Marillion - Fugazi (1984)

Het ging mij ook meer om Cinderella Search. Ik denk dat het beter op de plaat had kunnen staan.

In ieder geval, nu in het digitale tijdperk, is het vrij makkelijk om aan het nummer te komen.
Vroeger stond er alleen een 7"edit op B'-Sides Themselves.

Dus je moest echt de 12"-Maxi single van Assassing hebben om het nummer te hebben.

Gelukkig staat er wel weer een mooie live-versie op Real to Reel.

Ja klopt, Marillion was erg goed in het verdelen van verschillende versies van songs op even zovele uitgaves. Voordeel; zelden overlappingen qua nummers. Nadeel; het kost(te) je veel geld!

Ik leerde Marillion echt goed kennen tijdens een rondreis in Engeland eind jaren 80. Gewapend met tapes (!) van Script for a Jester's Tear, deze Fugazi, en Clutching at Straws trok het prachtige groene landschap aan me voorbij.
Fugazi heb ik altijd het meest donkere Marillion album gevonden, meest agressieve, alsof er uets moest worden bewezen, urgentie heet dat geloof ik.
De nummers zijn minder tot in het perfecte uitgewerkt dan op Misplaced Childhood, en dat maakt de plaat wel erg interessant nu ik de afgelopen 25 jaar Misplaced Childhood helemaal kapot heb gedraaid. Album staat nu op, naar aanleiding van alle berichten hieronder. Was het een beetje vergeten, geheel onterecht zo blijkt.

In muzikaal opzicht een duidelijke verbetering en ook wat bijtender en agressiever. Een hele fijne Marillionschijf .
Soepeler en muzikaal doordachter. Niets ten nadele van Script , want qua emotie doet die niets onder voor Fugazi . Maar de groei is te horen. En zoals eerder gememoreerd ; De komst van Ian Mosely geeft het groepsgeluid een behoorlijke impuls.

Incubus en Fugazi als nummers beautiful!!
Op Yin and Yang wordt incubus geweldig vertolkt door solofish

Dit album heeft volgens mij de minste reputatie, ingeklemd als het zit tussen het overdonderende en onverwachte debuut en het commerciële succes (en toch ook de mooie vloeiende eenheid) van Misplaced childhood, en ik dacht dat ik wel zo ongeveer de enige zou zijn die dit eigenlijk de beste van de drie vindt. Nee dus. Lekker springerig, donker en onvoorspelbaar.

Kippevelmoment : stilte… Stand STRAI-AI-AIGHT!
 

Ik vind deze plaat ook ronduit waanzinnig. Al is het alleen maar om het krankzinnig goede Assassing.

Maar ook de lang vergeten b-kant; Cinderella Search mag behoren tot mijn favorieten.

Ja, hoe rijk en on top of the world moet je je wel niet voelen als je het je kunt permitteren om een nummer als B-kantje te kiezen dat voor veel andere bands alleen al vanwege die "Nevertheless, nevertheless"-climax één van de blikvangers van een heel album zou zijn.

Three boats down from the candy is trouwens ook niet misselijk, met die spannende ingehouden begeleiding, dan die bijna orgastische instrumentale passage op 2'45 en de zangpartij met de steeds herhaalde titelregel daarna, prachtig.
 

Three Boats Down from the Candy is ook geweldig, maar wel een her-opname, want het nummer was al jaren oud, en al verschenen met drummer Mick Pointer.

Hmm... Ik heb van Script alleen de enkele (wel geremasterde) CD-versie, maar als ik het commentaar op Pointers drumwerk lees begrijp ik dat ik geen moeite hoef te doen om op zoek te gaan naar de originele versie (dus met hèm erbij) van Boats ? (Maar dan weer wèl voor Grendel, begrijp ik! Of bestaat daar ergens een [nóg] betere live-uitvoering van?)
 

Wat je eigenlijk zou moeten doen, is op zoek gaan naar de 12" single van Market Square Heroes (ook zo'n geweldige song).

Daar staat op: Market Square Heroes, Three Boats en Grendel.

