Queen - The Game (1980)

Dragon Attack heeft wel een vette riff en gave drumpartijen. Alleen dat gerap staat me dan weer tegen.

Het titelnummer vind ik geen goede keuze om een plaat mee te beginnen. Normaliter knalt Queen er veel harder in. Verder wel een lekker nummer.
Another One Bites Dust is helemaal kapot gedraaid maar blijft een lekkere funker.

Crazy Little Thing Called Love is een geslaagde rock'n'roll parodie.

Save Me is een beetje een saai broertje van Spread Your Wings. De videoclip is wel heel erg mooi.
Save Me is echt een héél mooi nummer maar Spread Your Wings is echt nog héél veel mooier.

Verder zijn de volgende nummer echt heel irritant en wat mij betreft gewoon heel erg slecht: Prime Jive, Don't Try Suicide (wel lekkere solo) en Coming soon.

Sail Away Sweet Sister is echt heel mooi ook (Brian May).

Is toch leuk als iemand dat opvalt. Dan kan tenminste weer eens wat praten over deze plaat.

Het 100000ste bericht over hoe goed Brian May is, dat boeit mij dan weer geen jota.

Don't Try Suicide vind ik, ondanks de tenenkrommende tekst, best wel een lekker nummertje.
Rock It en Coming Soon zijn hier de zwakste broeders, maar zijn ook best aardig. Ik kan er in ieder geval goed mee leven.

Coming Soon komt trouwens van de Jazz-opnames. Dit hoor je.

Na de eerste 3 nummers, zet ik de plaat meestal af. Jammer van Save Me, dat zo ver weg op de plaat staat.

Nee hoor, ik hoor het niet. Hoe weet je dat?

Ik dacht dat ooit eens gelezen te hebben, maar ik heb het net even nagezocht. Het is eigenlijk in 1979 opgenomen, samen met Crazy Little Thing..., Save Me en Sail Away, Sweet Sister.
Wel is er tijdens de Jazz-sessies een instrumentale take opgenomen.

De geluidskwaliteit van dat nummer vind ik nogal gelijkend aan Jazz: Nogal mager.
Dat deed ook mee in mijn gedachte.

Wel hoorbaar eigenlijk dat die nummers iets ouder zijn. Toch iets traditionelere Queen-sound dan bij de "nieuwere" nummers als Dust, Need Your Loving of Dragon Attack.

Welk lettering is trouwens officieler? Met witte of met zwarte letters. Ik heb het over de bandnaam en de albumnaam op de hoes.

Er staan een paar pareltjes op the game. 't is zeker niet hun beste, maar zoals met elke plaat die ze ooit gemaakt hebben, staat er genoeg op dat de moeite is om de aanschaf te rechtvaardigen

Ik wil deze plaat zo graag goed vinden. Omdat ik alles van Queen wel zo'n beetje goed vind.

Maar het zijn echt de singles die deze plaat overeind houden. Play the Game, Save Me, This Thing Called Love en Another Bites the Dust zijn stuk voor stuk erg sterke songs.
De enige andere mooie song is Sail Away Sweet Sister. Schitterend bas-spel van Deacon.
Ook Dragon Attack is een lekkere rauwe rocker, die vooral live erg schittert.

Prime Jive, Suicide, Coming Soon en Need Your Loving zijn op het vervelende af. Erg jammer.

Hot Space en The Game hadden beter één album kunnen zijn, waarbij dan een hoop songs hadden kunnen worden weggelaten.

De Taylor-nummers doen inderdaad pijn aan je oren, maar dat is meestal het geval. Op de overige nummers overtuigt de band met een frisse aanpak en lekker open geluid. Wat minder zwaar allemaal, maar nog niet zo'n fantasieloos synthesizertapijt, waar ze later last van kregen.

Horen jullie trouwens in Crazy Little Thing, in de eerste 3 seconden, ook het bibberige effectje van een pick-up naald die op een vinyl singeltje wordt gelegd?

Als ik mijn favoriete Queen-nummer zou mogen noemen, of eigenlijk sowieso mijn all time favoriet, dan noem ik Save Me. Alles is daar mooi en goed aan, ik word het nummer nooit zat.
Ik blijf The Game een sterke plaat vinden. De laatste echt goeie Queen-plaat als je het mij vraagt, al komt The Works nog in de buurt.

Save Me is een schitterend mooi nummer.

Live spelen May en Mercury allebei de piano.

De akoestische solo is ook schitterend, en vooral als dan de electrische solo er in knalt. Erg mooi.

Ook een mooie promovideoclip, overigens.

Mee eens. Save Me is een prachtig melodramisch stuk. Gek genoeg vind ik het een beetje verdwaald overkomen op The Game.
Je hoort wel heel duidelijk dat dit in een vroeger stadium is opgenomen.
Maar het is wel een schaars hoogtepuntje op een plaat die mij zeker achteraf teleurstelt.
Niet alles is kommer en kwel , maar het schommelt erg in songkwaliteit.

