Marillion - Brave (1994)

Je hebt helemaal gelijk Vigil, moet voortaan m'n bril opzetten!
Maar strekking van m'n verhaal blijft overeind.
Live uitvoering van Brave in Paradiso geeft me nog steeds kippenvel!

Ik geef alvast 5*****, hopelijk op korte termijn een nadere toelichting.

Een echt geweldig album van Marillion, voor mij is vooralsnog track 4 erg favoriet maar de rest van het album is nauwelijks minder. Een meesterlijk album, spannend zou ik er aan toe willen voegen.

Heb ook helemaal geen last van de vocalen van Steve Hogarth, zijn stem past ook prima bij deze symfonische rock.
Wel een beetje lang, 't blijft toch elke keer weer een hele zit....

Vorige week op het Marillionweekend in Port Zélande kwam het hele Goodbye To All That voorbij - terwijl ze meestal 'slechts' de stukken Wave en Mad spelen - en dit zette me ertoe aan om Brave weer eens uit de kast te halen. Nou, dat viel allesbehalve tegen. Het is en blijft mijns inziens een geweldig intens album dat je met Bridge bij de strot grijpt en je tijdens Made Again pas weer naar adem laat happen. De enige nummers waar ik persoonlijk wat moeite mee heb zijn Paper Lies en Hard As Love, de rest is in één woord fantastisch. Echte uitschieters zijn er wat mij betreft niet maar als ik dan toch enkele nummers moet noemen dan zijn dit Runaway, The Hollow Man, Brave en The Great Escape.

Toch spelen ze ook wel regelmatig de hele versie hoor. Tijdens het weekend speelde ze overigens de L=M versie van Hard is love. Vond je dat beter?

Oké laat ik het anders verwoorden: Ik had de hele versie nog niet vaak live gehoord. Wel regelmatig Wave en Mad zoals ik al zei, maar zelden kwamen daar The Opium Den, The Slide en Standing In The Swing dan nog achteraan.

Ik vind de Less Is More-versie van Hard Is Love in ieder geval veel beter te pruimen inderdaad, maar de versie die ze op het weekend speelden was een beetje een middenweg als ik het me goed herinner. Hij begon rustig en ingetogen zoals op L=M en eindigde rockend zoals op Brave.

'Why did you hurt the very one that you should have protected?'

Dat gaat toch door merg en been, nietwaar? Kan het daar niet altijd droog bij houden.

De tekst op de hoes is trouwens uit het dagboek van Anne Frank.

In het Engels klinkt het zo leuk:

Hands down the best of Marillion!

En let dan vooral op die uitroep teken.

Al vanaf het eerste begin dat ik deze cd hoorde wist ik al dat het een bijzonder plaatje was.
Een vrij rauwe symphonische rock geluid gecombineerd met magistrale teksten (living in the Big Lie bijvoorbeeld) en dramatiek.
Geen een cd van Marillion heeft dit tot op heden zo kunnen samenvatten als dit plaatje.
Verwacht van mij geen negatieve geluiden want die heb ik niet.
Al vind ik Goodbye to All That wat overschat en Made Again een leuke nummer maar is het ook een kleine anticlimax.

Maar alles bij elkaar opgeteld: 4.5.

En ik ga het niet hebben over L=M.
Gelukkig ...

Vooringenomen als ik was dacht ik heel lang dat ik niet geinteresseerd zou zijn in Marillion zonder Fish. Dacht dat het na Childhood's End en Clutching wel ongeveer ophield met deze band. Maar iedere keer werd ik toch weer naar Marbles en deze Brave getrokken door de hoge gemiddelden. Ik ben overstag gegaan, heb ze meerdere keren beluisterd en ik kan niet anders zeggen dan dat ik mezelf voor straf in de hoek heb gezet!! Wel met mijn iPodje op natuurlijk; Nog eens 20x Marbles en 20x Brave luisteren om al die wasted time zonder deze 2 prachtplaten een beetje in te halen. Wat heb ik mezelf tekort gedaan al die jaren...

En ga dan ook gewoon nu ff Season's End, Holidays In Eden en Afraid Of Sunlight checken. Ook platen waar nagenoeg niks mis mee is.

Heb de band de laatste tijd n.a.v. ontdekkingen (voor mij dan) Brave en Marbles en enkele luisterbeurten van oude geliefden Fugazi, MC en Clutching zo'n beetje herondekt. Ben bang dat ik de door ChrisX genoemde albums ook zal gaan toevoegen aan de collectie. Mooi man, hoe je altijd maar nieuwe muziek kunt blijven ontdekken!!

Ik heb de band ook herontdekt, Tony.
Een platenzaak die ermee stopt, hoeft zeker niet nadelig te zijn.
Brave, This Strange Engine en Marbles kon ik meenemen voor een prikje.
Ik kende al enkele nummers van Brave (Best Of Both Worlds) maar dit is toch wel een plaat die je in zijn geheel moet gehoord hebben. Punten en beoordeling volgen dus nog.

Sterke emotioneel concept . Marillion vaker echt op zijn ruigst , maar ook bedeesd en sfeervol .
Het is een album waarvoor je in de stemming moet zijn , maar het is wel een pareltje in het oevre van de groep . Hogarth laat echt horen wat een veelzijdig vocalist hij is .

Deze cd heeft een aantal hoogtepunten die naar de keel kunnen grijpen e/o de traan verwekken. Bij mij is het dat ene moment waar ze in het verhaal afscheid neemt van het leven en dan zegt, en met intense overgave:
'Don't ask me why im doing this, you wouldn't understand'...........

