Metallica - ...And Justice for All (1988)

De songs, met name "Blackened" en de titelsong hierop zijn wel sterk en "One" is inmiddels een terechte klassieker geworden, maar de productie vind ik hier het minpunt op dit album. De bas en drums zijn teveel naar de achtergrond weggemoffeld. De zang van James Hetfield vind ik hier ook wat vlakker klinken. Vandaar dat ik dit album iets minder vind.
Hun titelloze opvolger is even sterk wat het songmateriaal betreft, maar daar is de productie een stuk beter en helderder.

Wat mij betreft is dit het hoogte punt van Metallica's carriere, de piek in hun "juiste" periode.
Het toppunt van hun demonstratie in machtige dominerende metal.
Het hele album zegt:
jullie andere bands mogen proberen wat je wil, maar this is how it's done

Na binnen te zijn gekomen met Kill 'em ALL, en hun status verkregen/verlengd/uitgebreid te hebben met RtL en MoP, is dit wat mij betreft hun magnum opus.

Ultra strakke nummers, complex, 1000% anti-commercieel, metal pur sang, genadeloos.
De songs zijn niet "lekker" en zo hoort het ook.
Geen compromis.
Beestachtig gitaargeluid, agressievere zang.

Alleen de totaalproductie, tsja.... je hoort inderdaad geen bas.

Echter, het steriele aan de productie vind ik dan juist weer totaal wel bij de nummers passen. Nogmaals: geen genade, geen warmte, geen fouten, compromieloze ubermetal, Just how I like it)



Was ik destijds maar oud genoeg geweest om naar concerten te gaan.
Ik zou een moord plegen om een Metallica show ten tijde van de Damage/Justice-tour ofzo mee te mogen maken.
Toen WAREN ze metal en hoeven ze het niet geforceerd te acteren.

Vandaag heb ik in een gekke bui de eerste 5 albums en Death Magnetic achterelkaar afgespeeld, maar ik vond vandaag dit echt het beste album van hun. Wat een ontigelijk strak gespeeld album eigenlijk. De meesten hebben het vooral altijd alleen maar over Master Of Puppets of Ride The Lightning, maar deze vind ik eigenlijk misschien nog wel net wat beter. Vandaag dan.

En terecht!

Met kerstmis op vinyl gekregen.
De sound is en blijft heerlijk!!!!

Op dit album komen de drums zo lekker strak en droog over.
Wat mij betreft qua sound één van Metallica's hoogtepunten.

Nogal een klotegeintje was dat. Jason was geen Cliff en dat werdt 'm vooral in het begin vaak verweten door de heren cq.ego's Hetfield en Ulrich.

Ik heb kort geleden de single All Nightmare Long gekocht, en daar staat het nummer Blackened live op. Ik heb de volumeknop gelijk maar even wat hoger gezet, maar man man wat een geweld in dat nummer. Ik zal zien of het fundament nog onder mijn huis zit. Met dat nummer live, laat Metallica maar weer eens zijn dat ze 1 van de allerbeste zoniet de beste live band ever zijn. Ik hoop dat ik ooit nog eens de kans krijg om ze eens live te gaan zien, want ik heb nog nooit een live optreden van de allerbeste live band ever bijgewoond.

Ze komen over een paar maandjes in Nederland, kijk maar op hun site.

en dan 200 euro voor een kaartje neerleggen. De nummers van Justice zijn sowieso live zo enorm krachtig, voor mij vaak de hoogtepunten van live-optredens.

Trouwens ook Blackened van de ' All Nightmare Long' single gehoord. Die backvoice (hoe je het ook noemt) van Rob, dat klinkt nergens naar. Voor de rest puike uitvoering.

Ik heb dit album vanmiddag even in de auto beluisterd en vind alle nummers wel super eigenlijk, alleen ik snap niet wat iedereen aan het nummer One vind, want dat nummer doet mij helemaal niets en skip ik dan ook altijd. Het zal de text wel zijn wat de meesten aanspreekt, maar ik vind dat gewoon een zwaar ruk nummer, daarom ook niet de volle 5*. Als er een wat pakkender nummer had op gestaan, had deze van mij de volle mep gekregen.

Dat zal ik je even haarfijn uitleggen Ricardo!

