Queen - The Game (1980)

Ik heb ergens gelezen dat het liedje don't try...over een ex van m gaat. Maar het is en blijft below par.

Ik ga hier zelfs nog een halfje achteruit. Wat een afknapper is dit album welbeschouwd.

Het begin is veelbelovend, het einde prachtig.
Misschien dat dat menigeen nog op het verkeerde been zet. Dat je Save me als afsluiter hoort en dan denkt: het valt uiteindelijk misschien nog mee.

Wat daar tussenin staat, is voor mij 0,5, 1,0 of 1,5*. Vooruit, Sail away sweet sister 2,0. Ik heb altijd Hot Space het allerslechtste album gevonden, maar The Game komt toch ook een heel eind.
Soms wil het zelf maken van een eigen compilatie, om er nog het beste uit te halen, wel eens de treurigheid van een compleet album doen vergeten.

De volledige albums van Queen 1980-1984 maar zo snel mogelijk wissen uit het geheugen (als dat zou kunnen). Inclusief Flash welgeteld 11 tracks gevonden van 4 studioalbums die nog net leidt tot één met-de-hakken-over-de-sloot verzameling.

Dus ook the Works? Ik snap niet waarom dat als een slecht Queen album wordt gezien door velen. Ja als je t vergelijkt met de 70's dan kan ik er in komen. Maar als je dat nou eens los ziet daarvan, is het toch gewoon een prima plaat? Staan echt genoeg goede tracks op om het een goed album te vinden..

@ Musician, ik heb bij jou het idee dat je toch al een beetje allergisch bent als het etiket 80's er aan hangt, klopt dat?

Men zou "vroegah was alles beter" eens moeten laten valen en dingen in de tijdsgeest bekijken.... Queen ging gewoon met de tijd mee, en vele oude verstokte fans konden daar bliojkbaar niet tegen. Maar deze zet heeft ze ook heel veel nieuwe liefhebbers opgeleverd, dus die was er nou gek? Maar goed.... ieder zijn mening.

Ja, daar heb je gelijk in en dan kun je ook de vraag stellen of Queen niet eens een keer iets anders zou mogen.

Ja is dan mijn antwoord, de vraag is alleen of ze dan ook gelijk de weg van een album als dit in moesten slaan. Want er hadden per slot van rekening ook nog hele andere dingen gekund.

Enfin, ze zijn er zelf uiteindelijk helemaal van teruggekomen van dit muzikale idioom, in woord en in daad. Dat doet mij dan nog altijd goed.
Stel je voor, dat ze hun carrière hadden moeten beëindigen na die vier albums in de jaren '80. Gelukkig was er nog tijd genoeg voor artistieke wraak.

Eens met je dat de afsluiting zeer waardig was... als je comsos niet meetelt

ook dit is een Queen album onwaardig gezien de eerdere topalbums die ze gemaakt hebben

We hebben het natuurlijk wel alleen over de Freddie M. periode, daarna had de naam Queen formeel gesproken niet meer moeten worden gebruikt.

Ja, misschien nog als May, Taylor en Deacon met z'n drieën een album hadden willen maken.
Maar dat is (helaas) niet gebeurd, hoewel Made in Heaven natuurlijk een eind komt, alleen dan inclusief oud Mercury materiaal.

The Game behoort ook in mijn beleving tot één van de mindere Queen albums.
Het 2e gedeelte, voor de ''ouwe jongere'' Side 2, is m.i het slechtste wat ze ooit voorschotelde.
Save me, nota bene een nummer die al ruimschoots bekend was voor dit album, haalt het verwachte niveau en het andere May nummer Sail Away Sweet Sister een voldoende.
Taylor zijn nummers zijn obligaat (kan er niets anders van maken) en Don't Try Suicide is tevens niet best. Ver onder Mercury's kunnen.

En terwijl het inderdaad hoopvol begint met Play The Game en Dragon Attack.
Another One Bites The Dust geef ik net het voordeel van de twijfel, omdat het wel een slim nummer is, maar deze Deaconsong is bepaald geen favo.
Beter vind ik het onderhand vergeten Need Your Loving Tonight, wat een puike pop/rock song blijkt.
De artistieke armoede die The Game teistert, wordt pijnlijk duidelijk met Crazy Little Thing Called Love. Niet zo zeer om het nummer zelf ( het is wel vermakelijk, maar ook niet meer dan dat) maar wel om de toevoeging.
De song was al lang en breed de charts uit en ruim een jaar later stond het op de Greatest Hits.

