld dan uit creatief oogpunt.
Die motivatie hadden ze ten tijde van Hotel California al niet meer nodig.

Overigens ben ik van mening dat er verder niets op tegen is, het grote geld voor rockbands, als de prestaties op de plaat daar maar mee overeenkomen.

En dan vallen er grote namen van andere artiesten bij deze Hotel California die dat zogezegd niet kunnen schelen, maar ook Neil Young is nog nooit gratis gekomen en de kaarten van zijn optredens zijn in prijs ook bovengemiddeld. Net als zijn bankrekening. Zijn niet misselijke verkopen van American stars 'n bars rond de tijd van Hotel California hoefde hij in ieder geval niet door vijven te delen.

Mij geeft dat helemaal niet, ik reken er een band/artiest niet op af, gun ze juist het meeste succes van de wereld, zolang ze maar waar voor hun geld leveren. En ook aan dat verzoek wordt door Neil Young voldaan.

Natuurlijk heeft Running On Empty gelijk: Hotel California is in alle opzichten een produkt van zijn tijd. En in hoeverre, is dan mijn vraag, heeft dat gevolgen voor de huidige beoordeling?

Want anders dan bij veel andere platen zakt Hotel California bij mij steeds meer weg. Misschien zou ik in 1977 ook wel begonnen zijn met 5*****. Maar de beoordelingsgrens is nu, en dan blijkt bijvoorbeeld het debuut of Desperado voor mij veel beter te hebben overleefd dan Hotel California.

De vraag is hoe dat komt, grijs draaien speelt bij mij hier geen rol. Ik blijf er bij dat de Eagles, die eigenlijk een switch hebben gemaakt van countryrock naar westcoast, dat misschien beter niet hadden kunnen doen. En dat betekent dus de verkeerde invloeden, van de verkeerde mensen rond Frey en Henley. Had Bernie Leadon er nog rondgelopen, had Hotel California er zo niet gelegen.

American Stars 'N' Bars is tot op de dag van vandaag slechts zilver gegaan in de UK en goud in USA. Dan deel ik toch liever deze cijfers van Hotel California door vijven:

US: 16× Platinum
UK: 6× Platinum
CAN: 10× Platinum

En dan staat er niet eens 'Like a Hurricane' op Hotel California. Een kat in de zak gekocht.

Ja, dat laatste is wel een gemis, uiteraard, maar dan zullen we het maar niet over de rest van American stars 'n bars hebben . Maar de Eagles hadden hun titelsong, dat is overigens ook een klassieker. Voor mij hadden de kaarten anders gelegen, had het een album geweest vol met vergelijkbare nummers als Hotel California.

Op musicmeter lijkt het wel een must om bands als Eagles niet goed te vinden.

Dat men hier dit soort klassiekers niet (genoeg) kan waarderen, is natuurlijk geen een argument om te stellen dat dit geen meesterwerk is. Geen een album wordt overigens unaniem tot meesterwerk verkozen. Als ik dit soort albums op waarde geschat wil zie worden, kijk ik wel naar andere lijsten. Bijvoorbeeld de 37e plek in de Rolling Stone's "500 Greatest Albums Of All Time"

En nog iets: Eén van de grootste klassiekers heeft slechtst 607 stemmen. Het nieuwste album van Radiohead heeft er binnen 2 maanden al meer. Oftewel, het aantal mensen dat liever voor moderne muziek gaat i.p.v. de meestgewaardeerde albums aller tijden is allesbehalve goed in verhouding hier op musicmeter. Waar niks mis mee is natuurlijk, maar het geeft toch wel aan dat het moeilijk pijlen is wat men nou echt goed vindt.

Een gemiddelde zegt ook vrij weinig. Als die een een half punt hoger had geweest, had men ook hogere cijfers gegeven. Zo werkt het eenmaal. Daarbij komen er op albums als deze veel meer niet-liefhebbers op af dan bij veel andere albums.

Meat Loaf - Bat Out of Hell (1977)
Backstreet Boys - Millennium (1999)
Saturday Night Fever (1977)
Die worden zelfs amper beluisterd.