Is het toeval dat ik deze en "Flash Gordon" als enige nog niet op cd heb ?
Ik kan hem dromen, maar destijds vond ik alleen track 4,6,8,9 en 10 echt goed.

Heb altijd het idee gehad dat ze wat te snel met de opvolger van "Jazz" zijn gekomen, voor Queen begrippen een wat zielloze plaat.

Wat vind je van Play the Game en Dragon Attack?

Was die vraag voor mij ?

Een prima start van de cd. Play The Game is een degelijke Mercurysong.
Dragon Attack heeft een lekkere shuffle.

Nee , ik heb meer moeite met Another One Bites The Dust , Rock It (prime jive) wat achteraf bekeken een obligate Taylorsong is . Don't Try Suicide en Coming Soon.
Crazy Little Thing Called Love is ook niet bepaald mijn favoriet , maar die persiflage kan ik nog wel waarderen.
Sail Away Sweet Sister is trouwens ook niet verkeerd , maar blijkt toch een vergeten Brian May song.

Voor iedereen wat mij betreft

Nee, de persoon ( http://www.musicmeter.nl/user/33585 ) noemde zijn favorieten, en daar stonden de nummers 1 en 2 niet tussen, die ik persoonlijk juist erg sterk vind.

Maar Michel, jij bent ook drummer toch? Dan snap ik wel waarom Another Bites the Dust (en zijn erfenis) niet je favoriet is.
De funky gitaarlijn vind ik te gek trouwens.

Het zijn inderdaad dezelfde drie nummers die jij noemt die ik echt vervelend vind.

Play the game, sail away sweet sister en save me maken dit album mi de moeite waard.

Over de drumpartij van Roger taylor in Another One Bites The Dust kan ik eigenlijk niets verkeerds melden.
Hij doet zijn ding en in deze vorm kan je er volgens mij weinig aan verklooten.
Een John Deacon bedenksel en die zat al erg in de funk/soul/dance hoek op dat moment.
Natuurlijk goed geluistert naar The Sugarhill Gang met Rappers Delight uit 1979.
Bepaald niet de meest originele Queensong en het is ook wat kil en zakelijk.
Zette de groep wel qua hits op de kaart in Amerika , waar het heel goed scoorde.
De gitaargroove van May is inderdaad lekker.
Hier begon Queen trends te volgen en ging het minder op eigen kracht te werk.
Enerzijds logisch , anderzijds leverde het wel wat teleurstellender werk op.

The sugarhill gang hadden natuurlijk goed " geleend" van Chic' s Good times

Heb je gelijk in. Zo zie je maar weer, iedereen jat van elkaar. En de chic songs zijn nog steeds regelmatig in samples te horen.

Met funk in het algemeen kan ik weinig tot niets.
Dus als Queen daar iets mee doet dan sta ik niet te juichen, "Dragon Attack" en "Another One Bites the Dust" zijn niet aan mij besteedt.

Verder is op zich "Crazy Little Thing Called Love" inderdaad een grappige persiflage, maar als volwaardige album-track een storende factor zoiets moet je niet te vaak horen.
Het niemendalletje "Don't Try Suicide" zou ik niet eens zo erg vinden maar is hierop te veel.

Het leuke van Queen vomd ik het extraverte, met "Play the Game" en "Save Me" krijgen we zowaar 2 songs volgens het boekje.
Keurig geproduceerd, mooie melodielijnen en mooie opbouw..... maar ergens vind ik het te gladjes klinken.
Van "Save Me" hadden ze destijds hoge verwachtingen, in een interview zei geloof ik Brian May dat dit een megahit zou kunnen worden maar dat viel nogal tegen.

funk

niet alles met een melodieuze baslijn is funk

Another One Bites the Dust en de Hot Space plaat die volgde, liggen toch lekker dicht tegen de funk aan, is mijn bescheiden mening.

Zijn er regels aan funk verbonden?

Funkinvloeden dan.

Min of meer ,zoals elk genre, slapping bass bijv, vindt ik toch wel 1 van de hoofdbestanddelen uit de funk

Nou, daar ben ik het dan weer helemaal niet mee eens.
Bass-slapping komt in bijna elk genre wel voor.

En de befaamde P-Funk, kent niet eens slap-bass. De slap-bass komt overigens voort uit de jazzrock-fusion (zie bijv.: Stanley Clarke - School Days (1976) ).

Het is een steengoed nummer, maar wellicht iets te doordacht en gelaagd om gigantisch mee te kunnen scoren. Een simpele meedeiner is het allerminst.

Voor Play The Game geldt eigenlijk hetzelfde.

Save Me is nogmaals erg geslaagd. Feitelijk een song die in 1980 nog enigzins het vertrouwde geluid liet horen. Piano , bas, drums , gitaar.
Een wat vergeten single achteraf.
je kunt je afvragen was het wel een single.
Queen had tot dan toe altijd catchy frivole singles uitgebracht .

Dit was uiteindelijk misschien meer een albumtrack. Op dit album springt het er songmatig absoluut uit.

Ik vind Save Me een broertje (of zusje) van het grandioze Spread Your Wings.