Metallica - ...And Justice for All (1988)

Dat kan inderdaad het verschil maken.

Ja maar zo'n remix/remaster met bass impliceert ook dat ze het destijds niet goed gedaan hebben en dat is iets wat ze nooit zouden toegeven. Met name Lars lijkt me het type (gezien het feit hij al jaren met zn kop in zn eigen aars rondloopt) om zoiets met man en macht tegen te houden.

Hij heeft groot gelijk. Meer artiesten zouden daar een voorbeeld aan moeten nemen.

Als dat het geval zou zijn tenminste...

Het is niet fout gedaan, het wordt door enkelen niet mooi gevonden. Dat is wat anders.

Toch hebben ze, of in ieder geval Hetfield, toegegeven dat de mix niet goed is gegaan. Ik set Seatle 1989 nog maar een keer op.

Maar goed, er zijn natuurlijk zat bands en artiesten die achteraf iets zouden willen veranderen aan een album. Hammett kan bijvoorbeeld ook niet meer naar Kill 'em All luisteren omdat hij zich dan teveel stoort aan zijn eigen foutjes.

Inderdaad. Een beetje kritisch muzikant hoort direct al dingen die veranderd zouden moeten worden. Ik vind dat ze het direct moeten laten rusten.

Maar het is ook typisch en nodig voor artiesten om kritisch te zijn over hun eigen werk en er achteraf dus dingen niet goed aan te vinden. Of men dat werk uit het verleden dan weer opnieuw onder handen moet nemen is wat anders. Slechts zelden blijkt dat een goed idee te zijn.

In het creatief tot stand komen van iets besluit je op een gegeven moment dat het 'af' en dan blijf je er later ook beter af. 'Verbeteringen' kunnen dan volgens mij beter in nieuw werk gestoken worden.

Dat is hoe ik het min of meer ook bedoelde.

Ik had jouw bericht nog niet gelezen toen ik het postte.

Ik heb de productie altijd een bezwaar gevonden tegen dit album. Met bas erbij klinkt het zeker beter, maar de drums blijven vlak klinken.

Na jaaaaren de cd laatst in de auto weer eens geluisterd. Man, ik moest de equalizer weer helemaal opnieuw instellen want zoals ik 'm altijd heb staan was er niet naar dit album te luisteren
Ondanks dat je de bas bijna niet hoort moet de bas helemaal teruggedraaid worden. En nee, dat ligt echt niet aan mijn speakers en installatie

nun iekwalaaizer verneukt de hele dyanmiek van muziek maar voor sommige slecht gemixte platen is er wel eea aan winst te behalen zoals deze

Het laatste album destijds van Metallica waar ik me nog enigszins in verdiept had; daarna was het he-le-maal voorbij met mijn ooit zo bloeiende liefde voor deze band die mij t/m Master of Puppets voorzag van DE juiste levensenergie of zoiets! And Justice...altijd een moeizame relatie met dit lange album gehad om een aantal redenen, waarvan de drums een noemenswaardige is...elders op deze site m.b.t. dit album heb ik puur voor de Fok dit album maar een punt ofzo gegeven; als je zoals ik Metallica van nummers als bijv. Creeping Death, Battery, Damage inc. gewend was...en ook hun positieve toenmalige "schijt-aan-alles" houding daarbij, om nog maar te zwijgen over 't Kill 'em All-album, dan schiet And Justice met de droevige, maar misschien mooie sfeer in het verkeerde keelgat, naast dat men destijds - heel pijnlijk destijds voor de DieHard-Thrasher/Banger zoals ondergetekende- ook zo Fucking heel veel toegankelijker en mijn inziens ook braver en wat depri klonk op dit album; minder compromisloos dus in de nummers en in het geluid dan voorheen. (daarom ook liever het wat scherpere Welcome Home Sanitarium dan het wat afgetoptere One trouwens) Een aantal redenen hierboven dus waarom ik And Justice destijds niet mocht en nog jaaaaaaaaaaaaaaaaren gehekeld heb...maar, het is en blijft wél een verdomd fascinerend album zie ik nu in, ook door de vele nadelen of "nadelen"...sfeervol, knetterstrakke riffs, knetterstrakke hakkende gitaarpartijen, veel te zachte bas? en een ploffende kartonnen drums met aardige zang....en laaaaaaaaaaaaaaaaange nummers! Een uitermate fascinerend album waar ik nog lang over moet nadenken door toch maar veel te draaien en dus op te graven uit mijn enorme collectie en een verdiender cijfer te geven dan die 1.5...