Al voor en tijdens de opnames van Hotel California hadden de leden van Eagles te kampen met drugsproblemen en interne ruzies. Het album kwam dus niet zonder moeilijkheden tot stand, Don Henley was de enige nuchtere Eagle en nam het leeuwendeel van dit album voor zijn rekening. Het gigantisch succes was ook voor hem totaal onverwacht.

Natuurlijk bestaat er geen enkel album die iedereen goed vindt, maar Hotel California is overbekend en wordt (nu nog steeds) globaal hoog gewaardeerd. Bat out of Hell en Saturday Night Fever verkochten ook gigantisch en zijn nu ook nog steeds erg bekend. Dat kan je niet zeggen van Millennium (destijds een bestseller maar kennen velen nu nog dit album?).

Spijker op zijn kop. Radiohead en Coldplay zijn immens populair hier.

Lees het boek van Don Felder eens. Volgens hem deelden Frey en Henley de lakens uit en mochten de anderen alleen op commando op komen draven om hun partijen eindeloos in te spelen.

@ Chevy93:

Rolling Stone maakt die lijst op basis van de mening van één recensent, of hooguit een klein groepje. Ik vind dan de mening van 607 mensen die gewoon onbevlogen hun mening geven eigenlijk veelzeggender (zij doen dit voor hun lol, als het goed is zonder andere belangen).

Of mensen bezwijken voor de druk van een hoger gemiddelde is niet hard te maken (al heb ik zelf ook mijn bedenkingen bij dit fenomeen, vooral bij The Beatles). Zo ben ik dan weer van mening dat Rolling Stone en Allmusic ook op basis van populariteit beoordelen, om een bepaald publiek te blijven aanspreken. Als zij iets wat erg populair is laag beoordelen denken mensen 'bekijk het maar met Rolling Stone'. Kan ik ook niet hard maken.

Het is ook nog maar de vraag of deze plaat daadwerkelijk zo'n hoog gemiddelde zou hebben. Echte kwaliteit komt altijd boven, wat goed is komt vanzelf, dat soort kreten. Ik denk niet dat het nut heeft om in termen van 'als' te spreken. 607 stemmen komen samen op dit gemiddelde uit. Ik vind het een beetje flauw om te doen alsof een deel ernaast zit omdat jij (en met jou een deel van de stemmers) vindt dat er sprake moet zijn van een hoger gemiddelde. Elke stem is immers evenveel waard.

Ik stel trouwens niet dat het geen meesterwerk is, dat mag iedereen voor zichzelf bepalen. In vergelijking met andere klassiekers vinden blijkbaar meer mensen dit een minder album dan bij de 'gemiddelde klassieker' het geval is.

Wat betreft Radiohead: er is altijd baas boven baas. Je weet ook niet of dit Radiohead publiek hier een aanzienlijk deel van de stemmen voor z'n rekening neemt (is dit niet het geval dan is de vergelijking sowieso al weinig waard). Ik vind 607 stemmen best wel wat zeggen. Het zijn denk ik meer stemmen dan de gemiddelde plaat hier op Musicmeter heeft. Het is niet alsof slechts 20 mensen gestemd hebben. Wil je dit argument toch aanhouden, dan moet je die van Rolling Stone weer terugnemen (daar zitten waarschijnlijk minder dan 20 mensen achter).

Misschien moet je ook eens letten op de scores van die albums, want die zijn allesbehalve indrukwekkend. En het lijkt me logisch dat bands van deze tijd ietsjes populairder zijn dan deze oude hippiepop uit de jaren 70, dat is verder toch niet een verrassing? Lijkt me een gezond teken dat jongeren niet blijven hangen bij de sound van hun ouders.

Verbaas mij persoonlijk ook wel over het lage gemiddelde wat dit album op Music Meter momenteel bereikt heeft, had ook wel een hogere score verwacht.
Bij mij is de plaat in ieder geval niet aan slijtage onderhevig al blijkt uit de vele reakties dat de meningen hierover verschillen.

