menu

The Doors - L.A. Woman (1971)

mijn stem
4,22 (1244)
1244 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra

  1. The Changeling (4:21)
  2. Love Her Madly (3:20)
  3. Been Down So Long (4:41)
  4. Cars Hiss by My Window (4:41)
  5. L.A. Woman (7:53)
  6. L'America (4:38)
  7. Hyacinth House (3:12)
  8. Crawling King Snake (5:00)
  9. The WASP (Texas Radio and the Big Beat) (4:15)
  10. Riders on the Storm (7:15)
  11. Orange Country Suite * (5:45)
  12. (You Need Meat) Don't Go No Further * (3:41)
  13. The Changeling [Alternate Version] * (4:50)
  14. Love Her Madly [Alternate Version] * (3:57)
  15. Cars Hiss by My Window [Alternate Version] * (4:40)
  16. L.A. Woman [Alternate Version] * (8:49)
  17. The WASP [Texas Radio and the Big Beat) (Alternate Version] * (5:34)
  18. Been Down So Long [Alternate Version] * (5:06)
  19. Riders on the Storm [Alternate Version] * (9:08)
  20. She Smells So Nice * (3:23)
  21. Rock Me * (5:56)
  22. The WASP [Instrumental] * (4:22)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 49:16 (1:54:27)
zoeken in:
Ulfat-e-Zulmat
Illmaticly Ill schreef:
Ik heb altijd gedacht dat ik de rest van m'n leven alleen nog maar hip-hop zou luisteren maar de laatste maanden is daar verandering in gekomen.

Precies wat ik ook ooit dacht. En kijk eens nu naar me.. Voor mij begon het ook met (o.a.) The Doors. Persoonlijk vind ik al hun albums meer dan de moeite waard, zelfs Soft Parade. De albums zonder Jim Morrison kun je links laten liggen; The Doors zijn immers The Doors niet zonder The Lizard King.

avatar van musician
4,5
Illmaticly Ill schreef:
Heerlijk album van The Doors. Ik ken deze band pas een paar maanden, ik vind het echt mooie muziek. Ik heb altijd gedacht dat ik de rest van m'n leven alleen nog maar hip-hop zou luisteren maar de laatste maanden is daar verandering in gekomen. Ik heb nu al veel van de 60's en 70's gehoord, en wat mij tot nu toe het best bevalt is toch wel muziek van The Doors en van Pink Floyd.


Het is heel goed als je meer genres hebt beluisterd, het geeft je een veel beter beeld van alle muziek die er de laatste 50 jaar is uitgebracht. Goede muziek hangt niet af van hoe oud het is!

avatar van Illmaticly Ill
4,0
@Ulfat-e-Zulmat @musician Haha ja ik ben het wel eens met wat jullie allebei zeggen. Maar goed ik ben nog maar 16, er is nog ongelooflijk veel muziek dat ik nog moet ontdekken de komende jaren! Altijd leuk om weer muziek te ontdekken waar je nog nooit van hebt gehoord.

Thx voor de feed-back


avatar van BB King
4,5
best een leuk nummer dat "she smells so nice," uiteraard niet briljant, anders was het natuurlijk wel eerder boven water gekomen. Nog even wachten en dan komt de 2CD versie uit van L.A. Woman, ben erg nieuwsgierig naar de alternate versions! Rhino | The Doors | L.A. Woman [40th Anniversary]

5,0
Sommige mensen zeggen: ik was eventjes in 'the zone'. Ray Manzarek doet beide armen omhoog als hij vertelt over de plaat LA Woman. Ik krijg iedere keer opnieuw kippevel als ik deze klassieker opleg, al 23 jaar lang. Er bestaat wellicht zoiets als de tijdloze waarheid, ware schoonheid, goedheid. Plato had het gewoon over het 'LA Woman- gevoel'. Het is gewoon een tijdloos meesterwerk. Jim was niet volledig van de aarde, daarom moest hij ook vlug weg van de aarde, naar zijn eigen trillingsniveau. Denk je nu echt dat hij er voor koos om in zijn bad te verzuipen?