Misschien omdat ik de beelden van de film erbij heb, zou kunnen, maar van binnen kermt drama, en niet zo zachtzinnig.
Na deze heb ik me niet aan de albums van Marillion gewaagd.......ergens, een piepklein stukje in me is bang denk ik teleurgesteld te worden.....Marbles? Wow, wat een naam! Afraid of Sunlight? Liegt er ook niet om.......
Te wijten aan vooroordelen heb ik mezelf zo vaak tekort gedaan. Eens moet ik er toch van geleerd hebben, niet?

Marbles is wat mij betreft nog beter dan deze Saldek. Die kan je niet teleurstellen. Ga dan wel voor de tweedisc versie. Maar Brave is toch ook wel een grandioos album.

Dit is zó herkenbaar!

Schitterende plaat, de instrumentatie is van een top niveau. Maar ook de zanger moet niet onderdoen want wat een schitterende prestatie legt hij hier af. Ik start met een 4* maar ik ben er bijna zeker van dat dit een 4.5* wordt.

Leuk dat de plaat je zo goed bevallen is.

Nou kom maar op me de 4,5 Overigens is dit geen topprestatie van de zanger maar meer een heel normale prestatie voor zijn doen

Jongens wat een album!
Ik kende enkele nummers via Best Of Both Worlds, dat het zo lang duurde vooraleer ik dit album aan mijn collectie heb toegevoegd...doodzonde. Maar beter laat dan nooit. Zo wordt een mens nog eens positief verrast.
Van Runaway gaan de rillingen over mijn rug lopen. Wat een bloedmooi nummer met een schitterende solo.
Goodbye To All That gaat daar dan meteen nog eens een stapje over, wat een geweldige opbouw naar de climax.
En na het horen van het titelnummer, liggen de 5 sterren gewoon al klaar.
The Great Escape (met ook alweer een geweldige Rothery-solo) en Made Again zijn dan de spreekwoordelijke kersen op de taart.
Made Again heeft zo'n stukje dat me doet denken aan Blackbird van The Beatles en is minstens een even gevoelig nummer waarvan ik een krop in de keel krijg. Wat een mooie afsluiter van een perfect album. Ik heb zo te zien weer veel superlatieven rondgestrooid maar met zo'n album kan je ook niet anders. Mocht er ooit een Marillion in mijn Top 10 komen dan is dat Clutching At Straws of deze. Met een lichte voorkeur voor Brave op dit moment.

Ja! Waar blijft die 4,5*?

Nog geen tijd gehad voor Brave een neiuwe luisterbeurt te geven. Misschien vanavond.

Klopt, de band heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat het stukje wat jij bedoeld op z'n minst geínspireerd is op Blackbird.
Blackbird is trouwens verdienstelijk gecoverd door Marillion. Ik weet ff niet op welke live registratie die is te vinden, maar het is een mooie uitvoering.

Unplugged at The Walls

Marillion - Unplugged at the Walls (1999)

Ah, dank u, waar zouden we zijn zonder vigil.

In de afkondiging (door Steve H) na afloop van het liedje roept hij zoiets als "on guitar, Pete Trawavas." Je zou je kunen afvragen of hij misschien ook de akoestische gitaar op Made Again heeft ingespeeld?

Dat zou zo maar kunnen (al denk ik van niet aangezien het om een studio opname gaat) want live bij akoestische shows (met z'n 3-en of met z'n 5-en) doet hij dat ook regelmatig.

Trewavas speelt zo af en toe ook in de studio gitaar. Sowieso bij Don't Hurt Yourself en ik dacht ook bij Faith.

Ik kan je uit ervaring melden dat Trewavas van alle markten thuis is: bas is zijn belangrijkste instrument, maar hij kan ook goed op gitaar overweg en heb hem ook piano en toetsen zien spelen.

Ik heb dit nu al van alle emoties op dit album, zonder de film gezien te hebben. Maar heb deze (de film dus) vandaag via eBay kunnen bemachtigen, ben dus benieuwd of het beeld erbij het geheel nog meer kan versterken. Maar meer dan 5* kan ik sowieso niet geven

Wat moet je nog toevoegen aan alles wat over dit album hiervoor al is geschreven?

Al snel nadat dit album uitkwam voelde ik dat dit 1 van mijn favoriete albums aller tijden zou worden; zoveel emotie overgebracht door stem, tekst en muziek en nog eens extra door het samensmelten daarvan!!

Het voorbeeld daarvan dan maar :

meteen maar beginnen met 1 ( zoniet het hoogtepunt ) van dit album : de tekst "So tell me more about the love that you rejected
Tell me more about the trust you disrespected
I still don't know, why did you hurt the very one
Why did you hurt the very one
That you should have protected?"

De manier waarop dit gezongen wordt samen met de stevige muziek eronder beeldt voor mij woede uit; terwijl aan het eind je vooral het ongeloof voelt..... ondersteunt doordat de agressie uit de muziek verdwijnt ..

Zelf vind ik trouwens "The Great Escape" zonder fallin' from the Moon geen echte ontsnapping..

Mijn absolute favorieten van dit album zijn The Great Escape en misschien nog meer Living With The Big Lie vanwege de prachtige tekst. Maar ook Goodbye To All That ( met die mooi solo na " use me instead .. ) , Brave ( wat een stem ! ) , Runaway Girl en he Lap Of Luxury ( incl het prachtige Now Wash Your Hands ) bepalen in hoge mate de sfeer op dit album voor mij.

Mooi gezegd. 1 van de beste albums ooit inderdaad.