Destijds vond ik dit album vooral te langdradig. Vaak draaien deed het 'm voor mij. Echt een album dat z'n tijd nodig heeft om te rijpen. Behoort samen met de twee vorige tot het beste van Metallica, gevolgd door het debuut.

Voor mij: Master of Puppets op 1 (alles perfect), Ride the Lightning op 2 (op weg naar goddelijk, zoniet goddelijk), Kill 'em All op 3 (flink aantal krakers hierop te vinden die ik té vaak gehoord heb), the Garage Days uit 1987, de mini met covers vind ik ook erg gaaf, vooral nostalgie. En met And Justice...weet ik het nog steeds niet. En wat het Black album betreft is het geluid/de productie mijn inziens dik in orde, objectief gezien goede liedjes, maar niet mijn Metallica.

Ik heb deze morgen na een nieuwe luisterbeurt ook maar een drie gegeven, ik vind hierop vier uitstekende nummers terug (Blackened, One, To Live Is To Die en Dyers Eve). De andere songs vind ik veel te langdradig. Veel riffs maar te weinig songs, ... And Riffs For All was een betere albumtitel geweest. Het geluid blijf ik povertjes vinden en die bassdrum van vellenmepper Lars Ulrich steekt me tegen. Verschillen van mening...

Ik zie het probleem niet. Voor 'songs' kan je ook bij Eddy Wally terecht.

Bij mij wisselt het vaak wat ik het beste Metallica album vind tussen de eerste 2 en deze. Soms vind ik dit echt het beste wat ze gemaakt hebben, en dan weer Ride The Lightning en dan weer het debuut.

Zeg Sir vind jij Harvester Of Sorrow ook niets aan dan? Vind ik ook 1 van de beste nummers op dit album, ook een nummer die ze volgens mij nog regelmatig live spelen.

The Shortest Straw is het enige nummer die ik iets minder vind, maar de rest vind ik gewoon super.

Deze met het geluid van the black album

Doe maar , wordt het een dikke 5

Grappig dat Hetfield al toegaf dat ze terugkijkend op deze plaat iemand nodig hadden die aan het roer ging staan, zowel qua produktie dan wel met betrekking op de lange uitgesponnen nummers

Het is nog maar de vraag wat nu de beste keus was. Buiten de portemonnaie dan

Die back-up vocals (van Newsted geloof ik) op The Frayed Ends of Sanity zijn echt geweldig!

Ik vind het kale zonder bas geluid en dat de nadruk op de drums ligt juist een pluspunt.

Ik hoef deze helemaal niet in een andere vorm te horen, vind het een klasse album waar ik echt al jaren van geniet. Heb van alle Metallica albums deze ook het meest afgespeeld denk ik.

And Ullrich For All word deze plaat soms weleens gekscherend genoemd.

Gelukkig maar, voor 1 plaat mag het wat mij betreft.

Ulrich heeft zelf overigens ook meermaals aangegeven beslist niet blij te zijn met de drumsound.

Zelf vind ik het kale geluid juist erg bijdragen aan het grimmige karakter van Justice.

De drumsound op dit album is duizenden malen beter dan de drumsound op St. Anger. Ik hou juist wel van die kale sound.

@Edwynn.

Yup dat vind ik ook, het bepaald natuurlijk enorm de sfeer op dit album dat kale geluid.

Een tweede van dit soort albums hoeft van mij ook niet, en is er ook niet gekomen.

Pracht plaat, vooral ook voor niet Metallica fans/liefhebbers denk ik. Dit is een plaat die ik echt altijd gedraaid heb, op een doordeweekse dag na het werk b.v, maar ook tijdens bijzondere momenten.

Deze zet ik ook nog makkelijker op dan Ride The Lightning, vooral omdat ik de nummers van dat album wel van begin tot eind kan dromen. Deze blijft toch nog een stuk minder voorspelbaar dan de eerste 2 albums voor mij. En als ik geen zin heb om na te denken en moeilijk gedoe dan draai ik het liefst bij voorkeur hun debuut album.

