Queen - The Game (1980)

Zeker. Zit wel wat in. Nummers die basic neergezet worden, maar de melanchonie wordt heel sterk weergegeven.

Beide grote Queen ballads. Maar Save Me heeft die geweldige backingvocals, de gitaarsolo's... Maar ook Spread Your Wings...

Ozric brengt me weer helemaal in de Queen stemming. Heb vanmiddag zelfs dat nieuwe boek gekocht, 40 Years nogwat.

Edit: het heet: Queen: The Ultimate Illustrated History of the Crown Kings of Rock

Save Me was duidelijk een single, de eerste single van dit album (voor mij) en de eerste echte single na het sterke Live Killers dubbel album en na het geweldige Jazz album. Save Me was voor mij de single van deze plaat en sterker dan Crazy Little Thing Called Love, dat ik een absoluut zeiknummer vond, hoewel deze eerder werd uitgebracht. Crazy Little Thing was voor mij een allegaartje en geen echt Queen nummer. Play The Game was ook een echte Queen single en Another One Bites The Dust weer niet.

Maar Crazy Little Thing was wel de 1e single.

Wat wel een geschikte single is en welke niet, daar valt dus over te discusseren. In commercieel oogpunt waren Crazy en Another Bites The Dust behoorlijk succesvol, dus waren het goede keuzes om dat op single uit te brengen, even afgezien of het je smaak wel of niet is.
Dat valt dan weer niet te zeggen over Save Me en Play The Game. Twee wat authentiekere Queensongs die ik als songs ook absoluut hoger heb zitten.
Maar veel verder dan de top 20 kwamen ze niet.
Dat zegt mij verder niet zo veel hoor, ik denk alleen dat Queen altijd wel aardig aanvoelde wat wel eens goed kon scoren. De tijd dat de groep overrompelde met een heel eigen ding, bleek overigens een stuk minder te worden.
Een rockabilly persiflage en een Funky dance song met een heel populaire basslijn werkte in ieder geval goed.

The Game blijft een ondergewaardeerde prestatie. Een gemiddelde van nog geen 3.5, daarmee wordt de plaat echt tekort gedaan.

Queen stapte af van de door hun zelf platgetreden paden. Ze werden meer open minded, zochten het meer in de eenvoud dan in het blijven volpompen van het klankspectrum. De basissound op The Game is fris, open, maar toch herkenbaar als Queen.

Niet alle stukken zijn misschien even sterk, maar dat was bij Queen altijd al het geval. Maar Save Me, Play The Game, Sail Away Sweet Sister en Dragon Attack vind ik toch echt goede songs. Het simpele Need Your Loving Tonight en Don't Try Suicide.. gewoon prima gedaan.

Ik vind het te prijzen dat ze echt durfden om te vernieuwen met The Game. Het werd beloond, doordat het album, dit keer ook in Amerika, een grote hit werd. Deze plaat bracht Queen naar nieuwe hoogten qua succes. Het nemen van risico's, onder aanvoering van nieuwe producer Mack, is een goede stap geweest. Ze namen weer een voorsprong en wisten weer te verrassen.

Ik vind het wel meevallen met de risico's die ze hier namen, dat deden ze vooral met "Hot Space" en daar werden ze dan ook genadeloos op afgerekend.
Save Me, The Game en Sail Away Sweet Sister zijn gedegen songs maar klinken mij te netjes en overgeproduceerd (vergelijk het met "Spread Your Wings" die wel energiek klinkt).
Een parodie op andere muziekstijlen deden ze ook al regelmatig, wat dat betreft zijn de 2 grote hits van dit album ook al niet echt verrassend.

De rest varieert van flauw (Don't Try Suicide) tot gewoon goed (Rock It (Prime Jive)), een 3,5 ster dekt voor mij de lading precies.

Eigenlijk de eerste plaat waar Queen wat meer met een 'zwarte' sound ging experimenteren, wat ze zoals bekend nog verder zouden doorvoeren op kant A van Hot Space. Maar nummers zoals 'Dragon Attack', de coupletten van 'Don't Try Suicide' en natuurlijk 'Another One Bites the Dust' geven voor mij al deze koerswijziging aan. En opeens worden er ook overduidelijk synthesizers gebruikt. Inderdaad een gedurfde koerswijziging.

