Neil Young - Harvest (1972)

Daarom is Live at Massey Hall ook een aanrader. Ik heb de hype rond dit album nooit gesnapt, misschien vanwege dat ene nummer (Heart of Gold). Dit is een beetje de 'Hotel California' van Neil Young, terwijl hij zeker 10 albums heeft gemaakt die beter zijn dan dit album. The Eagles dan weer niet, maar ja, die raadde Neil Young in 73/74 dan ook aan de fans gewoon te geven wat ze wilden, nummers van Harvest dus. Daar ligt em dus het verschil tussen the Eagles en Neil Young, Neil Young heeft zich na Harvest naar steeds een nieuw hoogtepunt weten te stuwen, maar the Eagles zijn alleen maar verder afgezakt na Hotel California.

Als album is Harvest een goed voorbeeld van de veelzijdigheid van Neil Young, zeker in deze periode. Elk nummer is een weergave van waar Neil Young was op dat moment. Aanvankelijk wilde hij een live album uitbrengen (Needle and the Damage Done), na de opnames hiervan ging hij naar Engeland voor opnames bij de BBC (A Man Needs a Maid, There's a World) en Nashville, waar hij the Stray Gators tegen kwam en Linda Ronstadt en James Taylor (Out on the Weekend, Harvest, Old Man en Heart of Gold) en keerde hij terug naar California om in zijn schuur ff lekker te raggen (Alabama, Are You Ready for the Country en Words). Een soort travel album dus. Als de de album versies van de Nashville en London nummers vervangt door de live versies van bijvoorbeeld Massey Hall en BBC, dan heb je een subliem album.

Ik had het niet gezocht achter de Eagles, maar het lijkt mij een prima advies, nummers van Harvest te spelen voor de fans. Had Young net toevallig ruzie met ze, over Time fades away, On the beach en Tonight's the night?

Ik zie het Don Henley al adviseren: "hou d'r mee op joh, met de huidige treurnis. Hier kom je niet meer uit. Harvest, After the goldrush, nummers van Deja vu. Daar kun je mee aankomen. Dan maak je een nieuw album in die lijn en je bent er weer bovenop".

Het was de enige keer in z'n leven dat Neil Young zich gewillig liet adviseren."California lijkt verdomme wel een gouden gevangenis waar je nooit meer uitkomt. Nee, eigenlijk meer een hotel waar je nooit meer kunt uitchecken.....". "Wat zei je precies?' vroeg Henley scherp, hij draaide zich om naar Young, maar die staarde alweer enigszins verwezen in de verte.

"Je hebt gelijk. Ik moet stoppen over Danny Whitten. Ik bén niet verantwoordelijk voor zijn dood." Hij zweeg even en liet het gesprek tot zich doordringen. "Weet je wie een moordenaar was? Cortez! Miljoenen indianen heeft hij vermoord. Honderden eigenhandig. Misschien ook wel hier, over de uitgestrekte vlakte...."

Het gesprek ging voor Henley de verkeerde kant op. "Precies!" Hij keek even aarzelend naar Neil Young. "Nou, hou je haaks hé! Misschien is het wel weer eens aardig om samen wat met Crosby, Stills & Nash te doen, al is het maar één nummer, misschien wat concerten. Ik zie je!"

Ha ha, Musician, jij bent erbij geweest zou ik gaan denken.
Maar die "hype" rond Harvest, begin jaren '70 dan, was best te begrijpen. Het was een heel opvallend album in een tijd dat het moeilijk was met opvallende albums te komen omdat er zoveel uitkwamen.
Zeker is Harvest een van de beste van Young. Hij is erin geslaagd verschillende stijlen en lagen in een album te krijgen zonder dat het geforceerd ov onsamenhangend is gaan klinken.
Country,folk en rock, zonder dat het een het ander wegdrukt. Dat is het sublieme van Harvest.
Zeker hadden de fans opvolgers in de stijl van Harvest gewenst. Maar Young's eigenzinnigheid die tegelijk ook een beetje zijn wisselvalligheid is, liet dat niet toe.
Ik luister toevallig de laatste weken regelmatig naar On the Beach. Tja...dat was voor de Harvestfans een beetje slikken natuurlijk.
Maar laat ik verder gaan daarover bij On the Beach zelf.

Dat was voor de Harvest-fans inderdaad even schrikken, maar ja, ik reken Harvest-fans of mensen die Harvest zijn beste album vinden dan ook niet onder Neil Young fans. Het hele album leunt op die ene nummer 1 hit, wat denk ik de voornaamste reden is dat een hoop mensen deze plaat hebben gekocht.

Het commentaar over de Eagles had ik overigens hier vandaan: Neil Young News: Uncut Magazine's Great Lost Album: Time Fades Away - thrasherswheat.org

Pardon?

Ik snap wel wat Harm bedoeld. Je hebt Neil Young fans, en Harvest fans.

De Harvest fans staren zich blind op 'Heart of Gold' en doen geen moeite om de rest van Neil's magistrale oeuvre te ontdekken, omdat dat niet de hoge status/bekendheid geniet zoals Harvest. Je zou toch inspanning moeten verrichten...