Gebaseerd op een film zetten de mannen een subliem opgebouwde song neer. Het paniekerige geschreeuw, de geweren en de helikopter aan het begin om vanuit daar het akoestische getokkel van Hetfield te horen. Al snel volgen de drums en de gitaar van Hammett ineen. Het is wederom een geniaal opgebouwde song, waar ik er weinig van meer heb gehoord. Let vooral ook op het drumwerk. Zo goed, zo strak, zo briljant. Zoals iemand eerder al zei, het is bijna wiskundig. Lars is hier zwaar geniaal bezig.

Tussen het drumwerk door hoor je Hetfield met lyric die gevoelens op een prachtige manier beschrijft:

Hold my breath as I wish for death
Oh please, God, wake me'

Uiteindelijk komt alles samen in een wervelende qlimax waar Ullrich zich helemaal uitleeft, Hetfield de woorden uitspuwd en Kirk er een monsterlijke solo er uit gooit.

Dáárom vind ik het wél een geniaal nummer.

Maar dat is slechts mijn bescheiden mening

Goed gesproken, Thomzic! Die machinaliteit van Lars' drums zie ik als een weerspiegeling van de realiteit waarin de gewonde soldaat in het verhaal zich bevindt. De landmijn heeft hem de armen, benen, spraakvermogen,... zowat alles behalve het denkvermogen ontnomen en hij zit gevangen in zijn lichaam ("Trapped in myself, body my holding cell") met niets te doen behalve als een plant te wachten tot het zijn tijd is om te sterven. Die situatie is voor mij de kern van de ongelooflijke kracht van het nummer; oh, en vergeet de kippenvel-intro, de briljante machinegun-riff en de spetterende solo van Hammett niet!

Juist mijn favoriet van dit album, en misschien wel van Metallica, en bijgevolg misschien wel mijn favoriete nummer... *slik* allertijden?

De beklemmende sfeer van One is perfect neergezet in de clip van die song. Van de hardcore fans kreeg Metallica het er van langs omdat ze het aandurfden een clip op te nemen, een kenmerk van de bands waar men zo tegen was en ageerde. Toch staat de clip lijnrecht tegenover de 'pretty boy' clips van tijdgenoten. One weet zo goed de tekstuele boodschap van One te visualiseren. Niet in de eerste plaats omdat er beelden van de film Johnny Got His Gun, eveneens het boek waar de song is op geïnspireerd.

Ik heb deze net ook even weer beluisterd, maar stiekem vind ik dit eigenlijk wel het absolute hoogtepunt van Metallica. Ik heb de laatste 3 weken de eerste 5 en Death Magnetic meerdere malen beluisterd, maar dit is echt perfect, zo strak gespeeld. Als je het eerste nummer Blackened gehoord hebt dan kan deze paat eigenlijk al niet meer stuk. Ik vind One bij vlagen nog wel een leuk nummer, maar ik vind het ook wat rommelig en chaotisch aandoen allemaal, het minst goede nummer voor mij van dit album, maar er zitten best stukken in waar ik wel van kan genieten.

Mijn Metallica album top 6 is nu zo:

1. And Justice For All
2. Ride The Lightning
3. Master Of Puppets
4. Kill Em All
5. The Black Album
6. Death Magnetic

De rest van de albums zijn voor mij niet erg relevant, ik ken ze zeker, maar dit zijn voor mij toch echt de albums waar het mij om gaat bij Metallica.

Van dit album vind ik Blackened, Harvester Of Sorrow en de titeltrack de absolute hoogtepunten.

Ik vind Hetfield op dit album zo puberaal klinken. Zo duidelijk alleen maar om stoer te doen, die blafstem. Onbegrijpelijk dat volwassen mensen dit serieus kunnen nemen.

Maar even serieus, ik vind dit zeker wel de minst goeie van de goeie Metallica.
Mijn top 6:

Een gedeelde eerste plaats voor:
1 Ride the Lightning
1 Master of Puppets

3 Death Magnetic
4 Kill Em All
5 Metallica
6 And Justice for All

Ik heb hetzelfde hier; wat betreft je rijtje, Kronos, die is bij mij ongeveer hetzelfde, behalve dat ik DM niet ken en nummers 4 en 5 andersom heb vanwege dat ik wat meer het 'toegankelijkere' Black Album beluister (iets meer naar de 'rockkant' ). ...And Justice For All is in ieder geval mijn minst favoriete van de 80's.

