Metallica - ...And Justice for All (1988)

Kan die link aub weg, dit is gewoonweg geluids-vervuiling, en een ontzettende verkrachting van het origineel. Zelfs als "grapje" is dit niet om aan te horen....

Ik kan er de humor wel van inzien, vooral die koebel.

Ik vind het wel cool eigenlijk. Het tempo bevalt me wel. Niet te zenuwachtig.

De drummer is in ieder geval beter dan Lars Ulrich.

*Vermoeid naar het hoofd grijpt*

Nou ja... Ride The Lightning en Master Of Puppets hebben toch ook een wat rondere productie?
Justice heeft inderdaad een wat raar geluid, alsof Jason het heeft moeten ontgelden.
Een betere productie heeft verder niets met Sky Radio of The Black Album te maken.
Bovendien vind ik The Black Album op zichzelf staand best een toffe plaat.

Ride The Ligtning en Puppets klinken niet echt grimmig. Met iemand als Michael Wagener achter de knoppen wordt het nooit grimmig natuurlijk.
Justice vind ik grimmig klinken. Niet mooi, maar wel gaaf.

Wat is dat trouwens met die live-tracks?

Geen idee. Ik weet wel dat sommige Japanse edities The Prince nog aan boord hebben, maar van versies met deze livetracks weet ik niets.

Tegenwoordig kun je alle enkele Metallica albums al krijgen voor nog maar 8 euro. Deze ook die koste altijd rond de 15 euro, maar nu dus voor 8 euro, zo goedkoop heb ik de Metallica albums nog nooit zien liggen. Die dubbelaar met dat symphonie orkest kost bijna overal nog rond de 20 euro, veel te veel voor zo,n bagger album. Kun je beter deze en puppets of ride the lightning kopen. Houd je nog geld over voor de parkeermeter ook.

Ik heb net een mug geplet met m'n stempas.

And justice for all!!

Die bestaan ook niet, misschien een Argentijnse bootleg.

Het is de digitale versie die 2 live tracks bevat, volgens wiki.

Misschien snij ik een discussie aan die hier al veel eerder en veel vaker is gevoerd maar; ik heb dit album vandaag op vinyl aangeschaft (originele persing) en die klinkt toch anders dan m'n cd. Ik wil niet zeggen dat ie op vinyl geweldig klinkt maar wel 'anders'. Beter naar mijn bescheiden mening.

Dat hoor ik zowat van iedereen dat vinyl beter zou klinken dan een cd.

Logisch lijkt me, want vinyl kost nogal wat, en het zou jammer zijn om achteraf toch te moeten concluderen dat de cd dan toch beter zou zijn.

Dan zou vinyl zonde van het geld zijn.

Als je iets jezelf maar lang genoeg aanpraat en/of laat aanpraten, dan word het vanzelf geweldig.

Eind jaren 80 had je dezelfde discussie maar dan anderom.

Het is eigenlijk heel eenvoudig. Vinyl benadert het brongeluid beter. Met een cd gaat er toch wat informatie verloren die op plaat behouden blijft. En dan lees ik nog wel eens dat dvd audio het vinyl weer beter benadert dan een cd. Afhankelijk van je apparatuur en je persoonlijke perceptie is het verschil niet altijd waarneembaar maar het is er wel.

Ik heb destijds al mijn vinyl verkocht puur en alleen omdat ik een cd veel beter vond klinken toen, het geluid klonk zuiverder, en misschien worden bepaalde authentiek klinkende geluiden er op een cd wel uitgefilterd, want met vinyl dan wist je op den duur precies waar iedere 'tik' kwam. Eind jaren 80 was vinyl niets meer waard, daarom is er denk ik ook wel veel op de vuilnisbult beland, daarom vind ik het best merkwaardig dat er zoveel mensen naar terug hunkeren.

Ik heb al vanaf eind jaren 80 cd's waar ik erg blij mee ben, en peins er niet over om weer vinyl aan te gaan schaffen.

Iedereen lijkt er ineens weer bij te zweren, maar in mijn ogen is het meer snobistme en interessant doenerij.