Toch vind ik het songmateriaal beduidend minder dan op de voorgaande albums. 'Save Me' is voor mij verreweg het beste nummer en ook 'Sail Away Sweet Sister' mag er zijn. De singles hebben mij altijd wel kunnen bekoren, en ook 'Need Your Loving Tonight' is prima, maar de rest van het materiaal is mager. Met als dieptepunt de ELO rip-off 'Coming Soon'.

En die hoesfoto...

The Game bevat te veel zwakker broeders. Crazy en Another One Bites The Dust mogen dan op single gebied succesvol zijn geweest, het zijn niemendalletjes waar Queen voor het eerst eigenlijk de eigen ik overboord gooit.
Queen flirte alijd al met veel diversiteit en dat werkte, omdat het sterke nummers waren en goed in het concept pastte.

Ook de B-side is niet erg overtuigend. Roger Taylor's bedenksels zijn onder de maat. Rock It is tegenwoordig bij beluistering erg gedateerd en doet wat obligaat aan, en Freddie's Don't Try Suicide komt in aanmerking voor zijn slechtste eigen geschreven nummer.
May blijft aardig overeind. Eerder al met Dragon Attack en Sail Away Sweet Sister en Save Me zijn ook niet verkeerd.

De Queen fans van het eerste uur haakten hier redelijk massaal af maar Queen had het vermogen (en had ook daarbij bijpassende muziek gemaakt) om een geheel nieuw cliëntenbestand aan te spreken.
Alhoewel ik nog niet zou weten of dit doelbewust is gedaan.

Met name dus in de VS, waar de band ineens omarmd werd door o.a. de bevolkingsgroep die valt voor leer, snorren en grote zonnebrillen. Het rockidioom van de eerste albums werd ingeruild voor de rockabilly van Crazy little thing called love en de rap-achtige benadering van Another one bites the dust.

Een enkel nummer doet bij vlagen nog wel eens herinneren aan oude tijden.
Maar het meest bizarre is natuurlijk dit een geweldig experiment te noemen, een gewaagd en te prijzen uitstapje, terwijl er feitelijk sprake is van een nauwelijks te verbloemen bloedarmoede.

Is het een te prijzen en gewaagd experiment als je favoriete band opeens muziek gaat maken die geschikt is voor Oranje TV? Een optreden tussen Frans Bauer en een ander paar piraten in een party tent? Of mag je daar best wel wat van zeggen?
Ik denk het laatste.

De muziek die Queen maakte was na News of the world nog steeds zeer geschikt om verder uit te diepen. Ze hadden zichzelf alleen een paar jaar de tijd moeten geven om na te denken over nieuwe projecten. Het maken van muziek die uitermate geschikt bleek voor discotheken is een uiterste waar de oude liefhebbers van Keep yourself alive en Liar niet op zaten te wachten.

Er blijft natuurlijk altijd een groepje muzikale fijnproevers dat liever had gezien dat Queen tot begin jaren '90 in omgekeerde balletpakjes of lange kimono's, lang getoupeerd haar en zwarte nagellak en blauwe oogschaduw tot in den treure alleen hun eerste vier platen waren blijven vertolken voor een steeds kleiner wordend publiek (vanavond in De Lantaarn in Hellendoorn: Back to the seventies met ....Queen!) . Waarschijnlijk met een voortdurend wisselende bezetting (wegens drugs, drank, wanhoop, armoede, musical differences), vloeistofdia's en meer treurigheid, die veel bands kenmerkt die niet in staat zijn gebleken zich verder te ontwikkelen.

Goed, deze liefhebbers van de ware essentie van Queen, deze "originals" zal ik ze maar noemen, oftewel de echte kenners, kunnen natuurlijk helemaal niets met dit album. Begrijpelijk.

Voor iedereen die van een goed klinkende plaat houdt met doorgaans behoorlijk goede nummers, gespeeld door een uitstekende groep muzikanten die inmiddels als groep een rijk verleden had opgebouwd, desondanks in staat was zichzelf te vernieuwen maar nog niet alle trademarks overboord had gegooid, en zichzelf nog niet kleineerde door muziek voor uitsluitend jonge tieners te maken, is The Game een aanrader.

.......Dat Queen beter kon dan The Game én dat er prima ruimte bestond voor verdieping van hun muziek bleek weer zo'n beetje vanaf A kind of magic, het eerste album na een sterk optreden tijdens live aid. The Miracle zet de tendens prima voort en uiteindelijk zette Mercury met de zwanenzang Innuendo een uitstekende versie neer van Queen-muziek anno de jaren '90.

