Queen - The Game (1980)

En zijn beiden een stuk beter.

Ik heb hem voor een beroemd topic op mume en mijn goede vriend Kaztor nog maar eens een keer kritisch beluisterd en vooruit, een halfje er bij.

't Blijft toch Queen maar ik blijf er aan de andere kant toch ook bij dat Another one bites the dust bepaalt geen Brighton rock is of The Prophet's song. Je kunt redeneren, ach, ook Queen moest met z'n tijd mee en het waren redelijke pioniers.

Dat is waar. Maar elke vernieuwing is niet altijd een verbetering en vernieuwen om het vernieuwen is niet alleen erg vermoeiend maar ook niet iets om om die reden uitgebreid te belonen. Het moet in de eerste plaats vooral goed zijn en daar ontbreekt het een beetje aan op The Game.

Dat is nog zwak uitgedrukt wat mij betreft.

Het was voor Queen wellicht makkelijker om in hun begintijd hun vorm te zoeken .
Ga maar na hoe het begon . Een enigzins hardrock achtig debuut , een progessief 2e album en een paar albums met theatrale rock die in wezen alle kanten op vloog , maar wel die typische Queensound behield .
Dan komt de periode van moeten presteren en het onvermijdelijk sluiten van compromisen .
En dan blijkt Queen ook een band die het even niet meer heeft en Freddie Mercury als meest verrassende componist in feite zijn beste kruid verschoten heeft .
Dat is in mijn ogen hoe Queen er voor stond rond deze periode . De Malle molen moest blijven draaien . Uitputtende tours waar geen eind aan kwam en de scheurtjes in de onderlinge sfeer .
Het is de groep niet eens kwalijk te nemen . Met wat meer tijd en meer rust , zou de band denk ik beter voor de dag zijn gekomen .
In die periode kwam het er op neer dat de band elk jaar met een nieuwe plaat kwam en tussentijds tourde en dit op steeds grotere schaal . In wezen was het ook niet te doen .

Wat. Een. Onzin!

Je bedoel hier Jazz, The Game, Hot Space en The Works.
Allen erg goed. (mijn mening) De sound is inderdaad anders dan op de voorgaande albums. Meer commercieel en op Hot Space en The Works erg jaren '80. Niettemin, op Hot Space na, all killer no filler.
Hot Space is niet mijn favoriet. Maar toch Body Language, Las Palabras (prachtig!) en Under Pressure kan je niet negeren.

Daar komt nog eens bij dat ik geen één band/artiest ken die maarliefst acht uitstekende albums op rij weet af te leveren. (Queen 1 tot en met The Game).

Toch verwoordt Bikkel m.i. prima de tendens over hoe de latere albums na News of the world worden beoordeeld. Het gemiddelde van de eerste albums van Queen op musicmeter is nog bijna 4****, dan valt het terug tot uiteindelijk 2,47 (Flash) en 2,73 (Hot space).

Natuurlijk zijn er altijd liefhebbers te vinden die het wel prachtig vinden, waarom ook niet en over smaak valt niet te twisten. Maar gemiddeld is de Queen aanhang toch op z'n minst enigszins teleurgesteld geweest, in deze ontwikkeling van de band.

Kom zeg, zo'n straf was het heus niet om in de grootse band ter wereld te spelen. Aan het einde van de jaren '70 waren de geldzorgen voorbij. De omstandigheden waaronder de band werkte konden een stuk slechter.

Voor News Of The World schreef Mercury 3 nummers, voor Jazz 5 en The Game weer 3. Met 11 nummers in drie jaar tijd op de proppen komen, terwijl het geld binnenstroomt (ze waren in '79 geloof ik de 4 best betaalde directeuren ter wereld, na de oprichting van Queen Productions Ltd.) is heus te doen. The Game afdoen als een produkt dat door erbarmelijke toestanden en artistieke moeheid tot stand kwam, lijkt me overdreven. Roadies, die hebben het zwaar. Deze muzikanten hadden, na een paar jaartjes bikkelen, alles wat ze zich konden wensen.

En inderdaad, door deze omstandigheden en door het feit dat ze wat ouder werden, een aantal heren kinderen kreeg, een enkeling pas wat laat uit de kast kwam en vooral voornemens was de schade flink in te halen èn ze zich allemaal inmiddels buiten Engeland hadden gevestigd, groeiden ze wat uit elkaar.

