White Lies - Ritual (2011)

Ik luister hem nu, zal dadelijk als ik z gehoord heb een oordeel veilen.

Track 1 klinkt oké, alleen vind ik hier en daar de teksten storen, omdat ze soms gewoon niet passen.

Track 2 vind ik persoonlijk wel goed, ligt goed in het gehoor

Track 3 vind ik tot zo ver het sterkste nummer, ligt ook het meeste in het verlengde van "To Lose My Life"

Track 4 The Peace and the Quiet.. weer een heel ander nummer, een hele nieuwe weg. Klinkt niet als de White Lies. Verfrissend, toch. Maar kan me voorstellen dat dit gigantisch gaat irriteren na een tijdje, want het is wel heel standaard.

Track 5 Street Lights vind ik toch wel een van de leukere nummers, ondanks dat het net op het randje van vals zit, en de Synth me zo bekend voor komt!

Track 6 Holy Ghost heb ik niets mee, vele noemen dit als een favoriet, maar dit zie ik er niet in. Vervelende tekst, vervelend nummer.

Track 7 Turn the Bells, ook een leuk nummer, betere tekst

Track 8 Power and the Glory, had er net zoals een andere User meer van verwacht, einde van het nummer is een mee zingert, echt een radio nummer... helaas.

Track 9 Bad Love, ook een van de betere nummers, klinkt ook weer enigszins als een nummer dat op To Lose me Life had kunnen staan..

Track 10, De afsluiter.. klinkt wel heel erg Gorillaz achtig, kwa instrumentatie. Redelijk goede afsluiter.

Al met al valt dit album niet zo vies tegen als ik dacht, na de live uitvoering van dit materiaal.
Het is een stuk minder spannend dan To lose My life, maar ook ene heel ander soort plaatje.
Ik denk dat de White Lies met dit album flink wat nieuwsgierige mensen die het debuut goed vonden, gaan afschrikken en kwijt raken. Maar daar tegen over staat dat ze met dit album waarschijnlijk een totaal nieuwe doelgroep gaan aan trekken, de TMF generatie die iets harders zoeken dan Lady gaga maar The Editors te donker vinden..

3 sterren voor de plaat

Vind het toch wel een leuke plaat.. * schaamt zich*

Bestel hem denk ik binnenkort.

Waarom zou je je schamen? Jij vindt het een leuke plaat en dan moet je hem gewoon kopen .

Omdat ik op basis van live optredens dit 10 keer niets vond, het is nu nog steeds niet bijster interessant, maar wel gewoon leuk genoeg om aan mn collectie toe te voegen

Ducoz, misschoen doet die synth op track 5 je denken aan Bricks and Mortar van Editors? Dat is bij mij tenminste wel zo.

De teksten lopen niet meer in de weg zoals op het debuut soms. Ze zijn niet superieur; maar dat geldt wat mij betreft even goed voor Editors of Interpol die tekstueel niet meteen beter zijn, om nog maar te zwijgen over The XX want dat is helemaal huilen met de pet op.

Voor modernere post punkerds met goede teksten zal je wat meer underground moeten gaan; zo zijn Decorate.Decorate., The Prids of Bell Hollow uitstekend (en niet alleen qua teksten!).
Of de oudere generatie; bij oa Joy Division, The Cure, he Sound of The Chameleons waren de ijzersterke teksten een belangrijke troef.

Behoorlijk matige plaat. Er staan maar vier leuke nummers op. Dat zijn voor mij de eerste drie en Holy Ghost. Jammer want ik vond het debuut veel beter.
Turn the Bells, the Power & the Glory en Come Down zijn ronduit slecht.
De synthesizers vind ik wel een leuke toevoeging maar de gezongen harmonieën kunnen ze beter achterwege laten.
De teksten zijn ook niet om over naar huis te schrijven al vinden ze zelf van wel.
"Deze keer was ik veel zekerder als schrijver. Ik heb gezien wat woorden in een nummer kunnen doen, hoe groot hun impact kan zijn. De rol van de tekst in een song van White Lies is me na twee jaar volkomen duidelijk en ik kan me nu heel direct uitdrukken, ongestoord door de eerdere remmingen, en tegelijkertijd toch in een poëtische, literaire vorm."

En nu de lyrics van Come Down lezen.

Ach, soms koop je een album omdat hij lekker weg luistert.

"Its Like falling into the sea, when Its to hot in the sun"

Gekromde tenen! Stelletje emogejank die teksten man.

Kun je eens een voorbeeld noemen, ipv zo`n kortzichtige reactie?
Op het eerste album was het tekstueel inderdaad niet zo goed, maar op Ritual is toch niet veel op aan te merken?

