Queen - A Kind of Magic (1986)

reactie verwijderd.

Who dares?

Ik was queen ten onrechte een tijd uit het oog verloren. Ik was te veel hard rock fan. Dat lukte overgens maar ten dele want altijd had queen wel een hit of twee. Maar platen kocht ik niet meer van ze. En ik ken queen van sheer heart attack. Dat was met de volgende twee platen mijn inziens tevens hun heydays. Maar ook daarna bleef ik de band nog een tijdje redelijk volgen. En met deze keerde ik weer terug op het oude nest ha. En nu ben ik best wel verbaast over de matige waardering van dit schijfje. Er staan naar mijn inziens meer dan behoorlijke queen nummers op. En ook ik vind hem helemaal niet onsamenhangend hoezo eigelijk? Omdat een paar nummers voor een film gebruikt zijn? Of zelfs voor een film geschreven zijn! Who wants to live is toch zeker een van de queen krakers of niet soms?! Niks mis mee met deze queen

Dat roep ik al jaren!

Het is alleen jammer dat A kind of magic en Friends will be friend er op staan, die geven het album een slechte naam.

Nou, Friends Will Be Friends vind ik nog wel een fatsoenlijk nummer. One Vision is wel aardig (op dat disco tussenstuk na), Who Wants To Live Forever is redelijk, en in Princes of The Universe hoor je een vleugje oude Queen, en dat is leuk. De rest vind ik eigenlijk waardeloos.

Dat disco tussenstuk in One vision, zoals je dat noemt, vind ik juist voor het aparte aan het nummer zorgen. Haal dat stuk weg en je houdt een goed maar doorsnee rocknummer over. Dat is wat mij betreft dus juist weer dat Queen-trekje wat ze zo bijzonder maakt. Tsja en als je Who wants to live forever als 'redelijk' wegzet dan houdt het wat mij betreft op

Ja, en het erge is dan dat een wel heel erg standaard Queen-deuntje (zelfs in 1986 was het al oubollig) als Friends will be friends nog als enige een "fatsoenlijk nummer" wordt genoemd.

Het zijn juist tracks als Who wants to live forever (en ik geef toe dat het later compleet grijs is gedraaid) dat een hele nieuwe en verfrissende band laat horen.

We hebben het er verder nog maar weinig over gehad, maar ik vind Queen uitermate geschikt voor de filmuziek die hoorde bij een (fantasy-)film als Highlander. Ze hebben er echt iets heel bijzonders van gemaakt.
Iets dat overigens bij Flash Gordon volstrekt is mislukt. Maar toen (1980) zat de band ook in een enorme dip, heel verklaarbaar.

Queen rockt op A kind of magic weer als een jong veulen dat voor het eerst weer de wei in mag. Inclusief, en dat is nu eens het betere Mercury werk, nummers als One year of love en Pain is so close to pleasure. Door de terugkeer naar hun roots (er is eindelijk weer duidelijk sprake van Queen muziek als eigen stroming) klinkt de band als herboren.

Ze kunnen ook weer hoorbaar rocken en "blazen" met kant 2 menig concurrent van de sokken.

Even voor de duidelijkheid: One Year of Love is een song van de hand van John Deacon. Mercury brengt het overigens wel overtuigend.

Ja, met One Year Of Love en Pain Is So Close To Pleasure keren ze weer helemaal terug naar hun roots: Motown!

A kind of Magic is een waardeloze plaat als geheel... Het is meer een verzameling van tracks van Queen uit die tijd...

Wat nummers van twee films en wat opvulling...

Als geheel is het absoluut een rommeltje . Queen was juist zo goed in hun artistieke toptijd om ondanks de diversiteit in hun songs de albums als een coherent geheel te laten klinken .
De absolute kracht van een band als Queen .