Ik vind "...And Justice for All" ook het minst goede Metallica-album van de jaren '80. Niet vanwege de songs maar vanwege de matige productie en de minder goede zang hier van Hetfield.

Voor mij is het niet alleen dat maar juist ook de songs zelf. Die vind ik vaak geforceerd ver gezocht.

Die riff in het titelnummer bijvoorbeeld. De eerste keer dat je die hoort is het verrassend, wordt je even op het verkeerde been gezet omdat het anders gaat dan je zou verwachten. Maar eigenlijk rammelt die riff gewoon en komt hij zo vaak terug dat ik al snel het idee krijg van; ja leuk gevonden hoor maar om daar nu een hele song rond te maken.

In bijna alle nummers is er zoiets dat mij stoort, dat men het complex heeft willen maken maar het daardoor gewoon niet lekker loopt, pretentieus en gekunsteld gaat klinken.

Deze week hoorde ik One op de radio tussen allerlei andere muziek en het klonk gewoon niet goed. Vals, rommelig, amateuristisch.. Ik begreep ineens weer even waarom er zo vaak neergekeken wordt op het metalgenre.

Met Master of Puppets had Metallica zichzelf overtroffen en dat was hen op deze wat naar het hoofd gestegen, zo komt het op mij over.

Ik heb maanden geleden ook al woorden van ongeveer dezelfde strekking als Kronos gebruikt en kan zijn bericht alleen maar bevestigen; het is ook mijn mening betreffende de totale 'verriffing' en 'complexdoenerij' die voor mij het album naar beneden halen.

@ Kronos: Je vindt het geforceerd, gezocht, Hetfield klinkt puberaal en het klinkt pretentieus en gekunsteld. Daarnaast zeg je dat het nummer 'One' vals, rommelig en amateuristisch. Dan ben ik toch érg benieuwd waarom jij het blijkbaar toch goed vind om hier een 4* aan te geven?

Na tig luisterbeurten heeft ...And Justice For All een tweede stek bij mij van Metallica-platen. Het mag misschien geforceerd klinken, dat zal mij weinig uitmaken. Dit is hoe ik Metallica wil horen. Prachtig opgebouwde songs om bruut en hard te eindigen, zoals And Justice For All. Complexe structuren (zoals The Frayed Ends of Sanity) en harde beukers zoals Dyers Eve. Tevens laten de heren hun gevoeligheid en emoties zien met One en To Live is To Die.

En what about de stem die puberaal klinkt?WTF? Op Kill 'em All klinkt het nog behoorlijk puberaal, waar het gaarne weg minder werd met RTL en MOP. Op deze en black is Hetfield op zijn hoogtepunt! Voor mij nog altijd de beste metal-stem die ik ooit gehoord heb.

Dat van die stem was niet helemaal serieus, Thomzic. Een inside joke. Maar ik vind de stem van Hetfield hier echt niet goed klinken. Alsof de alcohol zijn stem teveel heeft aangetast. Op zich niet zo'n probleem, maar ze zit er dan ook nog eens te luid in gemixed, naar mijn oordeel.

Dat ik toch 4* geef komt omdat ik geen 3.75 kan geven. Het schippert voor mij dus tussen 3.5 en 4. Bij de laatste luisterbeurt viel dit album me sterk tegen. Als dit de volgende keer weer het geval is zal er een halfje afgaan.

ik skip "One" meestal ook hoor....

op zich een goed nummer maar als ik ...And Justice luister wil ik METAL, geen gejammer.

Net als Masters of Puppets is dit een album uit de topperiode van Metallica jammer dat ze dit niveau nadien nietmeer zulllen halen. Ze hebben wel van tijd tot tijd nog eens een liedje gemaakt die wat was maar zo'n plaat, neen dat nooit meer.