Alleen Harvest staat in de kast, en dan beweren dat dat Neil's beste is, etc.

Sorry harm, maar schiet je nu niet een beetje door. Liefhebbers of fans van een muzikant mogen toch zelf wel uitmaken welk album zij van hem het best vinden, zonder een nogal negatieve uitlating, zoals jij doet, daaraan toe te voegen.

De nummers die Neil Young schreef waren misschien wel de beste uit zijn carrière, maar dit album (m.n. de Nashville sessies) doet ze geen eer aan. De twee hieraan voorafgaande albums en eigenlijk alle albums die volgden in de jaren 70 (met uitzondering van Stars 'n' Bars en Long May You Run) waren beter.

Je hebt Neil Young fans en Neil Young fans. Zoals ook Harvest liefhebbers etc etc. Maar onderscheid te gaan maken tussen de "echte", die alles van de man hebben , kennen en alles hebben geanalyseerd en de fans die altijd gewoon als muziekliefhebber "fan" waren vind ik een beetje discriminerend overkomen. Alsof die laatsten niet weten, waarover zij het hebben. Oftewel je hebt specialisten en amateurs, dus!!!

En wat moet ik dan, als liefhebber van Harvest en andere country rock en z'n werk met Crazy horse, zeg maar eigenlijk alles met uitzondering dus van z'n country platen en z'n Danny Whitten trilogie?

Ik geloof werkelijk niet dat er veel mensen zullen zijn die alléén van Harvest houden of alleen die plaat in huis hebben.

Ik vind liefde voor Harvest een logisch vervolg, als je ook houdt van Everybody knows this is nowhere en After the Goldrush.

Bovendien, en daarom doet volgens mij Harvest het eigenlijk goed onder zo'n beetje alle Neil Young aanhangers, zijn sandwichmethode (rock-country-akoestisch) op Harvest maakt de plaat voor iedereen toegankelijk en aantrekkelijk.

Alleen, bij het aankruisen op musicmeter van de favoriete nummers van het album zal ik kiezen voor Alabama en Words, waar de meer country liefhebbers weer voor hun favorieten kiezen.

De nummers zijn echter allemaal zo goed , het is één geheel en eigenlijk is dit ook mijn favoriete Young-methode, door hem vanaf het begin van zijn solocarriere ingezet.

Dus niet alleen is Harvest erg goed, hij 'verbroerdert' ook alle Neil Young aanhangers, je zou (omgedraaid) een vreemde Neil Young aanhanger zijn als je juist Harvest zou uitkiezen om eens flink op te schelden.

Tuurlijk Ad, akkoord. Maar er zijn helaas ook veel 'fans' die alléén Harvest willen, en niets anders.

En dat noem ik oppervlakkigheid.

Tja Stijn, er lopen op deze wereld nou eenmaal heel veel mensen rond die "oppervlakkig" zijn op allerlei gebied. Zelfs onder muziekfans van allerlei groepen en muzikanten. Daar moet je gewoon bovenstaan en gewoon mee leren leven. Ieder zijn "waarheid" zullen we maar zeggen. Over bepaalde zaken zullen wij, mensen, het toch nooit eens worden. Maar ik begrijp je wel een beetje.

Berichten over concerten en setlists verplaatst naar Neil Young

Beste Neil Youngfans en Harvestfans en zelfs onechte Neil Youngfans,

Mag ik nu toch even zeggen dat ik Heart of Gold toch wel een heel mooi nummer vind? Daarnaast is het ook een icoon geworden. Maar een song wordt daarom toch niet minder mooi? Dan kunnen we heel veel bekende popmuziek wel wegdoen.

En verder staan hier juweeltjes op als Out on the weekend , A man needs a maid, Old man, Alabama, The Needle en Words. Alleen there's a world vind ik minder.

Misschien maakt het enorme commerciële succes Harvest voor de "echte" liefhebbers verdacht. Maar kom op zeg: dat is toch geen reden om alleen de minder bekende werkjes tot de "ware" Neil Young uit te roepen. Dit album was destijds niet echt zulke makkelijke muziek hoor. Dat het toch zo'n succes werd is een teken dat in 1972 veel mensen nog echt konden luisteren.

'Heart of Gold' reken ik tot de meest makkelijke muziek. Zoiets verveel toch na drie luisterbeurten al, bah.

Zodra het wat diepgaander wordt, qua emotie of tekst bijv. ('A Man Needs A Maid', 'There's a World') haakt de helft al af...

Ik vraag me echter af of Live at Massey Hall, de beoogde opvolger van After the Gold Rush ook een succes was geworden. Dat album geeft de rauwe emotie van deze songs veel beter weer.

Ook bij zijn optreden bij de BBC speelde hij praktisch alleen maar nieuwe nummers, van dit album dus, wat eigenlijk ongekend was in die tijd. Door CSNY zijn een hoop mensen geïntroduceerd met het werk van Young en die Neil Young willen ze ook graag horen, vandaar dat Long May You Run ook pas weer de eerste gouden plaat was voor Neil na deze. Daar werd immers samengewerkt met Stills.