Ik heb het album nu zo`n 15-20 keer beluisterd en moet zeggen dat ik het helemaal niet zo`n slecht album vindt. Hij is inderdaad minder dan zijn voorganger, maar het klinkt wel allemaal lekker. Strangers, Bigger than us, Holy Ghost en Bad Love vind ik gewoon echt hele degelijke nummers en kwalitatief niet zo heel veel verschil met nummers op To Lose My Life. Dat het niet zo origineel is hoef toch ook niet te betekenen dat het gelijk een slecht album is? Verder heb ik ook het idee dat het op dit moment helemaal in is om White Lies af te zeiken. Zo heb ik vaker al het woord plagiaat voorbij zien komen, maar zonder bijbehorende voorbeelden waarop dan zogenaamd te horen zou zijn dat hiervan sprake is. Ook is het natuurlijk voor " de alternatieve muziekliefhebber" not done dat een band meer de mainstream richting op gaat, en het dan maar gelijk als troep bestempeld.

Ritual is gewoon een hele aardige plaat zonder dat het ergens echt heel slecht of briljant wordt.

3.5*

Helemaal mee eens.
Mooi gesproken.

Ik kan me ook in bovenstaande mening vinden. Zoals ik al eerder zei, op het eerste album liepen de teksten wel eens in de weg, op dit album is dit niet meer het geval en bands als Interpol/Editors/Franz Ferdinand/The XX en nog een heleboel scoren op dit vlak niet beter, soms zelfs integendeel.

Ik begin het echt belachelijk te vinden hoe sommigen hier menen hun intellectuele bagage en muzikaal technische kennis te kunnen aantonen door dit album compleet af te kraken. Misschien moeten we de teksten van menig klassieker ook eens onder de loep nemen, we zouden een aardig boompje kunnen opzetten. Idem voor dat gedoe over de drums en geluidskwaliteit live, ik heb White Lies één keer live gezien en dat was echt zeer goed, daarintegen heb ik gerenomeerde acts als Arcade Fire of Arctic Monkeys ook al in mindere dagen gezien. Ook de zang vond ik prima en één van de betere punten bij WL, omdat deze mij op het eerste album mij doet denken aan een jonge Ian McCulloch van legende Echo & The Bunnymen. Ik hou best van diepgaande analyses en discussies maar om er daarvoor steeds hetzelfde kind van de klas uit te pikken gaat mij iets te ver.

En dan zwijg ik nog maar best over heel dat Joy Division gedoe.

Er is een verschil tussen niet-origineel of afgezaagd. White Lies behoort in de laatste groep, want helemaal niks maar dan ook niks van wat ze hier doen is inventief/verfrissend/scherp/authentiek/oprecht. Zo kan ik nog wel wat bijvoeglijke naamwoorden noemen. Ik heb een recensie over deze plaat geschreven dus kan je wel even een linkje sturen. Maar het album heb ik alweer uit mn winamp lijstje gekegeld want dat ga ik toch niet meer luisteren dus om nu ter plekke wat te gaan analyseren wordt 'm niet.

Mooi gesproken. Hulde.
Alleen vind ik niet dat Ritual mainstream is. Eigenlijk minder mainstream dan To Lose My Life, zou ik zelfs willen zeggen, juist omdat het minder pakt op eerste paar gehoren. Meer synthesizers is niet altijd meer mainstream.

Verder, spijker op de kop.

Ik vind Ritual ook niet meer mainstream dan To Lose My Life. Dat zal voor mij ook nooit een reden zijn om een band af te serveren. Ik vind de nummers simpelweg niet goed. op de vier eerder genoemde nummers na dan.

Wat betreft de teksten vind ik ze toch behoorlijk matig. In het geval van Come Down ronduit slecht. Niet dat ik een nummer meteen slecht vind als de teksten minder zijn, helemaal niet, maar als de teksten goed zijn kan dat een nummer wel wat extra's geven. Als je zelf claimt dat je teksten poëtisch en literair zijn dan wordt er extra op gelet.

Gelukkig boeien teksten me niet zo heel veel, de muziek staat bij mij centraal. Ik denk dat ik deze van White Lies ook weer leuk ga vinden, ook originaliteit boeit me niet zo heel veel, dus mocht dit op Editors etc. lijken, laat maar komen dan. Ik moet Ritual binnenkort toch echt een keer gaan kopen, maar ja er zijn zoveel mooie CD's die ik nog graag wil.

Valt me vies tegen dit album.
Alleen Strangers en Bigger than us kan me enigszins bekoren, de rest is zeer zwak tot zelfs ronduit slecht.

Jammer dat ze de kracht van hun eerste album hebben verkwanseld. Ben bang dat ze een eendagsvlieg blijken te zijn.

Toch verhoogd naar 4 sterren.
Behalve Power and Glory en Come down vind ik de nummers zo lekker klinken, dat ik deze makkelijk 3 keer per dag op kan zetten. Strangers en Bad Love blijven voor mij gewoon geweldige nummers. Het kan zijn dat de nummers op langer termijn zouden kunnen gaan vervelen, maar daar ziet het nu nog niet naar uit.
Minder dan TLML, maar zeker een geslaagd 2de album.

verhoogd naar **** sterren

puike ceedee !