Met de dood voor ogen koos Mercury voor een gevarieerd en over het algemeen redelijk stevig rockalbum, bijgestaan door gemotiveerde bandleden. Geen spoortje meer van de muziek zoals die begin jaren '80 aan het vinyl was toevertrouwd. De cirkel was weer rond.


De professionele zelfkennis van May en Taylor spreekt boekdelen, gelukkig blijven ze altijd beleefd bij de informatieverstrekking.

Het citaat (bron onbekend schijnbaar). gaat in hoofdzaak over Hot Space en veel minder over The Game. Als je hiermee wilt aantonen dat het gebruik van synthesizers de band geen goed heeft gedaan, waarom geef je dan zo hoog op over The Miracle en Innuendo? Beide platen staan ramvol synthesizers, die als een dun kleverig papje uit mijn luidsprekers druipen. Brrr. Op The Game werd het ding nog als toevoeging gebruikt. Op de laatste twee platen als kleur- en geurloze behangerslijm.

Synth's en Queen vind ik ook niet echt een gelukkig huwelijk.
Maar goed, Ik denk dat Queen's insteek was om vooral de bombast wat minder te laten voor wat het was.
Iets wat op News Of The World al voorzichtig aan de hand is.
Op The Game hoor je een band die wat synth's gebruikt, maar vooral als een band wil overkomen die niet al te veel poepas meer nodig heeft.
Daarom is The Game waarschijnlijk wel hun meest eerlijke plaat.

Ik vind die uitgangspositie ook niet verkeerd, en buurman heeft gelijk als hij zegt dat de groep onmogelijk had kunnen voortborduren op hun verleden , met inderdaad het hele verkleedcircus en alle glam die een grote rol speelde in het begin.
Ook Queen moest verder, maar buiten dat hoor je wel wat verval als het om continuiteit gaat.
The Game is duidelijk geen album met hoogtepunten. Zelfs wat door kan gaan als de beste songs van het album, hebben geen onvergetelijke indruk achtergelaten.

Ik begrijp dat Queen verder moest en ook met deze plaat zullen ze ongetwijfeld wel wat nieuwe fans aangeboord hebben, maar laat ik dan maar ''een original '' zijn.
Ik vind het echt een paar stappen fiks achteruit. Met de wetenschap dat de groep zoveel beter kon en een vijftal platen maakte die nu nog steeds tot de verbeelding spreken, is dit een mager resultaat, en dat ging jammerlijk nog wel even door.

Jawel, maar moest dat dan op de wijze waarop het is gegaan? Er wordt door De buurman net gedaan of er geen ander alternatief was dan The Game en dat is natuurlijk onzin.

Die verkleedpartijen discussie die hij ook oproept slaat natuurlijk ook nergens op, net zo goed als dat de eerste albums van Queen alleen voor jonge tieners geschikt zou zijn. Of de stelling dat het The Game moest worden of anders optreden in het buurtclubhuis.

Er zijn hele volkstammen aan bands die redelijk zichzelf zijn gebleven, met een hele ontwikkeling en al, zonder dat er bespottelijke uitstapjes moesten worden gemaakt zoals Queen toch wel een beetje heeft gedaan. En ook die bands trekken nog steeds volle zalen én ze hebben nog steeds smaakvolle nieuwe cd's.

Of het nu gaat om Bruce Springsteen, Patti Smith of Leonard Cohen. Maar goed, dat weet je zelf ook.

Nou, bespottelijke uitstapjes.... dat vind ik nu ook weer niet. Queen was juist van de diversiteit, dat toont ook hun vroegere werk aan.
Queen was in basis een rockband maar wel met het vermogen en de lef om vanuit die basis andere stijlen beet te pakken.
Laat ik duidelijk zijn, ik omarm deze periode ook niet echt. Ik zeg wel eens, '' toen de snor kwam ging het fout.''..... dus tja. Maar we kunnen zeggen wat we willen, maar de hits bleven komen en Queen werd groter en groter, al zullen er fans v.h eerste uur zijn afgehaakt.