De kortere, simpelere nummers, open produktie, synthesizers, het was een keuze. Hun stijl veranderde doordat ze als mens veranderden en de wereld veranderde. Waarom schreef Deacon Another One Bites The Dust? Hij hield van Stevie Wonder. Waarom werd het een hit? Omdat Mercury, fan van The Jacksons, zijn ziel en zaligheid erin gooide. The Game is een zeer bewust gemaakt album waarin Queen (opnieuw) de bakens verzette en zich niets aantrok van wat er van ze verwacht werd.

Ik begrijp Bikkel2 volkomen. De reden dat ik dit album en Jazz hoge waarderingen geef is omdat de albums me op een andere manier goed liggen dan de eerdere albums. Ik sta wel open voor veranderingen in een formule (Flash Gordon ligt buiten de reeks van studio-albums, dus die wordt vaak verkeerd beoordeeld).

Maar het is zeker zo dat de populariteit (en dus de tournees) van Queen rond deze tijd gigantisch uitdijde. Aan het begin van hun carrière Europa en Azië die omgingen, Australië dat volgt, een paar jaar later Amerika en ten tijde van deze plaat zelfs Zuid-Amerika... De wereld lag aan hun voeten. Tel daarbij op een paar verslavingen in de band met bijbehorende extravagante feestjes en je krijgt een nijpende situatie dat zich wat mij betreft vooral wreekte rond de tijd van The Works, een album waarop de band hol en uitgeknepen klinkt.

Toen de band daarna meer pas op de plaats ging maken -iets dat niet geheel toevallig samenviel met Freddie's ziekte- werden de platen ook weer coherenter.

Dus doordat de wereld aan hun voeten lag en ze extravagante feestjes bezochten ontstond er een nijpende situatie, waardoor ze hol en uitgeknepen gingen klinken. Dat zeg je eigenlijk.

Van verslavingsproblemen binnen de band is nooit iets naar buiten gekomen. Mercury was misschien seksverslaafd, dat wel.

Ik schets puur de situatie die toendertijd onstond en natuurlijk waren de Queenleden op een gegeven moment steenrijk , maar je kunt niet voorbijgaan aan een zekere artistieke terugval , die ik althans duidelijk terug hoor op een album als The Game . Maar een ieder is uiteraard vrij om die mening niet te delen . En ik blijf vinden dat Queen een hardwerkende band was .
De prestatiedrang , het veranderende muziekklimaat . Queen heeft zich daar dapper door heen gesleept , want commercieel gezien bleven zij onveranderd groot .
Vernieuwingsdrang is alleen maar toe te juichen , en ik begrijp donders goed dat de band niet oneindig A Night At the opera kon gaan herhalen . Feit blijft dat de heren mij niet overdonderden hier .
Queen had een aantal hectische jaren achter zich liggen . Eens komt er een periode dat het allemaal niet zo makkelijk meer gaat . En in vergelijking met eerder werk is Freddie een stuk minder geinspireerd in zijn composities . Play The Game is een fraai waardig Mercury stuk .
Tevens zijn enige boeiende bijdrage op The Game als componist ........ vind ik dan .

in amper 18 jaar een stuk of 17 platen maken, dan mag dara best wat tussen zitten wat minder is

feit blijft dat overal egzien men een hoog niveau wist te hanteren mbt emuziek die men maakte, en ik heb het al eerder gezegd, hulde voor het niet schuwen van experimenten en niet voort borduren op bestaande successen, deze plaat is imo helemaal zo slecht niet, sterker, ik geef um un 4

Malle - voorheen joy

Dag Malle , vaarwel Joy !

Vaarwel malle Joy

Welkom op de site hier Malle en enjoy.

Rond deze tijd haakte ik dus af of was het al eerder maakt ook niet uit als queen freak. Niet geheel terecht natuurlijk. Er blijft nog altijd genoeg te genieten. Maar ja gedane zaken nemen geen keer. Hoewel het allemaal minder spannend was. Neem de eerste drie prima nummers. En dust vind ik dus echt lekker. Met al die maffe geluidjes en dat prachtig bass werk. Crazy ook al prima net als save me. De rest is matig tot slecht. Als je de goede songs van deze verglijkt met het oudere goede werk dan prefereer ik en met mij vele anderen natuurlijk het oude werk. Wat een understatement zeg. Maar zoals de buurman al schrijft het is absoluut geen straf om hierna te luisteren. Het tegendeel zelfs.

