Metallica - ...And Justice for All (1988)

Jammer dat zovelen er zo over denken, ik vind deze ingewikkelder kant van Metallica juist interessanter/uitdagender om naar te luisteren. Misschien vind ik hierom One ook wel 1 van de mindere nummers van dit album.
De productie is eigenlijk niet om over naar huis te schrijven, maar op 1 of andere manier vind ik het juist heel goed passen bij de smerigheid en gefliptheid van dit album.
Na gut...4,5*

Een productie is dan ook geen doorslaggevende factor bij een rating (behalve als het album St. Anger heet).

Hmm, ik zou zeggen dat de tweede helft van one (vanaf waar het nr ballad-af is, zeg maar) wel tot de meest ingewikkelde passages van dit album hoort.

Heerlijk album blijft dit toch. Ik ga hem ook maar tot beste Metallica album bombarderen en een top 10 plek geven. Ongewoon hoe dit meer dan 20 jaar later nog steeds zo ongenadig lekker door trapt. Dat kurkdroge geluid is eigenlijk wel passend, Hetfield is geweldig op dreef met z'n stem (Wat nou melodieus? Gewoon heerlijk onbeschaafd lopen schreeuwen!) en het gitaarwerk is die perfecte mix van gestoordheid, agressie en hoekigheid. Ulrich levert zijn beste drumwerk ooit af en mag op dit album zelfs tot één van de sterke schakels gerekend worden.

Wat een kut drumgeluid en lange zeiknummers. op deze 4e langspeler...de aftakeling van Metallica. T/m Master of Puppets was het een goddelijke band! de Garage days...erna eventjes was leuk...maar daarna kreeg ik een vieze smaak in mijn mond bij het woord Metalli-Abba...vanaf 1988: popmuziek. Wat een overschat album dit zeg. Leuke, strakke gitaar-riffs maakt nog geen meesterwerk. En al helemaal niet als de magie ver te zoeken is etc. ondersteunt door een coma verwekkende platenhoes.

Pop? Pop?! Volgens mij verwar je deze met het hieropvolgende Black Album, want hierop staat helemaal niets dat ook maar als een beetje mainstream kan beschouwd worden. Luister maar naar die allesverpletterende tweede helft van One, die onverbiddelijk harde solo van Blackened, de verbluffende snelheid en rauwheid van een nummer als Dyers Eve. Plaats dat bovendien tegenover de uitgesponnen composities in de instrumental To Live Is to Die of de titeltrack, en neem de vlijmscherpe maatschappijkritiek van laatstgenoemde ook maar in acht terwijl je bezig bent. Nee, over AJFA kan veel gezegd worden, maar met een vergelijking met Abba raak je echt kant noch wal.

Voor iemand het voorbeeld van de videoclip van One aanhaalt: ja, ze hadden voordien misschien gezegd dat ze nooit een video zouden opnemen, maar hoe serieus kan je een eenmalige uitspraak van een stelletje post-pubers nemen? Niemand weet met volledige zekerheid waar hij qua mentaliteit zal staan over X aantal jaar. Bovendien was die clip van One nu ook niet standaardmateriaal als je hem vergeleek met de gemiddelde video's van die tijd.

Zeg, wat heb jij gegeten?



Oja, aan je stemgedrag te zien snap ik het al een beetje...
Een old-school rochelmetal-fan!

Dan nog, dan moet je dit normaal goed vinden.

Dit 'popmuziek' noemen gaat echt heel, heel erg ver.
Vooral onbegrijpelijk ook...

Volgens mij hebben we hier te maken met de stereotype onflexibele metalfan. Eén soort metal is geweldig en zodra hier compositioneel, productioneel of speltechnisch aan gemorreld word zijn de beschuldigingen van selling out (wat de benaming "popmuziek" hier impliceert) niet van de lucht. Behalve het maken van een videoclip voor One is dit album juist een behoorlijk oncommerciële stap geweest.

Ja, ik ken ze en dan wordt één van die bands te populair en dan deugt er niets meer, waanzin, dit is gewoon een topalbum.

Ik hoor nou ook niet echt een commerciële knieval in Justice. In dat geval zou ik Ride The Lightning en Master Of Puppets eerder willen typeren als toegankelijk vanwege het melodieuze karakter van veel songs op die platen.
...And Justice For All is een heerlijk riff-o-rama waar volgens mij alle bedachte riffs in 'kan niet schelen wat voor een volgorde' achter elkaar geplakt zijn. En met name James Hetfield schittert dan ook met zijn gitaarwerk op dit ding. Toegegeven, ik heb One wel een beetje erg vaak gehoord ondertussen en die sla ik wel eens over als ik de cd draai maar voor nummers als Dyers Eve, The Frayed Ends Of Sanity en het machtige titelnummer mag je me altijd wakker maken.

hmmmm ik had hier eerst 2,5 sterren voor gegeven, na nog een luisterbeurt heb k verhoogt naar 4 sterren. One vind ik nog steeds niets maarja, Frayed ends of sanity ( ZWAAR ONDERSCHAT VIND KZELF )en justice for all maakt alles goed

Ik snap het ook niet zo. Sommigen beperken zich tot 1 genre en sluiten zich hermetisch af voor de rest. Het zijn ook meestal van die vleermuistypes die me raar aankijken als ik met m'n gewone uiterlijk in de metalbakken kijk of er nog wat te scoren valt. Dan ben ik niet 'cool' ofzo, of 'hoor ik er niet bij'...

Als je niet van dit album houdt, dan houdt je ook niet echt van metallica denk ik. Ik vind dit album in alle bombast gewoon het absolute hoogtepunt uit hun carriere.

Dan zou ik het in het geval van exodus maar gewoon willen houden op post - puberaal gedrag.