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Heeft iemand hier meer info over: Doors | L.a. Woman -workshop Sessions | Kroese Online - kroese-online.nl

Het is wel van Rhino, dus meestal kwalitatief in orde.

avatar van tsjong
5,0
An alternate take on L.A. WOMAN, featuring the previously unreleased alternate versions of songs and studio chatter found on the 40th anniversary edition. Pressed on 180-gram heavy vinyl at RTI, with lacquers cut at Bernie Grundman Mastering.

Zoiets

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Dankje! Heb e.e.a vluchtig beluisterd op Youtube. Niet slecht (vind Morrisons stem wel lekker direct klinken), maar het voegt voor mij toch weinig toe aan de uiteindelijke versies. Ze zijn iets meer stripped down en soms ook een tikkeltje slordig gespeeld.

Die schreeuw van Morrison in 'The Changeling' hadden ze wel mogen behouden in de definitieve versie.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Vandaag eindelijk de 40th anniversary-uitgave aangeschaft, de 1-CD-versie welteverstaan. Voor wie is gewend aan het geluid van eerst de vinylelpee en daarna de oorspronkelijke CD-uitgave uit de jaren 80 (waar ik altijd best tevreden mee ben geweest) is het even slikken: sommige nummers klinken nu zó onvoorstelbaar helder dat ik soms dacht met een andere mix te maken te hebben – totdat ik de oorspronkelijke CD weer eens draaide en merkte dat veel (alles?) wat ik op de nieuwe uitgave hoor ook al op de oude stond, maar dan in een hoekje weggedrukt of zó zacht dat het me nooit was opgevallen.

Dat doet me denken aan de eerste keer dat ik het nummer Strange days op CD hoorde: óf er was wat mis met het plaatje óf m'n CD-speler had kuren, want ik hoorde rare "blub"-geluiden die duidelijk niet in de muziek thuishoorden. Ik naar een vriend en daar de CD afgespeeld – zelfde rare geluiden, dus het lag gelukkig niet aan mijn speler. En toen zetten we de oorspronkelijke elpee eens op, en met een gehoor dat nu gespitst was op die passages hoorden we die geluiden toen óók bij het vinyl! Dus dát bedoelden ze met "the Compact Disc can reveal limitations of the source tape"…...

Hoe dan ook, deze L.A. woman is zeker een nieuwe luisterervaring, maar ik weet nog niet goed wat ik er van moet vinden – soms klinkt de CD zó anders dat ik bijna weer naar de oude CD (of elpee) ga terugverlangen, en dat kan toch niet goed zijn. En dan heb ik het nog niet eens over de ècht afwijkende passages, zoals de langere fade-out van Love her madly, dat extra stukje intro van het titelnummer (natuurlijk niet echt storend), het extra couplet in Cars hiss by my window (totaal overbodig, juist de compactheid van de oorspronkelijke tekst –bijna een short story– maakte het nummer zo sterk) en dat dwaze echo-effect dat dienst doet als extra outro van The WASP.

Overigens, voor velen hier is dit misschien oud nieuws, maar het verder tamelijk stompzinnige (You need meat) Don't go no further (het B-kantje van de single Love her madly) was ook al te vinden op de posthume compilatie Weird scenes inside the goldmine (net als een ander nummer dat nooit op een studio-album is verschenen, Who scared you, het B-kantje van de single Wishful sinful en nu verschenen als extraatje bij The soft parade).
 

avatar van Heer Hendrik
3,0
Album vaak gedraaid, door de hoge waardering nog eens kritisch geluistert, maar ik vind het allemaal niet zo bijzonder uitgezondert het magnifieke Riders on the storm en ook het titelnummer is goed.
The stem van Jim Morrison klinkt op riders on the storm wel anders dan op de andere songs van dit album. Waarschijnlijk dat die klank mij het beste bevalt

avatar van ricardo
4,5
Mooie plaat dit, erg bluesy, alleen met L'America heb ik helemaal niets mee, een echt skip moment, en ook met Been Down So Long heb ik verder niets. De rest van de nummers rechtvaardigen het hoge stemgemiddelde ten volste vind ik. Al denk ik dat het hoge stemgemiddelde vooral te maken heeft met het feit dat dit het laatste albums is waar Morrison op te horen is.