Kortom, geen beste beurt. Het succes van The Game zal voornamelijk komen door het grote succes van Another One Bites The Dust.

Door de discussie hierboven heb ik de plaat nog eens gedraaid.

Play the game vind ik echt een erg fijne track. Queen zoals ik Queen graag hoor. Sterke opener.

Dragon Attack: ik heb er een zwak voor. Die lekkere funky bass loop, de super stem van Freddie, niks mis mee met dit nummer

Another one bites the dust: zelfde verhaal als voorganger.. lekker funky basje, je kan bijna niet stil blijven zitten. Veel gehoord, en wellicht doodgedraaid, maar wat een knappe song is dit..

Need your loving tonight: Is van het type rock waar ik niet zo gek van ben, maar ik vind m acceptabel.

Crazy little thing called love: simpel is soms genoeg voor iets goeds.. en ook dat geldt voor deze track. Super slim toch? Nee niet de rock Queen die idereen graag hoort, maar wel een leuk nummer.

Rock it: Dat begin belooft echt een enorm gaaf nummer. Helaas is dat valse hoop, want als de muziek opzwepend wordt en Roger begint te zingen valt het helaas tegen.. een misser...

Don't try suicide: ik lees veel kritiek op dit nummer, ik vind m gewoon lekker.. Geen "killer" maar gewoon ok!

Sail away sweet sister: Ook veel kritiek op dit nummer hier.. ik vind het een zeer degelijk nummer van May. Mooie melodie. Wederom niks mis mee

Coming soon: tja... dit nummer raakt me voor geen kant.. het enige wat ik boeiend vind is de stem van Mercury waardoor ik het wel wil uitluisteren.

Save me: net als de opener, en waardige afsluiter. Mooi nummer, en ik vind dit echt typisch Queen.

Al met al tel ik dus voor mijn persoonlijke smaak twee en halve song die ik ondermaats vind. Nee, the Game is overduidelijk niet Queen's beste album, maar ook zeker niet zo slecht als vele berichten hierboven doen geloven... just my 2 cents.... Die 3 sterren zijn gerechtvaardigd wat mij betreft.

Op de Taylor nummers na vind ik alle songs goed. Save Me en Play The Game zijn zelfs wereldnummers. Sail Away Sweet Sister is een heerlijke May-kraker. Na de roemruchte seventies was het misschien even slikken, dit album. Maar iedere plaat die na The Game is uitgekomen vind ik toch een stukkie minder. Al met al een prima Queen album, met een nieuw, fris geluid.

Ik zie in de videoclip dat Brian een fender-strat speelt, ipv de Red Special.
Hoe zit dat met andere nummers op de plaat?

Volgens mij speelt May gewoon alles op zijn Red Special. Behalve het solootje in Crazy.
Op Play The Game hoor ik ook duidelijk zijn sound wat hij uit de Red Special tovert.

Ik weet niet wat de reden is voor het gebruik van die Fender. Het Queenlogo op de basdrum ontbreekt ook, en die was altijd te zien (ook in de clips.)
Het was tenslotte playback. Ze zagen misschien niet de noodzaak om hun herkenbare spullen neer te zetten.

1e clip met Freddie met snor. Ik schrok me een hoedje toendertijd.

Ik heb het uitgezocht. Brian speelt in de video met een nep-strat omdat Freddie en Brian die gitaar naar elkaar overgooien. Dat wil je niet met de Red Special doen, inderdaad.

Is het niet zo dat Mercury stiekum slag gitaar speelt op Crazy Little Thing. Volgens mij vertelt hij dat bij een van de vele docu's. De reden was dat Fred bang was dat het R&R gevoel anders verloren zou gaan. En dus liever niet had dat Brain het zou inspelen met zijn specifieke geluid.

Tja en die snor vond ik maar niks ha ha.

Die snor was wel handig om de opvallende tandjes wat te verbergen. ..

Snor was natuurlijk ook errug 'hetero..'

Ik verhoog overigens mijn stem. Want de solo's van May zijn wel erg rockend hier. In Dragon Attack en Need Your Loving scheurt hij toch lekker.

Ik las trouwens dat de drums in Another Bites the Dust een drumloop zijn. Daarom valt de drumsound wat uit de toon.

Jammer trouwens, dat het titelnummer een fade-out heeft. De plaat is al zo kort, en het had best wat langer mogen duren.

Alleen al vanwege Save Me kan dit album voor mij niet lager dan 4 sterren scoren. Mijn uiteindelijke lievelingsnummer van de band denk ik.