Ik moet zeggen dat ik het bijna bizar vind dat jij dit album op één kan hebben staan en Low op twee in je top10.. maar dat maakt je smaak in elk geval wel divers

Ik switch net zo makkelijk van Westcoast naar bijvoorbeeld New Wave en beide platen vind ik van de zogeheten buitencatagorie.
Hotel California zorgt ervoor dat een album als Disintegration van The Cure net buiten mijn top 10 valt en dit zal jou wel weer verdriet doen

Ja, da's wel jammer inderdaad, maar wel weer tof dat je zowel dat album als deze zo hoog waardeert, en dat meen ik oprecht!

Ik bedoelde het in zijn algemeenheid Stijn en ja jij was wel de laatste die op een manier reageerde waardoor het leek alsof de post persoonlijk aan jou gericht was. Maar ik bedoel het in zijn algemeenheid. Iedereen moet het uiteraard zelf weten, maar ik bekritiseer diverse albums zoals Wish you were here, Untitled van Sigur Ros, Nevermind, Rage against the machine en nog veel meer platen waar ik van moet braken. Daar post ik dan wat over en reageer nog eens ergens op, maar dan heb ik mijn punt wel gemaakt en vind ik het niet nodig telkens weer te herhalen wat voor een waardeloze plaat het toch wel niet is. En nu dan wel even persoonlijk: ik snap niet waarom juist deze plaat tot een lullig niemendalletje wordt gedegradeerd en zelfs als slap aftreksel van Poco wordt gezien. Poco is juist ontstaan vanuit Buffalo Springfield om de countryrock te gelde te maken net als de Eagles even later. Het enige verschil is dat bij de Eagles 2 virtuozen zaten die bij Poco ontbraken en daar waar ze wel zaten zaten ze later alsnog bij de Eagles. Poco was net zo commercieel en aangezien jij uitstekend geinformeerd bent altijd en ik vaak vol bewondering constateer hoe groot je kennis al is op deze leeftijd, vraag ik me af waarom je juist deze feiten telkens meent te moeten verdraaien. Jij weet net als iedere andere countryrockliefhebber dat Poco een geldmachine was die maar niet op gang wilde komen. Zowel artistiek als commercieel niet. Je weet niet half hoe gefrustreerd de Poco leden hierover waren. Goede kritieken interesseerde ze helemaal niks. Succes wilden ze, net als de Eagles.

Nee daar heb je gelijk in. Maar de vraag is alleen ..... en daar gaan we weer ...... of je dan in het genre hippiepop waar je kennelijk toch al niets mee hebt zulke lage cijfers moet gaan uitdelen. Ik geef ook wel eens een 2 of een 2,5 maar doe dat dan wel in een genre waar ik ook echt iets mee heb. Ga ik cijfers uitdelen in bijvoorbeeld het genre 'hiphop' dan volgen er louter de cijfers 1 maar dat is zo ontzettend flauw. Maar goed je mag jouw mening geven maar de vraag is altijd hoever je daarin moet doordraven. Het zal mij verder echter worst wezen, leve de hippiepop.

Dat is niet helemaal waar. Na pakweg de eerste drie albums begon de frustratie over het uitblijven van commercieel succes pas echt op te komen. Vanaf dat moment is er een verandering in muzikale koers te bespeuren: toegankelijker en conventioneler. Bij Poco heb ik dan ook wat kritiek geuit aan hun adres bij platen als Rose of Cimarron en Legend. Bij de meeste albums van Poco heb ik ook geschreven over het wanhopig op zijn naar commercieel succes (het uitblijven daarvan was zelfs de reden van het vertrek van Furay).

Ik denk verder dat het iets te ver gaat om bij de Eagles van virtuositeit te spreken. De klassieke line-up van Poco was muzikaal gezien trouwens minstens net zo sterk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de eerste medley van Deliverin'. Alleen Furay is zelf niet zo'n goede muzikant.

Het hele vroege Poco heb ik erg hoog zitten, daarna vind ik het een redelijk vergelijkbare band met (de vroege) Eagles (waarbij ik nog wel een persoonlijke voorkeur heb voor Poco).

Rusty Young is een van de meest waanzinnig virtuoze muzikanten die ik ooit heb gezien. Jij schat Timothy B.S. en Randy M. hoger in ?