Muzikaal zit het goed inelkaar . Dat was wel aan Queen over te laten . Die drumpartij van Taylor op Dragon Attack is geweldig bijvoorbeeld .
Overigens klinkt het open en transparant . Er wordt veel meer weggelaten dan vroeger . Queen stouwde alles vol en klonk daardoor vaak als een symfonische band .

Maar dan nog zijn de meeste liedjes hier een stuk minder sterk . De produktie is absoluut niet verkeerd , maar echt veel songs met draagkracht vind je niet op The Game .

En de extra tracks op de nieuwe uitgave zijn:

1. Save Me (Live in Montreal, November 1981)
2. A Human Body (B-Side)
3. Sail Away Sweet Sister (Take 1 With Guide Vocal, February 1980)
4. It's A Beautiful Day (Original Spontaneous Idea, April 1980)
5. Dragon Attack (Live at Milton Keynes Bowl, June 1982)

'A Human Body'... een van de slechtste nummers van Queen ooit! Was niet eens een b-kant waard. Ik ben wel heel benieuwd naar die vroege versie van 'It's A Beautiful Day'. Verder wederom overbodig en eerder verschenen live-materiaal. Jammer.

Ik heb liever een dubbel zo goede geluidskwaliteit van het originele album dan extra tracks.

Echt dat je zegt: oh, hebben ze er dát mee bedoeld? Nu de muziek opeens zo goed klinkt is het ook gelijk een stuk beter!! Ik verhoog direkt met twee sterren!

Maar nee, dat zal er wel niet inzitten, met Don't try suicide, Another one bites the dust en Crazy little thing called love in het vooruitzicht. Ik heb eenmaal de analoge versie vervangen door een digitale remaster. Daar zou ik eigenlijk niet nog een keer in moeten trappen. Wedden dat ook deze versie nog minimaal 4 x in kwaliteit gaat worden verbeterd (en uitgebreid)?

Of het beter gaat worden dan de Toshiba-remaster valt te betwijfelen.
Ooit wordt de beste geluidskwaliteit bereikt en die Toshiba-versie van The Game voldoet, zoals ik het hoor, geluidstechnisch aan alle kwaliteiten.
Ik krijg de rillingen al over m'n rug van de gedachte van nóg een remaster...

Ik heb een vraagje aan de kenners: ik hoor op Dragon Attack, althans op mijn "remastered" cd versie uit 1994, in ieder geval het bas- en gitaarlijntje gewoon doorlopen tijdens de gezongen gedeeltes in het couplet. Het lijkt wel overspraak uit Freddies koptelefoon, terwijl het nummer inzong. Moet een foutje zijn.

Wie hoort het ook, en is er een versie van The Game waarop het niet zo is? De zilvergrijsgedraaide lp versie staat al een jaar of 15 stof te vergaren in de kast, naast de pickup, dus of het op de vinyl versie ook zo was weet ik niet meer.

Heb er ff de koptelefoon voor op moeten doen, maar het is hoorbaar, zowel op vinyl als op (niet geremastered) cd.

Irritant hè?

boeie, btw, op dragon attack hoor je weer eens wat voor steengoeie gitarist may eigenlijk is

niet alleen speltechnisch, de man weet enorm veel gevoel in zijn spel te leggen die perfect past bij de muziek en is daarin enorm creatief

Nou nee. Het was me nooit opgevallen en hoor het alleen als ik intensief luister. Overspraak op mics, of door andere sporen op tape is iets wat veel voorkomt. Doet mi totaal niets af aan het nummer.

Klopt helemaal hoor, ik vind het een geweldig nummer zelfs. Wel echt een studionummer, live doet het me niets. Maar ik hoop dat ze dat productiefoutje eruit weten te poetsen op de nieuwe remasters.

wie zegt dat het een produktiefoutje is?

De buurman.

Wou je beweren dat het de bedoeling was dat het hoorbaar was? Vreemd dat ze dan live wel stoppen met spelen onder het zanglijntje. Natuurlijk is het een slordigheidje, geen twijfel mogelijk.

Eindelijk dan nu ook verkrijgbaar op cd: A Human Body, de B-kant van de single Play The Game.
Nummer volledig gespeeld en gezongen door Roger Taylor. Had wat mij betreft op de plaat gekund. Maar ja, ik was destijds nog maar 9 jaar oud en ze hebben mij niet gebeld om mij naar mijn mening te vragen. Alleen voor dit nummer is de 2cd versie essentieel. Ik ga maar eens een cd branden met alle Roger Taylor nummers van Queen, lekker voor in de auto.

Hebben ze je ditmaal wèl gebeld om je naar je mening te vragen?