Wat Iggy zegt klopt wel. Freddie heeft de slaggitaar op "crazy" ingespeeld op een ovation gitaar met 12 snaren. Brian voegde de solo toe.
Persoonlijk vind ik dit een alleraardigs pop funk rock rockabilly album. Oké ze breken met de 70's traditie, zelfs synths toegevoegd, maar het luistert allemaal wel erg lekker weg. Ik kan me wel voorstellen dat veel fans van het eerste uur dit minder kunnen waarderen, maar met de insteek van pop muziek vind ik dit wel erg goed uitgevoerd. Daarnaast moet je ook goede ideeën hebben om (weer) een rock album uit te brengen, en dat was op Jazz al wat tanende, meen ik.
En ze deden het allemaal in die tijd (Kiss, rod stewart) maar dat is geen reden om dit wel of niet goed te vinden, hoor.
Het valt me sowieso op dat dit goed (best?) verkopende album van Queen minder stemmen krijgt dan Jazz. Dan blijkt wel dat dit niet persé een album is voor de Queen fans an sich, maar meer voor de tijdelijke luisteraar (of hoe zeg je zoiets)

De produktie is goed op dit album. De instrumenten zitten lekker voor in de mix en het is op een prima manier basic. Wat dat aangaat luistert het prettiger weg dan het blikkerige Jazz.
Aan de uitvoeringen ligt het ook niet. Taylor speelt één van zijn beste drumpartijen op Dragon Attack bijvoorbeeld. Het klinkt niet moeilijk, maar de swing en groove is in der preciezie uitgevoerd.

Nee, het ligt echt aan het songmateriaal. Veel songs overdonderen niet. Het is prima dat Queen de bombast wat meer achterwegen laat hier, maar ik vind dat de meeste songs niet boven de middelmaat uitkomen.
Dat heeft verder niets te maken met vergelijkingen aangaan met hun eerdere topalbums, het is zoals het is.
Een zekere vermoeidheid en een afnemende creativiteit hoor ik hier duidelijk op terug.

Het drumgeluid op The Game is fantastisch. Verdienste van Mack. Bij Dragon Attack vind ik het wel jammer dat de drumbreak gewoon over de groove is gedubt.

Ja, zonder meer met je eens.

Deze ook nog maar eens beluistert n.a.v. de reacties vanm de laatste 2 weken. Ik blijf het een lekker album vinden met veel variatie. Enig echt minpuntje vind ik het kinderachtige Coming Soon

Eigenlijk vind ik alleen ,,Crazy Little Thing Called Love" echt verschrikkelijk. Van de rest kan ik bij tijd en wijlen prima genieten. ,,Dragon Attack'' vind ik zelfs ronduit gaaf net als het al dan niet bij elkaar gejatte en overbekende ,,Another One Bites The Dust''. Afsluiter ,,Save Me'' is net als opener ,,Play The Game'' juist lekker archetypisch Queen ondanks dat ik de neiging heb om heel hard ,,Shaaaave meeeeee'' te brullen.

Crazy Little Thing... Waarom hebben mensen toch een hekel aan dat nummer.... ik vind het supergoed gedaan.

Crazy Little Thing wordt meestal afgedaan als een niemendalletje, terwijl de rockabilly insteek best goed wordt neergezet.
Wederom een bewijs dat Queen veel kanten op kon.
Het is geen nummer waar ik stijl van achter over sla, maar amusant is het zeker.
En nogmaals, goed uitgewerkt en bedacht.

Dat is toch niet zo moeilijk te snappen Buurman. Het wijkt af van alles wat de Queen mannen te bieden hadden. Nou vind ik het ook geen geweldig nummer. Maar op de een of andere manier heeft het wel wat. Het stoort me in ieder geval absoluut niet.

Ieder album ervoor had wel een nummer dat totaal afweek van alles daarvoor...

Het grootste nadeel aan het grote succes van het album en de singles is dat alle opvolgende concerten steeds meer een soort van greatest hits sessie werd. Met als diepte punt het opnemen van i want to break free in de setlist. Alsof iemand daar op zat te wachten. Voor De fans van dat nummer volstaat het album now this is music xx wel.

@ De Buurman. Maar die zijn in de regel ook niet echt populair te noemen. Dan denk ik vooral aan seaside Rendezvous of Good Old-Fashioned Lover Boy enz. Wat mij betreft passen de nummers wel. Maar ook niet meer dan dat.