Timothy en Randy waren(zijn) beslist uitmuntende vocalisten . Maar ik vind ze als de hoge stemmen in de coirtjes het meest uniek . Virtuozen op hun instrument dan misschien ?
Nee , dat kan ik niet echt zeggen .
De beste muzikant was wat mij betreft Bernie Leadon . Een man die alles wat met snaren te maken had , uit de voeten kon .
Rusty Young is inderdaad een geweldenaar op pedal steel en de gitaren .

Beetje vreemde redenatie natuurlijk.. ik ben thuis in alle facetten van de rockmuziek, van alternatief tot commercieel. Dus ben prima in staat om deze muziek te beoordelen op basis van wat het me doet en wat ik er in hoor. Als dit nu een jazzplaat was (een genre waar ik geheel niet thuis in ben) zou het inderdaad wat anders zijn.. alhoewel ik nooit zou afkeuren dat iemand daar een lage beoordeling geeft omdat hij het verschrikkelijk vindt. Genoeg genres waar ik van houd hier waar ook al tal van users 1*-tjes aan uitdelen omdat ze niet van electronic houden ofzo, jammer inderdaad.. maar ik ga ze echt niet verbieden dat te doen. In het geval van the Eagles lijkt me dat dus nogmaals onzin, vrijwel iedereen kan deze muziek beoordelen, als je een beetje thuis bent in rock.

OK dan. Ik vind jouw top 10 niet echt gevarieerd zoals je de suggestie wekt met in alle stromingen van de muziek thuis te zijn maar goed.

Behalve over de kwaliteit van deze plaat zijn we het dan een beetje eens.

Nog een keer Bikkel en Droombolus en dan mag het hier wat mij betreft weer over HC gaan en trek ik me verder terug uit de discussie die vooral door mijn toedoen allang niet meer on topic is. Natuurlijk zijn ook de mannen van Poco prima muzikanten en wellicht technisch wel beter. Het gaat mij om het geheel van melodie en muziek. Ik ken albums als Deliverin', Pickin' up the peaces aardig goed en vind die platen over het algemeen leuk, maar niet meer dan dat. Er wordt prima in gemusiceerd, daar ligt het niet aan, maar het overall resultaat is me gewoon te mager. Geen song die lang blijft hangen bij mij. Dat is het grote verschil met de Eagles. Ik prijs mijn grote held John Mellencamp altijd om zijn kunst van het eenvoudig houden. De Eagles waren daar ook meester in. Want eenvoudig houden waardoor een plaat juist beter wordt is pas echt een kunst. Poco verstond die kunst niet. Juist toen ze dit probeerden sloeg het weer naar de andere kant door.

Tot zover.

Ik ga er vanuit dat hun lijst wel wat verder gaat dan het samenstellen van een lijst op basis van hun eigen mening. Doet er verder niet zoveel toe, het is slechts een voorbeeld. Hotel California komt bij veel lijsten boven drijven, maar dat hoef ik niet te verdedigen lijkt me.



Waarschijnlijk weinig. Ik noem toevallig Radiohead, omdat dat een band is die binnen 2 maanden al veel stemmen heeft gehaald. Ik vind het hoogst opmerkelijk dat op een muziekliefhebbersite een album binnen 2 maanden meer stemmen heeft dan één van de bekendste en meestgewaardeerde albums aller tijden. Hotel California vind ik zo'n album dat je als echte muziekliefhebber gehoord moet hebben. Dat je dit als hip-hopliefhebber links zou laten liggen, zou ik in kunnen komen, maar het aantal rockliefhebbers op de site is procentueel gezien by far het grootste. Dus waarom niet dit soort albums luisteren?
Dat is dus heel wat anders dan:
... want er is een verschil tussen het blijven hangen bij oudere muziek en het volledig negeren ervan.

Als jongeren in hun oren oude muziek willen negeren begrijp ik dat volledig, deed ik aanvankelijk ook met de muziek van mijn ouders.
Dat is altijd onderdeel geweest van een deel van de popmuziek, zijnde de muziek die hoort bij adolescentie.
Het wordt ergerlijk als andere jongeren denken de wijsheid in pacht denken te hebben over die, zogenaamd oudere, muziek.
En het wordt i.m.o. ondraaglijk als er daarvoor argumenten van stal worden gehaald die alleen iets zeggen over een g.g.d. van smaak.
Het interesseert mij geen hol wat familie doorzon mooi vindt of kent.