Voor Queen was The Game kennelijk op dat moment het alternatief. Gezien de aanvulling met al wat oudere hits als Crazy en Save Me, vermoed ik dat door de zware tours, wellicht het rocksterrengedrag en de druk om steeds te moeten presteren, de klad er inzat, iets waar elke band vroeg of laat mee te maken kriijgt.
Vergeet niet, het was een andere tijd dan nu. Na hun doorbraak hebben ze vrijwel elk jaar getourd en verscheen er elk jaar een album (afgezien van 1979 dan.)
Op een gegeven moment is de pijp leeg en zoiets hoor ik wel een beetje terug op The Game.

Overigens, pastte het bij een groep als Queen om veranderingen aan te brengen. Smaken veranderen in een band, 4 sterke persoonlijkheden met songschrijfers talenten, kon ook niet uitblijven.
Op dat koort wat eerst heel goed in balans was, tuimelde ze er vanaf deze periode wel eens vanaf....... tja.

Ik doelde juist op de laatste Queen albums. Zo vanaf A Kind Of Magic. Geldt niet voor alles, maar nummers als A Kind Of Magic, Gimme The Prize, The Hitman etc. zijn mijn inziens bedoeld voor de categorie jonge muziekvriendjes, zoals je die aantreft in de videoclip van The Invisible Man.

Vergeet ook niet de videoclip. Queen leefde zich enorm uit op dat gebied en zo kwamen de verkleedpartijen ook ineens weer terug.
Evenals : Science Fiction, Ballet, Humor, Magie.... etc. Het werd allemaal in clips verwerkt.
Dit heeft bijna voor iedere band/artiest wel betekenis gehad als het ging om scoren van hits.
Zeker in de jaren 80/90 kon je bijna niet zonder.

Queen heeft altijd commercieel gedacht, zowel op muzikaal gebied uitstraling, trends en media.

Antwoord van Mercury op de vraag wat zijn favoriete Queen album was: "The one that sells most".

Freddie liet sowieso het achterste van zijn tong niet zien tijdens interviews. Hij dolde er altijd slim om heen.

De inclusie van Crazy Little Thing... en Save Me kan verklaard worden:
De band was al vanaf medio 1979 de studio ingegaan om met de opnames van wat The Game zou worden te beginnen. Maar toen er een paar songs klaar waren werden ze door filmregisseur Mike Hodges gevraagd om de soundtrack voor de Flash Gordon-film te doen.
Om het balletje rollende te houden werden Crazy en Save Me op single uitgebracht.
Toen de soundtrack klaar was werden de opnames voor The Game weer hervat.
Het was dus wel de bedoeling dat deze nummers voor het album waren bedoeld.

Lijkt me een logische verklaring. Het Flash Gordon project kwam inderdaad ook in dat jaar uit.

Maar goed, als ze wat rianter in het songmateriaal hadden gezeten hadden ze misschien toch andere keuzes gemaakt.
Met name de aanvulling van Crazy Little Thing Called Love is mosterd na de maaltijd.
Ik vind het er ook niet echt op passen eigenlijk.

Volgens mij zou Greatest Hits al eind 1980 gaan verschijnen, maar werd dat een jaar opgeschoven vanwege Flash Gordon. Toen werd de compilatie aangepakt om 10 jaren de klassieke bezetting te vieren (John Deacon kwam er als laatste in 1971 bij).

Greatest Hits....... en met..... Jawel Crazy, Save Me en Another One Bites The Dust.

Dus tja....

Another One verscheen na de release van The Game, als ik het goed heb.
Zo rond deze tijd in 1980, denk ik.

Volgens mij ook. Play The Game als eerste single verscheen in het voorjaar van ''80'' .
Trouwens die staat ook op de Greatest Hits !
Da's al bijna de helft van The Game.

Eerste single van dit album is Crazy little thing dacht ik. Oktober 1979

Verscheen inderdaad eind ''79''. Begin ''80'' verscheen Save Me.

En toen een aardverschuiving. De nieuwe single Play The Game. Freddie in een strakke outfit(shirt met Flash erop) en DE SNOR !!.
Ik kan me nog herinneren bij het zien van de promo dat ik dus met open mond zat.

Toch is juist Play The Game wel een schaars hoogtepuntje. Een redelijk authentiek klinkende band. Piano/ bas. gitaar/drums en voor het heftige tussenstuk hoor je een gierende synthesizer.
Goed nummer, nog steeds.

Leadzangers hadden in 1980 iets met gezichtshaar geloof ik.
Freddie Mercury, Phil Collins, Mick Jagger...

Billy Gibbons, Dusty Hill, Vader Abraham...