Nogal generaliserende opmerking en niet geheel vrij van vooroordelen. Om vinyl van cd qua geluid te onderscheiden heb je, zoals Edwynn, al meldt wel de nodige apparatuur nodig. Op mijn apparatuur (gemiddeld) hoor ik ook weinig tot geen verschil. Ook omdat mijn gehoor niet optimaal is.
Wel een groot voordeel van vinyl: het artwork.

On-topic: Deze plaat klinkt mij belabberd in de oren (ik heb deze op cd en vinyl), maar dat ligt ws. aan de productie destijds.
Het vollere geluid van MoP en RtL vind ik op deze plaat niet terug, hoewel ik de productie van die oudere platen ook niet helemaal top vind.
Ook vind ik hier de helft van de nummers ondermaats.
Ik las elders op MuMe een topic over de 'afhaakplaat'. Dat is voor mij deze plaat geweest bij Metallica.

Ik ga het liefst om een aantal redenen voor vinyl! ! ! (Altijd trouwens!) Alhoewel dit beslist NIET mijn favoriete Metallica album is, vind ik 'm wel steeds intrigerender naarmate de jaren verstrijken, terwijl ik persoonlijk dit album helemaal niet graag draai in tegenstelling tot de eerste drie waar iets heel dieps/mijzelf echt aangeraakt wordt; And Justice is dat nooit gelukt bij mij! Eén van de vele redenen, een wat mindere belangrijke is, is dat dit volgens een "stempel" die ik laatst ook ergens las m.b.t. dit album, deze plaat ook bijv. geen pure thrash is, maar heavy metal-thrash metal is...zal me verder ook een worst zijn, als de muziek maar wat doet met mij uiteindelijk...maar nogmaals om vele redenen: deze plaat heeft bij MIJ nooit echt gewild, hoe goed misschien ook in een aantal opzichten! Maar wel een fascinerende plaat dus bij mij...ik classificeer 'm als sobere zwaarmoedige thrash! (als we toch weer een stempel mogen uitdelen.)

Voor mij het laatste Metallica album wat echt tof is. Op deze plaat trekken ze nog stevig van leer. Het is inderdaad wel wat anders dan de Master of Puppets, maar eigenlijk heeft elke Metallica plaat wel zijn eigen gezicht. Wat mij op deze plaat altijd opvalt is het droge geluid en dat vind ik eigenlijk niet eens zo erg. Het past er wel bij. Goed album.

Master of Puppets had ook een droog geluid, bewust aangestuurd door de heren destijds incl. de legendarische Cliff Burton. Bij Master of Puppets is de productie wel een stuk geslaagder dan hier And Justice...waar vooral mijn inziens de drums en poepdoos de zwakke schakel is qua geluid. Én waar mijn inziens Master of Puppets nog majestueus en magisch klinkt, klinkt And Justice depri...(naast de vele toffe riffs is de depri-kant voor mij dan ook de fascinerende kant van And Justice; voor de rest zal ik nooit bevriend raken met dat overdreven vaak aanbeden And Justice...door anderen. 'k snap er niks van. Als het Metallica niet was geweest...dan was de plaat misschien, en waarschijnlijk dan onterecht, vergeten! ! !)

Raak stukkie, Exodus. De heren kregen het wat te hoog in de bol en maakten er hier een totaal mis geschoten album van. De drums van Lars hoor je veel te veel, de bas-speler was er tijdens de opnamen blijkbaar niet bij waar ze de nummers maar volgepropt hebben met riffs , waardoor het mede een totaal doorgedraaid album is geworden ; dieptepunt in de eerste10 jaar van Metallica. Maar ja, ik was tiener en dan vind je al snel alles prachtig wat gek is, maar nu moet ik er eerder een beetje om lachen, zo pretentieus is dit.

Toch was het ook weer trendsettend in thrashland. Bands als Heathen en Dark Angel gingen zich ook ineens toeleggen op wat grimmig klinkende albums met lange technisch getinte nummers. Andere albums maar vergelijkbaar in aanpak.

Dat het geluid best slecht is, onderschrijf ik. Er aan ergeren doe ik niet want het draagt heel erg bij aan de sfeer.

