Metallica - ...And Justice for All (1988)

Nee, ik vergis me niet, ik zou willen dat hier een guitar hero versie van bestond

Een aantal nummers stonden op Guitar Hero: Metallica, dat zijn dus wel de Guitar Hero-versies met bas: One, The Shortest Straw en Dyers Eve.

Nou Sir Spamalot...ben het behoorlijk met jou eens! Trouwens voor mij is er altijd een Metallica met en een Metallica zonder Cliff geweest...zo beleef ik het al sinds die goede man onze wereld verlaten heeft...(AardSCHOK/Metalhammer okt. 1986 meende ik...'k heb dat ondertussen verkreukelde exemplaar/specifieke nummer nog.) En wat And Justice betreft, ik doe maar weer eens een poging om er wat van te maken met dit album...het blijft voor mij een hardnekkige kwestie...Harvester of Sorrooooow...yep!

Hahaha...ik weigerde eind jaren 80 om een And Justice shirt te dragen, laat staan dat ik 'm had! Tot het Black album droeg ik nog wel TROTS mijn oude Ride the Lightning en Damage inc. shirts uit de jaren 80...na 1991 een aantal jaren niks meer van Metallica gedragen; ik vervloekte die band.

Nou, los van de produktie vind ik het wel een goede plaat met een hele zooi goed uitgewerkte ideeen

Dragen van shirttjes van bandjes heb ik nooit aan meegedaan, lang haar wel,nog steeds

Mijn geheugen zegt me dat de achterkant van dat shirt de hoezen bevatte van de vier albums tot dan toe...

Ulrich draagt het in de promovideo van One als ik me niet vergis.

Wat ik zo leuk vind aan dit album is die moeilijkdoenerij. James en Lars hebben niet alleen hun partijen luid in de mix gezet, maar er ook echt ontzettend veel werk in gestoken. Nooit wordt iets gespeeld zoals je het zou verwachten, de voor de hand liggende logica ontbreekt. En dat past dan weer prima bij de thema's die bezongen worden. Als je je voorbij de mankementen van dit album kan zetten blijkt het toch best wel geniaal in elkaar te steken. En die mankementen blijken dan opeens geen tekortkomingen te zijn. Vandaar in volle overtuiging de volle pot.

Ik snap wat je bedoelt Kronos: mankementen die geen tekortkomingen hoeven te zijn. Misschien slecht te vergelijken met dit 4e Metallica album, maar bijv. de eerste Sodom langspeler! Obsessed by Cruelty mankeert niet veel, maar heel veel aan! ! ! Ze moesten nog beter leren spelen destijds en de productie van de Duitse Black-Thrashers van Sodom toen leek rechtstreeks uit een kerker te komen, en zo kan ik nog wel een hele rij platen opnoemen...maar toch kan ik bij het horen ervan ook vandaag de dag nog steeds niet stil blijven zitten en behoren zulke platen subjectief gezien (met een flinke dosis nostalgie) tot mijn top platen. Tja, en dan And Justice weer...Het viel destijds bij mij dus gelijk al niet lekker om tig redenen die ik elders uitvoerig beschreven heb, en dan wordt het blijkbaar moeilijker voor ondergetekende om er YES! tegen te zeggen. Maar ik vind wel bijv. hoe "Blackened" opent heerlijk om te horen...de rest blijft toch altijd weer achter in mijn geheugen als te zeurderige zanglijnen ook: "The Shortest Straaaaaaaaaaaaaaw", of: "Harvester of Sorrooooowuh"........het wordt ook te veel herhaald misschien. In tegenstelling tot voorgaande albums lijkt het ook wel of men zelf in de misère zit i.p.v. het op een afstandje eliminerend zoals vaak op voorgaande albums; dat maakte ze óók magisch nog met Cliff!

Ik kom uiteindelijk tot de conclusie na weer intensief beluisteren van And Justice For All, dat ik niet hoger kom dan 2.5 sterren/punten voor dit 4e Metallica album. Een bult leuke riffs, zoniet een paar fantastische riffs, mooie melodieën ook daarbij van Kirk, te gekke "wah-wah-solo's" (zoek uw pedaal op!) en een hele stapel ideeën op deze plaat. Verder valt toch ook op dat men een Master of Puppets no. 2 wilde presenteren, gezien bijv. een zelfde formule: begint met een snel nummer, dan een lang verhaal in And Justice zelf etc. etc. en weer eindigend met een snel nummer in het gedaante van Dyers Eve. Maar dat lukt mijn inziens echt niet, als dit het geval is. Los van die hypothese poep ik er qua beoordeling uiteindelijk niet meer punten/sterren uit dan de 2.5 van mijn kant, hoe open ik me nu ook opgesteld heb m.b.t. And Justice for All! To live is to Die is trouwens wat mij betreft de uitschieter op deze plaat, hier zit alles in, en maakt zowat de overige nummers overbodig!