Op dit album is dat ver te zoeken . De groep springt werkelijk van de hak op te tak in vaak negatieve zin . De plaat begint krachtig met hun eigen liveaid song One Vision . Een voorbeeldige rocker , zoals in hun goede dagen . A Kind Of Magic is wel een catchy song , maar een niemendalletje die" live" ineens veel meer ging leven .
One Year Of Love is een drakerige en kitscherige semiballad .
Pain Is So Close To Pleassure is een poppy/soulachtige song die er wel mag zijn , maar in de Queenhistorie weinig momorabel is .
Friends Will Be Friends is in de stijl van We Are The Champions . Een typische meezinger , met een herkenbaar geluid , maar ook wat melig .
Who Wants To Live Forever is dan weer sterk . Een orchestrale bombastische song die zonder meer het hoogtepunt is van deze plaat .
Gimme The Prize is chaotisch en voor Queen's doen nogal rommelig en weinig melodieus .
Don't Lose Your Head is ook stuurloos en lijkt meer een collage dan echt een liedje .
De majesteuze rocker Princess Of The Universe sluit het geheel dan toch nog heel aardig af .

Kortom, Queen is hier nog lang niet waar het moet zijn . Gelukkig kent het toch nog een aantal sterke tracks , en een aantal redelijke . Kom dan net uit op een 3.

Met name Deacon was fan van Motown (en later disco), en dat hoor je in veel van zijn songs terug.

One Year of Love drakerig en kitscherig? Vind het een geweldig mooie klaagzang. Gimme the Prize is een geweldig hard en daardoor verrassend nummer voor Queen. Ik vind, als je dan zwakke punten wilt aanwijzen, kies dan Pain Is So Close To Pleasure en Don't Lose Your Head, zoals bikkel2 al deed. Maar eigenlijk zijn ook die nummers nog vrij lekker. Dan misschien toch One Vision als zwakste schakel? Klinkt wat melig.

Ben het wel eens dat het geheel een beetje onsamenhangend is, maar alle deeltjes op zich zijn te prijzen.

Qua sound vind ik het album juist wel een eenheid. Niet zo open en fris als The Game en The Works, overigens. Vetter en zwaarder.

Ik vind The Works veel lekkerder geproduceerd. De gitaar klinkt daar veel meer geplaatst, de gitaarsound zelf spreekt me meer aan, we horen er nog een piano, en de synthesizers worden daar nog min of meer als extra instrument gebruikt, minder als vulmiddel.

Op A Kind Of Magic en de producties daarna, hebben keyboards definitief de piano (en deels de gitaar) vervangen. Dat kwam de creativiteit niet ten goede. En echte drums werden eveneens een zeldzaamheid.

Met de produktie van The Works heb ik veel minder . Ik vind het dunnetjes klinken , wat schel zelfs . De drums erg blikkerig en niet krachtig .
De produktie van dit album vind ik wel beter ; krachtiger en voller . Maar het zijn de jaren 80 en ben over het algemeen niet zo dol op 80's produktie's .

Er werd veel aan drumcomputers overgelaten (ook bij Queen ) en toendertijd waren ze nog niet zo ver om het organisch te laten klinken .
Ook de synthesizers hier vind ik niet altijd even doeltreffend , af en toe te overheersend , terwijl May het makkelijk kan dragen .

Mee eens. Ik vind deze ook beter (krachtiger) klinken dan The works. Maar ik heb al genoeg de loftrompet uitgestoken over dit album...ik ga in herhaling vallen

One Vision. Wat een power en wat een geweldige drive zit in dat nummer zeg!!

Absoluut één van de beste openers ooit! Zowel op een album als live. De opbouw tijdens de intro die langzaam aanzwelt en dan; boem, die gitaarriff van May. Magistraal!!

One Vision is inderdaad een lekkere rocker, met prima spel van zowel May als Taylor. Alleen dat middenstuk vind ik niet echt leuk.

Dan vind ik stiekem de Taylor-song Kind of Magic sterker. Lekker gitaarwerk. Gaaf drumwerk (met shakers) en een ontzettend mooie zanglijn.
Dit is toch de eerste Taylor-song in jaren, die weer echt goed is.

Je merkt wel dat de twee speelfims waarvoor meer dan helft van de songs van deze songs voor geschreven zijn, een positieve injectie aan de bandleden gaf.

Vooral kant 2 van de lp (nummers 6 t/m 9) zijn erg sterk.

Alleen nummers 3 t/m 5 vind ik echt helemaal niks.

