Metallica - ...And Justice for All (1988)

Annihilator vind ik toch wel aardig wat melodie erin gooien.

Oh is dat ook thrash?

Ik doelde meer op oudere acts als Razor en Sacrifice.

Interessante discussie over de thrash- en speedstroming. Van Annihilator is het debuut Alice in Hell volgens de Wikipedia thrash metal en ook Never, Neverland rekenen ze daar toe. Persoonlijk ben ik van mening dat het speed metal is. Hoor toch de nodige verschillen met bv. Slayer en Kreator. Over ...And Justice for All dan: hier begon Metallica pas echt goed met het schrijven van lange 'bakbeesten', al kunnen het titelnummer en To Live is To Die mij wel goed bekoren. De snelle nummers Blackened en Dyers Eve zijn me ook altijd goed bevallen en voor de rest valt er weinig op aan te merken en die productie valt mee te leven.

Het ging er om dat de Amerikaanse stroming melodieuzer is dan de Europese en Canadese stroming. Dat er dan wel eens een band tussen zit die tegendraads wil zijn, verandert niet direct de grote lijn. Annihilator vind ik geen thrashband overigens. Speed vind ik een goede aanduiding. And Justice For All vind ik wel een echt thrashalbum.

Ik hoor de thrash absoluut in deze plaat. Toch schurkt deze plaat op sommige momenten ook wel tegen prog aan. Er komen af en toe behoorlijk complexe stukken voorbij zonder daarbij de agressiviteit te verliezen die bij thrash hoort.

Het probleem is dat het te complex is; er wordt veel te veel in een song gepropt en na een paar nummers heb je het ook wel gehoord , zoals de bas ; teveel herhaling ook. Maar goed, als je dat mooi vindt, vind je het vaak ook goed.

Toch ook wel een serieuze portie thrash op de eerste albums. Technical Speed/Thrash Metal zegt Metal Archives over hun vroege periode. Dat dekt in mijn oren beter de lading.

Het dwaalt dan een beetje af, maar ik ben het er mee eens dat ar op Alice In Hell wel wat stevige thrashriffs staan. Daarentegen is het toch ook erg melodieus waardoor het goed aansluit op speed en ook heavy metal. Ik zeg dat omdat ik ze zag samen met Pantera in het voorprogramma van Judas Priest tijdens de Painkiller tour. Muzikaal sloten die drie bands naadloos op elkaar aan. Pantera had net Cowboys From Hell uit. Een beetje een pseudo-thashalbum met toch ook heel veel melodie. En Priest kon stevigere koersen varen met Painkiller in de achterzak. Moeilijk om in één hokje te plaatsen als je het mij vraagt.

Dit is niet waar

Na Ride the Lightning en Master of Puppets, vind ik dit album veel lastiger om in te komen. De nummers zijn (nog) langer geworden, complexer bovendien, het geluid is niet al te best en daarbij is ...And Justice for All met z’n 65 minuten speelduur ook nog eens een hele zit.

Het album heeft een paar uitschieters: Blackened, One, To Live is to Die en tot slot de afsluiter Dyers Eve. One is niet het eerste oorlogsnummer dat op een Metallicaplaat verschijnt, het is mijns inziens wel de beste. Ik vind het nog steeds indrukwekkend hoe goed de band hier een slagveld tot leven kan wekken met een paar gitaren.To Live is to Die heb ik altijd beschouwd als een eerbetoon aan Cliff Burton. Of het ook zo bedoeld is, weet ik eigenlijk niet. De manier waarop Dyers Eve het album afsluit, is een verademing na alle droge, langzame kost die het merendeel van het album biedt.

De overige nummers zijn vooral verzamelingen van riffs. Het zijn vooral nummers die op mij overkomen alsof er iets teveel over gedacht is, alsof het allemaal heel moeilijk en progressief moest. Ik vind het bij dit album dan ook lastig de nummers uit elkaar te houden. Dat wil niet zeggen dat het slechte nummers zijn, maar echt pakkend zijn ze niet onmiddellijk.

...And Justice is een album waar ik niet bij de eerste paar luisterbeurten verslingerd aan raakte. Maar intussen heb ik het album vaak gehoord, en op de een of andere manier weet het me nog altijd te boeien. Ondanks dat ik veel op dit album aan kan merken, blijft het de moeite waard. Vandaar dat ik er 4 sterren tegenaan gooi. Weliswaar zijn dit niet vier dikke sterren zoals bij de twee voorgangers, maar 3.5 is voor mij te laag voor ...And Justice for All.