Op cd is dat ook verkrijgbaar, maar alleen in een boxset of wat goedkoper de cd B's Sides Themselves.

Een live-uitvoering van songs uit de begintijd staan op de live-dubbelaar: Recital of the Script.

deze: Marillion - B'sides Themselves (1988)

deze: Marillion - The Singles '82-'88 (2009)

en

deze: Marillion - Recital of the Script (2009)

Leuk, je enthousiasme... de user Vigil weet je vast ook nog meer te vertellen/aan te bevelen.

Dank je, Ozric. Terwijl ik dit lees luister ik dankzij de wonderen van internet naar Grendel. Mooi? Laat ik het zo zeggen : ik geloof dat ik de portemonnee weer eens moet gaan trekken...
 

Ja, Voor Fish/Marillion liefhebbers is Grendel inderdaad de kers op de taart.
Veel plezier ervan.

Deel 2 van mijn Marillion herwaardering recensies.

Fugazi is een plaat die ik tot nu toe het minste beluisterd heb van alle Marillion albums in mijn collectie. Op zich niet gek, dit is samen met het veel meer gedraaide Script For A Jester's Tear ook de enige die ik op lp heb, waardoor ik hem iets minder vaak opzet (dat omdraaien blijft een gedoe als je gewoon wil luisteren op de achtergrond). Des te verbaasder was ik dan ook net toen ik er achter kwam dat ik Fugazi stiekem net wat beter vind dan zijn voorganger.

In tegenstelling tot het eerste album, waarvan ik Garden Party nog steeds niets vind, heeft Fugazi geen enkel minder nummer en lijkt het er ook op alsof de band hier iets meer een idee heeft van hoe de nummers compacter in elkaar moeten steken zonder hierbij in te boeten aan kracht. Bij vlagen lijken nummers hierdoor ook wat op de latere Genesis met Phil Collins, maar het positieve hieraan is wel dat de nummers daardoor aanstekelijk zijn en niet vervelen.

Absolute hoogtepunten zijn het door mij vergeten Emerald Lies en het weergaloze Fugazi, maar verder is er geen mindere broeder te bespeuren. Erg fijn en vaak onterecht vergeten album!

Voorlopige tussenscore:
1. Fugazi
2. Script For A Jester's Tear

Helemaal mee eens! Dit schizofrene nummer laat alle sferen van het echt oude Marillion de revue passeren.

Assassing blijft toch een briliante opener !

Voor mij is Incubus de topper op deze plaat.

Laten we het er maar op houden dat alle tracks van deze plaat vrijwel even briljant zijn

Zeer avontuurlijke plaat waar ik de laatste dagen met veel plezier naar luister.Assassing en het titelnummer zijn voor mij de voorlopige hoogtepunten.Qua sterren zit er nog wel meer in denk ik.

Ben de remaster aan het luisteren en tjonge wat knalt die bas er lekker in zeg

Prima album nog met good old Fish, the only one...

Geluisterd met bonustracks. Emerald Lies blijft wel staan als demo. Assassing is in beide versies het beste van de plaat. Verder geef ik de voorkeur aan de albumversies.

3,5*

half puntje omhoog ( voor mij is er maar één leadzanger van Marillion)

Klopt Neal, die Hogarth kan er wat van

Hahaha.

Ik ervaar toch echt Marillion 1.0 en 2.0. Volledig verschillende geluiden. Niet te vergelijken en dat doe ik dan ook maar niet. Van 1.0 vind ik ook dit album bijzonder geslaagd.

Doug Irvine is de enige echte zanger van Marillion. ( Video - Marillion - Herne the hunter - Lost Media Wiki - lostmedia.wikia.com )

Met Fish zette het verval in. Jammer, de band zou nooit meer hetzelfde zijn.

Sorry, maar dit slaat nergens op! Verklaar je nader!

Sarcasme. Fans vinden altijd dat de eerste line-up de beste is, en daarna is het niks meer.

Eeuwige discussie van Fish/Hogarth, terwijl Irvine de eerste zanger was.