Structuren op metalalbums zijn al gauw vergelijkbaar. Desondanks vind ik Justice in de verste verte geen Master Of Puppets deel 2 danwel een poging daartoe.

Wel is het een geweldig riff-o-rama. Elk tof idee en riff moest wellicht een plaats krijgen. Kan niet schelen hoe. Die benadering bevalt mij als (nu part time) thrasher altijd wel.

Dus met Masters of Puppets wilde men een Ride the Lightning no. 2 presenteren? Die twee albums lijken wat structuur betreft nog meer op elkaar (beide tellen 8 nummers).

Het is duidelijk dat men bewust weer een gelijkaardig kader heeft gekozen om in te werken maar van muzikale opzet verschilt dit album echter toch heel wat.

Gewoon album no. 4 dus. Of ...And Justice for All, een logische ontwikkeling op Master of Puppets.

Betwijfel ik of Ride the Lightning en Master of Puppets qua die structuur waar jij op doelt zo vergelijkbaar zijn: R.t.L eindigt met een waanzinnige instrumentale diamant in vorm van the Call of Ktulu; bij M.o.P. eindigt het met het knallende Damage inc. en zit de instrumentale in vorm van het prachtige Orion er al voor....om maar eens een verschil te noemen. Zo, nu heb ik wel weer genoeg zitten zeiken voor dit moment. In iedergeval And justice...is no. 4 en ik vind 'm minder na de 3 er voor.

Waarmee dan ook het enige verschil genoemd is. Maak van Creeping Death een korter snel nummer, plaats het na The Call of Ktulu en dan zijn de albums qua structuur geheel hetzelfde. Op zijn minst even vergelijkbaar als And Justice met Master of Puppets dus.

Ook verschillende albums van Iron Maiden hebben onderling een vergelijkbaar patroon.

En hoeveel symfonieën en concerten zijn er ooit niet geschreven in drie delen (snel, langzaam, snel)...

Misschien qua opzet het enige verschil. Qua uitpak zijn er meerderen...

Jazeker. Maar dat geldt ook voor dit album ten opzichte van Master of Puppets.

God ja, pracht shirt! Heb het lang gedragen maar nu helaas versleten
Mocht iemand van zijn exemplaar af willen....

Als ik er een exemplaar van had zou ik er GRAAG van af willen!

Make my day!!!

Wat een nachtmerrie om deze plaat op MusicMeter te vinden zeg. Ik heb deze sinds gisteren eindelijk in huis. In tegenstelling tot de drie voorgangers is deze eigenlijk maar matig, zeer zeker de eerste in de neerwaartse spiraal van Metallica. Blackened is een heerlijk nummertje, net zoals The Frayed Ends of Sanity en To Live is to Die. Voor de rest maar matig, hoewel het nergens slecht word.

To Live Is To Die

Voor mij zeker in het lijstje; beste nummers metallica (top 3)!

Toen ik na de (overigens lekker vet klinkende) basversterkte versie van Blackened wat door zat te klikken, kwam ik op dit filmpje uit. Hoe vet! Ik krijg echt zin om m'n gitaar eens weer uit het stof te trekken

Overigens blijkt YouTube vol te staan met filmpjes van tienermeisjes die wel met een gitaar overweg kunnen... toch weer een nieuwe subcultuur ontdekt.

Waar kan ik een interview of filmpje vinden waaruit blijkt dat er veel is gerommeld met de drums omdat Lars Ulrich er een rotzooi van maakte.

Op tinternet wellicht.

Zeker en vast het beste dat metallica ooit gemaakt heeft

De man wist af en toe zelf niet meer wat hij eigenlijk drumde op dit album. Hij moest namelijk voor de Guitar Hero game de nummers spelen en dat ging behoorlijk mis:

The Shortest Straw

Niet fair. Hij zit daar in zo'n apepakkie met allemaal dingen op zijn pens. Dat is even wennen.

Die hiervoor en die daarvoor zijn een pak beter.

Laat ik eens een paar fans boos maken: One is Deep Purple's Child in Time deel 2.
Het gitaarintro heeft precies hetzelfde doel als Lord's solo: een plechtige sfeer creëren. De eerste gezongen noten (Sweet child in time - I can't remember anything) hebben in beide gevallen ook precies hetzelfde doel: pure wanhoop uit te drukken. Dan volgt een crescendo - een opbouw van zacht naar luid. Er is een versnelling als overgang naar het tweede gedeelte. Hier wijkt One iets af, omdat Hetfield nog een paar regels zingt, al is er van melodie geen sprake meer. Het snelle instrumentale deel bestaat uit een flitsende gitaarsolo, die abrupt tot een einde komt.
En weten jullie wat? Het doet er niet echt toe. Metallica evenaart Deep Purple. Het gitaarintro met het samenspel van Hetfield en Hammett treft zelfs scherper doel dan welke solo van Lord die ik ken (en dat zijn er nogal wat).
Over het album zelf en waarom maar drie sterren later.

Boos maken? Wat dacht je van aan het lachen maken.