4.0*

oké het was 1988 maar die productie....
Muziek uit een blikje.

Ook de nummers zijn veel te lang en er zitten echt passages in die ik totaal on-interessant vind:
Vanaf 6:25 min. bij And justice = parodie op speedmetal
Dat gitaarwerk werkt op de lachspieren.

Op The Shortest Straw hoor ik eindelijk iets van bas en bass drums. vind ik ook gelijk één van de betere nummers.
Dyers Eve is ook prettig.

..leg uit.

Ja, ben ik ook wel benieuwd naar inderdaad!

Kocht jij vroeger wel eens een trekdrop Vielip? Ja? Nou dan trok je aan dat ding en dan werd hij langer. Nooit lekkerder.
Zelfde als bij de nummers van Metallica. Allemaal uit elkaar getrokken langdradigheid.
En dan krijg je van die passages als waar ik het over had. Zelden zo’n ongeïnspireerde partij slow metal gehoord. Het lijkt wel alsof ze achterstevoren spelen. Zo fantasieloos en slap. En zo zijn er veel voorbeelden op dit album. Ik zal geen verdere voorbeelden geven voor de vinyl draaiers. Beetje lastig checken met die tijdsaanduidingen.

Het is geen slecht album alleen zouden ze de nummers moeten inkorten en ditmaal een producer moeten aanstellen om het album te PRODUCEREN.

Ik vond trekdrop vies (nog steeds trouwens!) en kocht het dus nooit. Daar zal het dus wel aan liggen denk ik...

Goed maar tegelijkertijd ook wat vermoeiend album.Eye of the beholder,One en Dyers eve zijn de drie sterkste nummers en ook de enige waarvan de lengte gerechtvaardigd is.De overige zijn niet slecht maar meestal te lang en soms zelfs wat saai.Verder heb ik nog steeds mijn twijfels bij de productie.Om met een positieve noot af te sluiten,ik vind dat James Hetfield zijn beste vocale prestatie tot dan toe levert en ook heb ik wel bewondering voor de muzikale stap die Metallica destijds nam.

Misschien een gekke vraag: maar kon Lars Ulrich de drumpartijen die je hier op het album hoort wel spelen? Of is dit meer 'studio-magic?'

Hoezo? Komen de feiten in de war met de algehele opinie over de man?

Je hoort Lars Ego hier vooral....

Nog altijd stukken beter dan Bob Ego.

Mwah....

Wie geen ego's wil horen moet überhaupt niet naar popmuziek luisteren.

Dit is toch Brei Metal ?

Nee, het is meer dat Lars nooit eerder zo drumde op de vorige albums. Bovendien las ik meerdere berichten dat hij sommige stukken (vooral drum-fills) niet live kon spelen. Het kan mij overigens een worst wezen of hij een grote ego heeft of niet.

Mwa, in 2004 deed ie Dyer's Eve nog uitstekend. Dat hij een matige drummer is, geloof ik niet zo. Minder dan een Benante. Dat wel. Maar goed genoeg om Justice in te drummen. En zo opzienbarend is het drumwerk op Justice nu ook weer niet. Vergelijk het voor de grap eens met het werk van Gene Hoglan op Leave Scars of Time Does Not Heal.

Hij is schilderijenverzamelaar geloof ik.
Ik had wel eens gelezen of gehoord dat Lars Ulrich de laatste 15/20 jaar veel meer met schilderkunst dan met drummen bezig is.
Vandaar dat hij tegenwoordig een heel stuk minder strak drumt.
Hij is naar mijn mening nooit een technisch geweldige drummer geweest maar in de jaren 80 wel smaakvol en met een geheel eigen stijl.
Inderdaad is hij een mindere drummer dan de fantastische Benante.
Tja en dat het een vervelend mannetje is dat weten we nu wel.

Ik hoor niet heel ingewikkelde partijen op dit album, jij wel?

Op Dyers Eve voornamelijk. Maar goed wellicht zijn de studiomagie verhalen over dit album niet waar. Des te beter, want het dan verliest het voor mij niet z'n glans.

Hij speelde in 2004 (en in de jaren daarna) dan wel een flink versimpelere variant van Dyers Eve; de studiopartijen heb ik hem in ieder geval nooit zien spelen live.