One year of love helemaal niks??
Ik vind dat nummer dus echt een geweldige ballad die, onterecht, veel te vaak over het hoofd wordt gezien!

Het komt door dat lelijke electronische pianogeluidje, de fantasieloze drumcomputer en ik ben geen fan van saxsolo's in de rockmuziek.
Erg obligate jaren 80-ballad.

Ik ben het met je eens Michel. Het is allemaal erg klinisch. Ik vind het ook een draak.
Misschien dat deze bewuste song in een minder glad jasje beter tot zijn recht had kunnen komen,. Maar zoals eerder gezegd, Queen en synths/drumcomputers vind ik niet echt een geslaagd huwelijk.
Op een bepaalde manier lieten ze het vaak erg verkeerd klinken , terwijl Brian May makkelijk een strijkorkest uit zijn gitaar haalde.

Michel: ik heet Michiel

(sorry)

Als je echt slechte synths/drumcomputers wilt horen dan moet je Shove It van The Cross eens opzetten.
Dat klinkt als een nageboorte van The Works/Kind of Magic.

Ik moet erbij vermelden dat ik bij dit nummer (One year of love) altijd de beelden van de scene uit de film voorbij zie komen. Het één zal het ander wel helpen waarom ik dit zo'n geweldig nummer vind. Die drumcomputer kan ik me totaal niet aan ergeren eerlijk gezegd. En die sax geeft het nummer juist een enorme boost vind ik.

Sorry typefoutje . Net wakker uit nightshift, dan krijg je dat (lol)
Ik ken het nummer. Die drumcomputer is erg prominent. Maar ja , dat was een beetje de waan van de dag die periode.

Ik vind het zo bizar, dat van alle drummers die ik erg hoog heb zitten, juist Roger Taylor zo flirt met synths en drumcomputers.
Dat hebben Bill Bruford, Ian Mosley etc. nooit gedaan.

De enige andere drummer die me te binnenschiet die ook zo met electronica bezig was, is Steve Negus van Saga, maar zelfs die is er op terug gekomen.

Ik vind Roger Taylor toch een beetje drummer tegen wil en dank. Ik geloof niet dat hij ooit dezelfde passie voor het instrument had dan de grote drummers uit zijn tijd. Desondanks was zijn vroegere stijl herkenbaar en belangrijk voor de Queensound.

Ik herinner me echter ook die drumsolo bij een concert van Queen + Paul Rodgers in Ahoy. Om te gieren vonden we het. Volgens mij werd er door een roadie steeds een trommeltje of een bekkentje bijgezet. Als die roadie nou steeds een trommel had weggehaald had het nog enige muzikale relevantie gehad.

Als ik dan lees, dat hij zijn Queen-Extravaganza project is gestart, omdat hij zich zo ergerde aan al die matige Queen-coverbands, dan denk ik: volgens mij zou je nu zelf bij geen van die bands worden aangenomen.

Maar goed, toch mag ik 'm altijd wel. Hij kan dacht ik ook wel om zichzelf lachen, en dat maakt hem sympathiek.

Ik schat Taylor toch wel redelijk hoog in. Hij is herkenbaar en ik heb 'm op studioplaten heel knappe complexe dingen horen doen.
In het heden is hij echt een old school rockdrummer en komen zijn fills misschien wat statiger over.
Hij wilde natuurlijk naast het drummen ook wat meer. Een songwriter zijn en naast Queen op gepaste tijden solodingen ondernemen.
Wel een muzikant die graag dingen ondernam.
Ik denk daardoor inderdaad dat hij niet alleen '' just the drummer'' wilde zijn.
Geen type als Bonham, Piace, Butler, die echt drums uit ademde.

Overigens Michiel ; Bill Bruford heeft vrij lang op een electronische kit gespeeld. Dan wel geen samples, maar het deed erg kunstmatig aan.
Als er eentje op een acoustische kit moet spelen dan is het Bruford wel. Met zijn techniek en soepelheid is dat toch een verademing.

En niet te vergeten dat Roger een ontzettend goede zanger is (en songwriter) en het als gitarist/frontman van The Cross echt wel overtuigend overkwam.


(Bruford's experimenten met de elec. drums zijn volop op youtube te bekijken en soms echt beschamend)....