Ik moet zeggen dat dit album weer erg lekker in het gehoor ligt, ik betwijfel of ik dit op de lange termijn veel ga luisteren maar de refreinen zijn echt heerlijk! niet heel ingewikkeld of bijzonder maar ze liggen heerlijk in het gehoor! de coupletten zijn niet bijster geweldig en de begeleiding is ook niet echt origineel of afwisselend.

Maar al bij al een erg fijne plaat om naar te luisteren, dus een 4 voornu!

De nieuwe WhiteLies word steeds meer een teleurstelling.
Te veel een kopie van het debuut, te weinig vernieuwing, met een standaard geluid.
mijn luister gevoel is: tijdelijk leuk..

Ach...gebeurt hier ook....

Ik vind dit wel een leuk album. Nergens vernieuwend of uitdagend, maar dat moet ook niet altijd. Er staan zeker enkele topnummers op, vooral op de eerste helft.
Ik heb hun eerste album wel nog niet gehoord.

"It is bigger than us". Dat gevoel heb ik inderdaad: De muziek klinkt groter dan de band is. Ze doen zich groter voor dan dat ze zijn. (Vast al eens eerder gezegd, niettemin vind ik het een mooie illustratie van wwat voor gevoel ik krijg bij het album).

Ik weet nog niet wat ik ermee moet. Ik zet het in ieder geval niet met plezier op, misschien is dat de reden dat ik nog niet weet wat ik ermee moet.

Opener Is Love heeft duidelijk Madchester invloeden.
Beats die passen bij The Stone Roses en Happy Mondays.
Verder doet het mij denken aan het Zooropa avontuur van U2.
Verfrissend geluid waardoor je gaat denken dat White Lies een andere richting in slaat.
Wat is dat orgeltje heerlijk.
Sloffen door het opwaaiende festivalzand.
Het gevoel dat ik ook kreeg bij de eerste keer The Only One I Know van The Charlatans.
Sluiten ze hier dan de jaren 80 af.
Openen ze de deur naar de jaren 90.

Het antwoord is simpelweg nee.
We gaan op dezelfde voet door als To Lose My Life…
Velen grootheden uit de jaren 80 willen terug grijpen naar dat geluid.
Waarin Depeche Mode, Simple Minds, U2 en Duran Duran in faalden.
Hier is het bewijs dat het wel degelijk haalbaar is.
Denk aan albums als Vienna van Ultravox en The Hurting van Tears For Fears.
Kille oefenruimtes waar adem veranderd in ijs.
Mark Hollis van Talk Talk die zijn warme gebreide muts aanbied.
De melancholie van Joy Division vermengt met het hoopvolle van de oude U2.

Oké, de zang is niet altijd even zuiver.
Maar het gemeende gevoel wat hij er in legt is wel puur.
Harry McVeigh is niet werelds beste tekstschrijver.
Meezinggehalte en het vermogen om de lyrics te onthouden zijn hier belangrijker.
Liever een eenvoudig nummer wat zich heerlijk in je hoofd nestelt.
Dan een moeilijk hoofdpijn veroorzakend hoogstandje.

Eigenlijk ben ik opgelucht.
Gewoon een bandje wat mij het gevoel van vroeger wil terug geven.
Net te jong voor de hoogtepunten uit die periode.
Nu krijg ik de kans om ze alsnog te beleven.
Dankbaar buig ik mijn hoofd voor White Lies.

Maar de schijnbare grote kracht ligt bij producer Alan Moulder.
In het verleden tilde hij bands als Depeche Mode, Smashing Pumpkins en Nine Inch Nails naar een hoger level.
Hier levert hij nogmaals het bewijs van zijn vakmanschap.

Nette review Deric!

Ik ben het toch met je eens, en dit is toch best een aardige plaat.
En laten we eerlijk wezen, een beter alternatief voor die jaren 80 sound is er gewoon niet, zeker niet als je nog iets zoekt waar je in de verte Joy Division mee kan vergelijken.
Ben benieuwd of er nog een volgend album zou komen, dan weten we echt wat we hebben.

Ik verbaas me toch over de enorme lage score hier.
Mijn kennismaking met White Lies en ik moet zeggen dat ik positief verbaasd ben.
Toch een heel leuk plaatje, niet zo goed als de bands die hier oa. vergeleken worden,
maar toch heel leuk plaatje.

Daar som je wel een illuster rijtje 80's op. En zo had ik er nog niet naar gekeken.
Ik ga een poging wagen dat er ook allemaal in te horen. Want als White Lies die echo's weet te verenigen, moet het meer zijn dan 'de gemiddelde sound die ik tot nu toe beleefde.