Een hele tijd geleden stapte ik de Plato in Groningen binnen. Ik bezat nog geen tien albums en kende daarnaast nog zeer weinig andere muziek. Als beginnend symfoliefhebber wilde ik Close van the Edge van Yes wel hebben: die nummers kende ik al ongeveer en bevielen mij goed. Van dit album was ik alleen met One bekend, daarvan was ik erg onder de indruk. Thuis had ik op Allmusic gekeken of er een plaat was waarop One en dat andere leuke liedje van de radio, Nothing Else Matters, samen opstonden. Dat viel tegen en dus voelde het alsof ik een keuze moest maken.

Close to the Edge kostte 8 euro... deze was meer dan het dubbele. Twintig euro's telde ik neer voor deze plaat, me nog nauwelijks bewust van alle muziek die buiten de radio gedraaid werd. Het voelde alsof ik een goede keuze maakte.

Eenmaal thuisgekomen was het toch wel redelijk hard wat ik aantrof. Niet echt mijn smaak. Zoiets schreef hier ook vier jaar geleden bij deze plaat, hoewel ik toen al wel in staat was om vier sterren te geven nadat ik van de eerste schok was bezonken. Bij Close to the Edge heb ik nooit enige problemen gekend: hierbij droomde ik heerlijk weg en die verscheen in mijn top 10. Die zou wel altijd beter blijven.

Inmiddels is het Yes-album hier alweer een tijdje uit, en is And Justice for All officieel de op-negen-na-beste plaat die ik ken. Anderhalf jaar terug schreef ik al dat drums, vocalen en (gebrek aan) bas gewoon fantastisch zijn en dat is alleen nog maar beter geworden. Waar ik toch destijds al snel spijt had van die twintig euro voor een album met één leuk nummer, zou ik het nu met veel plezier uitgeven als dat nodig was. En ik moet mijn mening over de beste koop op die dag in de Plato toch enigszins bijstellen.

Weet iemand eigenlijk nog andere niet-Metallica-albums die een vergelijkbare sound als deze hebben?

Vooruit met de geit, vele zo niet de meeste groepen hebben de geweldige opener en de geweldige afsluiter. Dit voel ik ook aan met dit album, mijn favorieten heb ik al aangegeven. Ik heb deze op de goed riekende geweldige geluidsdrager, vinyl dus, al meer dan twintig jaar dus ik ken dit album maar al te goed. Kant III, zo ook aangegeven op mijn exemplaar, de A-kant van de tweede lp met The Shortest Straw, Harvester of Sorrow en The Frayed Ends of Sanity, wel ik vind er niets aan. Het gaat aan mij en mijn aandacht voorbij, het bekende naar-de-muren-kijken-gevoel.

Mocht ik geen album-vent zijn, dan zou ik zelfs dat deel van het album niet opleggen. Het voelt saai aan, het doet me niets, ik mis de pointes, het vuur, de nijdigheid van de voorgaande albums. Over het geluid heb ik mijn gedacht al gezegd, over de songs ook.

Het Zwarte Ding, The Black Album, heeft een veel beter geluid, heeft kortere songs maar heeft net zoals dit album niet meer de Metallica-magie. Dit album zal me nooit omarmen en een warm gevoel geven. Ik heb Metallica gezien in de tour voor dit album, Harvester of Sorrow was een gaapmoment voor mij. Lars Ulrich, heel goed op de voorgaande albums maar op dit album ervaar ik hem als een ietwat storende factor. Ik blijf erbij dat er veel meer in zat.

btw, iemand de guitar hero versie van deze plaat toevallig ergens gevonden?

zoja, wil ik hem wel draaien, zonee, dan niet

komop zeg, beweren dat je die schelle basloze kolereproduktie wel vind passen bij de muziek is poep praten

Je vergist je even. Er is wel een Guitar Hero-versie van Death Magnetic. Die klinkt vele malen beter dan het origineel.

Ik vind dat je als groep met vier mensen ook de vier mensen moet horen. Hier hoor je twee mensen, James en Larske want James deed alle gitaarpartijen buiten de solo's. Ik vind dit niet goed klinken, toen al en nu nog minder, gezien mijn ervaringen met tinnitus, zie de topic Gehoorbeschadiging. Vandaag schalde deze door de luidsprekers in Casa Spamalot en ik had moeite met de bassdrum van Larske, los van het feit dat dit album mij niet zo bevalt.