And Justice For All … Metallica … 1988. De herinneringen komen weer boven. Na de krakers Kill’Em All, Ride The Lightning en Master of Puppets heb ik in 1988 weken naar dit album uitgekeken, gekocht op vinyl (een dubbel lp) en genoten van het gevoel: oef dan toch een nieuw Metallica album, want – laten we het niet vergeten – Cliff Burton had ons verlaten in dat schrijnend busongeluk in Denemarken en hoe zou dit klinken met nieuwe bassist Jason Newstedt. Ha, die komt van Flotsam and Jetsam, dat ken ik want ik heb het debuut ook (Doomsday for the Deceiver), dat is een keigoede bassist dus dat komt in orde.
Ok, de hoes van dit album vond ik toen niet mooi en ik vind het nog altijd een half misbaksel. Potverdomme, haal je zo’n goede bassist weg bij een jonge veelbelovende groep en dan doe je er niets mee. Waar zijn die basslijnen, waar kan ik Jason horen spelen alsof zijn leven er van af hangt? Niet dus. Het geluid dan, wat heeft Flemming Rasmussen weer gezopen om een zo’n catastrofaal geluid op band te zetten: je hoort enkel Lars Ulrich, James Hetfield en de solo’s van Kirk. Niet vergeten, dames en heren, James speelde alle gitaarpartijen in behalve dan de solo’s. De ego’s waren toen al van aanzienlijke omvang. Mijn krakers zijn Blackened, One, To Live Is To Die en natuurlijk dat geweldig nekspierenvernietigend en bergenomverblazend Dyers Eve. Vier geweldige krakers op één album, maar jammer genoeg zijn er ook nummers die mij totaal niets doen: toen niet, nu niet en ik vrees in de toekomst ook niet. Heren van de platenfirma of heren van Metallica, maak uzelf eens heel nuttig, maak miljoenen fans blij en geef dit album een opknapbeurt…
Ach, nog een herinnering: 1988 of 1989 Queensrÿche in het voorprogramma van Metallica in Vorst Nationaal te Brussel. De chauffeur vond de weg niet, dus jammer genoeg Queensrÿche gemist (Operation: Mindcrime !), maar wat was Metallica schitterend die avond: geweldig op dreef, geweldige show, die lichtbalken die ontploften en loskwamen tijdens het titelnummer, een uitzinnig publiek .. en mijn t-shirt van Metallica.

Ik vind dit juist een erg strak album, het meest strakke album die ze ooit gemaakt hebben vind ik. Ik vind het geluid en de productie juist een pluspunt, en hier hoeft voor mij echt nooit wat aan opgepoetst worden verder. Als ik een metallica album beluister de laatste 6 week, dan is het steevast deze die dan in de spelert beland. Gewoon zo hard mogelijk afspelen en dan maar genieten geblazen van het meest strakke en meest perfecte Metallica album ever. Voor mij dan he, en niet algemeen gezien.

Ik ben het helemaal met je eens Ricardo, een nieuwe release van ...And justice for all zou gewoonweg heiligschennis zijn. deze plaat is bij iedereen zo gekent en zo in het geheugen gegrift dat het zonde zou zijn om deze zogezegd "op te lappen". Dit is gewoon een wondermooie plaat die staat als een huis "punt", deze hoeft helemaal niet te worden opgelapt.

Een ding waar ik het niet met je eens ben, ik vind zijn voorhanger, Master of Puppets, iets strakker en ook iets beter.

Master Of Puppets vind ik ook goed hoor, maar daar staan weer iets meer, minder goede nummers op vind ik. Daar waar deze van begin tot eind wel strak blijft klinken. Ik vind wel dat de beste nummers van Master Of Puppets beter zijn dan de beste losse nummers van dit album, maar als geheel vind ik dit album gewoon strakker en lekkerder klinken.

Leuk stukkie Sir! Wat betreft een eventuele remaster van ...And Justice For All zit ik altijd in dubio. Het 'blikkerige' geluid op dit album is uniek, en staat bij de vele metal(lica)fans in de hoofden geschrift. Voor mij een album waar de genialiteit en frustraties op een geweldige manier samen komen. Never nooit meer aankomen!

Aan de andere kant de steengoede live-registraties van de nummers. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de Justice-tour begin jaren '90. Live komen ze ongelooflijk tot hun recht, en waar ook de bass een grotere rol krijgt toebedeeld (kan ook aan mij liggen dat ik het zo hoor). En als ik dat hoor: Hup, remasteren dat album!

Jup, idd een release van een live optreden van dit album, zou denk ik ook beter aanslaan dan een hele re-issue van dit album.