Ik vind het geluid prima, het laat juist horen hoe strak het allemaal klinkt, ook typisch Amerikaans wel vind ik dat strakke spel zonder fouten. Melodie word toch meer door Britse bands gedaan denk ik.

Eigenlijk zie ik dit wel als het volmaakte Metallica album. Met Master of Puppets heb ik op een paar nummers na nooit zo,n klik gehad, en draai ik het minst lief van hun eerste 4 albums.

Als je een album wilt horen met drums op zijn best van Ullrich dan moet je deze hebben, maar ook mooi gitaarwerk op deze.

Kelly Shaefer van Atheist omschreef hun eigen muziek wel eens als a thinking man's metal. Deze technische stroming binnen de metal die eind jaren tachtig helemaal tot bloei kwam is ook weer een uiting van de combinatie showmanship and more brute force, waarover bij het andere Metallica album reeds sprake was.

Metallica was daar niet eerst mee want de aanzet daartoe was reeds gezet door bands als Toxik en Mekong Delta. Maar Metallica gaf daar op geheel eigen wijze invulling aan en was daardoor naast goed mee met de tijd ook weer erg trendsettend, zoals Edwynn al opmerkte.

Toen dit album destijds verscheen vond ik het wel goed maar toch allemaal wat te veel van het goede. Het is eigenlijk pas de laatste jaren dat ik het ten volle ben gaan waarderen. Met een speelduur van meer dan een uur, eentje om eens goed aandachtig voor te gaan zitten. Maar voor die inspanning word je bij ...And Justice for All ook beloond.

Eigenlijk zijn het juist de Amerikaanse thrashacts die veel melodie verwerkten. Denk aan Testament, Forbidden en die hele Bay Areareut. Slayer en Vio-Lence waren uitzonderingen.

De Britse thrashgarde was heel kleinschalig maar vooral gericht op zo hard mogelijk beuken. Riep je heel haard 'MELODIE' in de buurt van de leden Sabbat en Onslaught, dan kon je naar de poli om vierendertig hechtingen in je opgengespleten wangen te laten zetten.

Ofschoon Onslaught wel ineens met In Search Of Sanity kwam. De opbouw van de nummers daarop vertonen ook verdacht veel gelijkenissen met de nummers op Justice. Het aantrekken van Steve Grimett geeft er een heavy metaldraai aan.

De bands die je allemaal opsomt ken ik verder niets van, maar ben ook niet zo thuis in thrash metal en aanverwanten.

Ik bedoel daar niet puur en alleen de thrash acts mee, maar alles wat harder is vanaf de hardrock inclusief alle aanbehorende subgenres. The new wave off british heavy metal was het geloof ik toch, toen het iets heftiger ging dan hardrock?

Allemaal bands die melodieuzer waren/zijn naar mijn idee dan Amerikaanse vergelijkbare bands.

Amerikanen spelen daarmee in mijn ogen liever op safe, vooral omdat het grote geld op de loer ligt, de Engelsen durfden vanwege melodieuze toevoegingen wat meer risico te nemen.

Ik heb me verder niet enorm erin verdiept, het is meer mijn gevoel en vermoeden die mij dat zo ingeeft.

De Amerikaanse thrash- en speedstroming stamt rechtstreeks af van de NWOBHM. Die laatste stroming had inderdaad veel melodieuze acts in de herberg. De Amerikanen klopten dat wat op met meer agressie en snelheid. De melodie bleef. De Europese en ook de Canadese thrashacts daarentegen waren wars van melodieuze invoeden. Brute kracht, snelheid en agressie waren criteria waar daar zoveel mogelijk langs gemeten moest worden.

En naar hun grote voorbeeld, de NWoBHM, is Metallica natuurlijk ook best melodieus. Zo verwerkten ze een breder emotioneel spectrum in hun muziek dan bijvoorbeeld hun Duitse collega's van Kreator, Destruction en Sodom. Het grote succes van Metallica in de jaren tachtig is volgens mij juist te danken aan dat ze hun oorspronkelijke inspiratiebron trouw bleven en altijd meer te bieden hadden dan louter snelheid en agressie.

Daar moet ik het wel mee eens zijn geloof ik!