Ook voor mij is There's a World het minste nummer, met Needle, en de drie elektrische nummers is echter niks mis. Ik heb meer problemen met de rest, A Man Needs a Maid krijgt bombast dat het niet nodig heeft en de andere (Nashville) nummers zijn mij wat te glad. Het ligt makkelijker in het oor, en dat kan nu eenmaal meer mensen bekoren.

In 1971 is op de Duitse TV een docu over Neil uitgezonden met beelden van een concert een paar dagen na dit concert. De Man Needs a Maid/Heart of Gold Sweet wordt daar ingeluid met een prachtige, zij het zeer droevige piano intro. Bovendien vind ik A Man Feels Afraid het liedje meer recht aandoen dan de echte titel, al was het maar omdat een heel contingent domme mensen dit nummer daardoor als seksistisch beschouwt.

Glad , glad; wat is glad ?....(ijzel ). Als is iets makkelijker in het gehoor ligt (vind ik overigens een relatief iets) is het niet persé een minder nummer.

Met ATG is dit mijn meest favoriete Neil Young album en vind ik ze beide ook de beste. Die orkestrale nummers hadden er wel uit gemogen wat mij betreft voor iets anders/beters en verder vind ik Are You Ready.....wat een minder nummer/'opvuller'.

Proficiat Stijn. Jij behoort dus tot de door jezelf gebombardeerde betere helft.

Mooie dingen hoeven niet ingewikkeld te zijn.
Eenvoudige akkoordenschema's leiden soms tot de allermooiste songs.

Beetje vreemde redenering, ja.

En een beetje sneu om over Heart of Gold te denken dat dit dan minder diepgaand zou zijn.

Ik vind het belachelijk te stellen dat Heart of Gold per definitie minder is omdat het een hit is geweest. Heart of Gold bevat niet minder diepgang en emotie dan de andere nummers op Harvest.
Neil Young moest het altijd hebben van de eenvoud, op de eerste plaats een goede melodie en tekst en emotie. Bovendien is Neil Young juist doorgebroken vanwege Heart of Gold en (zeker in die tijd) was een hitsingle nog vaak nodig een artiest te lanceren.

Bertus en Kronos leggen mij hier dus woorden in de mond.

Zo moeilijk is gewoon lezen niet hoor jongens. Jullie verbinden nu jullie eigen conclusies aan mijn uitspraak.

Enkel dat 'Heart of Gold' weinig diepgang heeft durf ik wel te stellen.

Dat is mijn conclusie inderdaad, wat niet hetzelfde is als jou woorden in de mond leggen. Dat is een conclusie die jij maakt.


En daar gaat het natuurlijk over. Jij ervaart de diepgang niet van dat nummer en wie er meer mee heeft dan met bv. A Man Needs a Maid en There's a World noem je tussen de lijnen door oppervlakkig.
Maar misschien is het wel oppervlakkig als je meteen meer diepgang vermoedt bij nummers omdat ze bombastisch zijn en de diepgang over het hoofd ziet omdat iets lichter klinkt en erg populair is geworden.

En daar ga je weer.....

Ik denk dat ik maar niet met jou in discussie ga Kronos....

Als jij graag 'Heart of Gold' luistert moet je dat vooral doen, daar wil ik het bij laten.

Zo moeilijk is het nochtans niet om gewoon de consequentie van wat je schrijft onder ogen te zien hoor jongen.

Ik ben het vaak met je eens, maar niet wat Heart of Gold betreft, dat weet je wel hé... voor mij een klassieker zoals die echt niet vaak gemaakt worden, een hééééérlijk tijdloos hippienummer dat ik heel mijn leven lang ga koesteren....

En waarom jij dat geen diepgang toedicht... de smaak van de mens steekt soms echt RAAR in elkaar, wàt een killer van een song!!!

Heerlijk tijdloos, een klassieker, ja.

Maar geen hippienummer alsjeblieft.

En waarom niet... Neil Young was in die tijd zeker een echte hippie, zo zag hij er tenminste uit.... trouwens ik vind aan de term hippie absoluut niets denigrerends... ik ben in hart en nieren nog wat hippie gebleven, al staat mijn haar redelijk kort tegenwoordig....

Neil Young was de opper hippie in die tijd, zijn muziek vertegenwoordige alle hippiegevoelens die er maar te bedenken zijn. Bovendien is de plaat van Crosby, Stills, Nash and Young de hippieplaat bij uitstek, alles aan die plaat ademt de hippieperiode uit, net zoals Harvest en After the goldrush dat ook doen. Maar wat is daar mis mee?? Net zoals een groep als The Beatles vooraan lopen waar het om trends in de jaren 60 gaat, loopt Neil Young vooraan in hippieland. Zelfs vandaag de dag oogt en klinkt hij nog als een oude hippie. And I love it!!