Welke zever is dit nu weer: "post-puberaal gedrag"? We spreken hier wel over een volwassen persoon, hé die er een andere dan gangbare mening op nahoudt, die voor een deel overeenkomt met de mijne en die van andere fans! Of je het nu leuk vindt of niet, we mogen van mening verschillen.
Dat hij van Metallica vindt dat ze niets deftigs hebben uitgebracht sinds 1988, vind ik ook overdreven maar de echt goede songs zijn wel dunner gezaaid dan sinds A.J.F.A.. Wat betreft het geluid op dit album, ga ik (en nog anderen) akkoord, de ene partij vindt dit superstrak, ik vind het ontbreken aan pure kracht. Metallica toont zich op dit album als een duo ego's (Hetfield en Ulrich) waar de intomende kracht (Cliff Burton) is verdwenen.
Ricardo, niet op de man te spelen aub en gebruik redelijke argumenten. Iedere keer een knipogende smiley zetten is het verschil tussen jouw ongetwijfeld goed bedoelde mening en een trollbericht.

Ach Sir moet je alles nou altijd enorm serieus nemen hier. Nee ik dacht het niet, daar is het leven gewoon veel te leuk voor. Het is zeker geen trollbericht, of ook maar iets in die richting. Ik houd enorm van dit album en user exodus niet. We verschillen gewoon van mening. Dat mag ook vind ik, en daarom moet een goed bedoeld dolletje op mijn manier ook gewoon kunnen vind ik. de meesten kennen mij nu wel aardig op deze site, en weten natuurlijk al lang dat het vooral een beetje cinisch bedoeld ik. Respect voor iedereen van mijn kant die zijn/haar mening hier eerlijk durft te posten. Waren er maar meer users zo, dan komt een discussie site als deze ook pas goed tot zijn recht. Ik zou zeggen exodus, gewoon doorgaan met eerlijk en oprecht je mening geven bij de div albums hier. Ik ben zelf ook vaak wat ongenuanceerd bij de albums die mij niet aanstaan.

redelijke onzin

ik draai dit zelden, op enkele nummers na, zon beetje met alle metallica platen, veel nummers bevallen me, veel ook niet

de kwaliteit wisselt nogal, nooit echt bar slecht op st anger na, maar metallica speelt het klaar om steengoede nummer af te leveren, naast die middelmaat, ook op deze plaat

Ricardo, dit heeft niets maar dan ook niets te maken met "serieus zijn". Muziek is een beleving, elk voor zich. Het is dat - niet kwaad bedoeld van jouw kant - op de vrouw/man spelen dat me soms stoort. Voor mij is het absoluut geen probleem dat je het niet eens bent met exodus of andere collega's hier, maar die termen zoals "post-puberaal gedrag" storen mij, daar ben ik ook eerlijk in.
Voer voor mijn part een heftige en sportieve discussie met exodus, maar gebruik dan niet die denigrerende termen. Mijn favoriete albums hebben ook al tegenwind gehad van collega's hier en ik leef er mee zolang ze maar zeggen waarom zonder het op de vrouw/man te spelen want daarvan kan ik schuimbekken, mijn fout, mijn karaktertrek.
Conclusie, no bones broken en zeker niet bedoeld om - West-Vlaamse modus aan - boel te maken. Met muzikale groeten, de Zeur (die kan op tijd en stond zeker kan lachen).

Welke nummers zijn dat dan, volgens jou? Zelfs The Frayed Ends Of Sanity en The Shortest Straw vind ik persoonlijk namelijk geweldige nummers. Vooral Frayed Ends is imho, wat hierboven al eens opgemerkt werd, een redelijk onderschat nummer.

Grootste minpunten op deze plaat zijn wat mij betreft het iets te langdradige titelnummer (had ook best in zes minuten gepast) en de instrumentale track, die gewoon niet het niveau van Ktulu of Orion heeft.

Wat betreft de glasharde productie ben ik er nier over uit. Aan de ene kant is het jammer, aan de andere kant geeft het dit album wel een bepaalde feel, die ik wel weer tof vind.

The Shortest Straw, The Frayed Ends of Sanity, erg matig, titelnummer veel te lang

wonderbaarlijk genoeg heb ik mijn middentoon speakers ff losgekoppelt en klinkt de plaat een stuk beter daarmee

Frayed Ends is samen met Dyers eve net het beste nr van de plaat

Ik vind dit album in zijn geheel gewoon super strak gespeeld. Gewoon het strakst klinkende album van Metallica vind ik dit. Met Blackened, de titeltrack en Harvester Of Sorrow als absolute hoogtepunten voor mij.

Ik zag bij Guardian of Isis in zijn berichtje hierboven iets staan van post-pubers. Ik denk van een leuk inkoppertje. Moet kunnen op zijn tijd toch. Of voelde jij je ook aangesproken misschien?

Ricardo, we gaan er geen drama van maken, muziek moet een bindende factor zijn .

Klopt ben ik het mee eens. Laten we uit solidariteit vooral het eerste nummer van dit album eens even gaan draaien, want dat is toch zeker een onvervalste topper van Metallica uit hun discografie en op dit album in het bijzonder lijkt mij.

Blackened is zeker één van de beste nummers uit de Metallica discografie

Trouwens het drummen vind ik een pluspunt op dit album, komt hier veel beter naar voren dan bij hun voorgangers

goed album vooral hervester of sorrow & one
maar ik vind hem minder goed dan ze voorgangers
ik vind and justice for all niet echt een heel goed nummer namelijk duurt veelste lang

ik geef dit album toch 4*

Klinkt nergens naar?
Das een van de gaafste verzameling riff's op de hele plaat. Die intro alleen al