Maar wat als duizenden families Doorzon dit album de hemel in prijzen?

Dan interesseert het hem nog steeds geen hol. (denk ik toch, verbeter me indien nodig, Oldfart. )
Duizenden families vinden Justin Bieber goed....ga jij hem dan plots ook bejubelen?
Het maakt mij ook niet echt uit wat de meerderheid vindt of denkt.
We zijn weer heel offtopic bezig...

Maar het gaat nu om het überhaupt beluisteren van een album. Of je had dan goed vindt, is ten tweede.

Het is een klassieker, daar zal vrijwel iedereen het wel over eens zijn. Als het niet op basis van meningen is, waar dan wel op? Bij Rolling Stone zijn niet allemaal mensen van conservatorium actief die de hele compositie ontleden. Ze borduren voor een deel voort op eerdere lijstjes, maar ook dat zijn meningen.


Jij zegt toch dat dat gemiddelde hoger moet uitvallen o.i.d.? Dan zeg je dus dat een deel ernaast zit, want het gemiddelde is echt gewoon 3,7*.



Ik ben het er mee eens dat Hotel California een canonieke status heeft. Net zoals dat iedereen de Mona Lisa kent moet je ook dit album tenminste eens gehoord hebben (los van je waardering voor deze plaat). Ik snap de vergelijking met Radiohead verder niet echt. Wat maakt het uit dat zij meer stemmen hebben? Zij zijn op dit moment onder een bepaalde groep populairder, dat heeft niet per se te maken met kwaliteit (anders was Lady Gaga nu de beste artiest ter wereld). Het is waarschijnlijk ook niet zo dat Radiohead fans dit album massaal onderuit stemmen, waardoor er een vertekent gemiddelde zou optreden.

Het album heeft een bepaalde status geworven , dat is nu eenmaal zo . En ik kan mij zo voorstellen dat een jongere generatie dit best willen en kunnen luisteren . Vaak natuurlijk ook omdat paps en mams dit in huis hebben . Zo ook jongeren die dit afschuwelijk vinden .
Of het daadwekelijk een classic is (zoals het wel wordt gezien ) is ook mede te danken aan het grote succes van de plaat . En de titelsong is een veelbesproken item . Hoeveel x zullen de schrijvers het wel niet moeten hebben uitleggen waar het nu precies over gaat ??
De geschiedenis achter het ontstaan van dit album ? Is een interessante insteek .
Na een optreden terugvliegen naar de studio en verder gaan , met alle ruzies en problemen van dien . Walsh , Meisner en Felder die behoorlijk geirriteerd raakten door Frey , maar vooral Henley die het perfectionistme opnieuw leek uitgevonden te hebben .
Het begin van het einde .
Er is veel gesproken over dit moeizame verloop . Maar goed het draait uiteindelijk om de muziek , en mijn idee is dat HC mij minder overdondert dan pakweg 25 jaar terug , toen ik 'm voor het eerst hoorde .

....oh ja?

Zet bij al die duizenden families doorzon nou eens Pretty Maids All in a Row op.
Hoe groot is denk je de kans dat ze weten van welk album het komt?
HC de song, " ja dat is goed...", en waarom? Omdat ze het herkennen...

Ze stonden elkaar al naar het leven in de aanloop van dit album, vooral tussen Frey & Felder boterde het niet echt, wat uiteindelijk 3 jaar later escaleerde tijdens een concert in Long Beach VS.
De microfoon stond nog open terwijl Frey Felder tegen het einde van een concert woedend toebeet " Still 3 numbers and i kick your ass pal !!
Op Felder maakte e.e.a volgens eigen zeggen geen indruk aldus geschreven in zijn boek Heaven & Hell , My Life In The Eagles ( 1974- 2001 ).
Ik zou in de serie classic albums op TV de totstandkoming van Hotel California wel eens willen zien/horen van direct betrokkenen.
Zal net als de bevalling van Rumours van Fleetwood Mac een feest geweest zijn.