Legendarische plaat natuurlijk. 4.5*


avatar van Bartjeking
4,5
Leuke toevoeging die bonustracks; voor mij niet voldoende de score op te hogen naar 5*. Daar ben ik dan ook zuinig op . Ik heb maar 9 extra nummers, maar daar zal hier misschien al over gediscussieerd zijn. Ik zal eens teruglezen of het de moeite waard is om op zoek te gaan naar een andere versie.

Wederom een Doors-album met geen enkel zwak nummer, jammer dat het einde in zicht was en we té weinig songs van deze band hebben voor de overlevering aan volgende generaties. Binnenkort verhuis ik naar ons eerste gekochte huisje en ik verheug me nu al om The Doors op een nog nieuw te kopen stereo-installatie op vinyl door de Vinex-wijk te laten schallen (ik ga niet naar een vinex-wijk, maar dat bekt wel lekker).

L.A Woman (de track in dit geval) blijft voor mij de persoonlijking van de zomer, met het verhaal daarachter zal ik jullie niet vermoeien; maar het is een heerlijk gevoel dat dit nummer in mijn buik teweeg brengt. Daarom ben ik er ook erg zuinig op en draai het met mate.

kanjedateten
The Doors, wat heb ik toch een liefde voor deze band, in mijn optiek hebben ze nooit iets verkeerds uitgebracht. Misschien komt het ook door mijn eerste aanraking met The Doors, zomer 2008, ik zat buiten en had een rockzender op, het sporadische moment dat de radio aan stond en daar ineens was The Changeling. Ik wist niet wat het was, genoot van de zon en van de muziek. Gelukkig was er een DJ die zei dat het The Doors waren en ik was verliefd.
Maar goed om een lang verhaal kort te maken, ze kunnen bij mij niets meer verkeerd doen. De combinatie van instrumenten met soort rauwe rock. De geweldige, poetische teksten met de ongeinteresseerde stem van Morrison vind ik geweldig.
Op dit album word ik enkel niet warm van L'America maar verder is het een topplaat.

avatar van IllumSphere
5,0
En dit mag zich wel het beste The Door album noemen. De sfeer is adembenemend en heerlijk. Dit past inderdaad heel goed bij de warmere seizoenen. Alles klinkt hier heel goed en Jim toont weer eens hoe geweldig hij wel niet klinkt. In tegenstelling tot kanjedateten vind ik dat Jim dit wel geïnteresseerd brengt, maar dat zijn stem lekker rauw klinkt. Misschien dat sommigen dit dan als ongeïnteresseerd vinden.

Wat kan ik nog meer zeggen ? Ieder nummer is van een hoogstaand niveau, ieder nummer heeft de identieke heerlijke sfeer en Jim zorgt er voor dat sommige nummers (zoals Been Down So Long) heerlijke meezing liedjes worden. Ook neigen de nummers allemaal naar het blues genre en waren de vorige albums het afscheid van de psychedelische geluiden van het debuut. Ik ben enorm enthousiast en dit kan wel eens een plaatsje krijgen in mijn toekomstige top tien.

L'America heeft zo een indringerig begin. Het begin heeft zo een sfeertje die je veelal beleeft in een film wanneer er iets spannend op het punt staat te gebeuren. Iets heel indringerig, onbeschrijfelijk zelfs. Dan bouwt het nummer aan een qlimax en dan na de tweede minuut wordt de qlimax gedeeltelijk ingelost. Het is niet echt bombastisch en totaal anders dan wat je denkt te verwachten. Maar daarom is dat nummer zo geweldig goed. Naast L'America zijn Been Down So Long, L.A. Woman en Riders On The Storm ook mijn favoriete nummers.

Bij het beoordelen van de voorgaande albums twijfelde ik steeds of ik die albums direct een vijf zou geven. Ik kwam steeds tot de conclusie dat zo een impulsieve daad eigenlijk onverantwoord is en dat ik ze liever nog een kans wil geven. Bij dit album had dit niet en daarom vind ik het eigenlijk eerlijker om deze dan direct de volle punten te geven. En dit verdient het ook!

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Ik weet niet of Kanjedateten dit ook bedoelt, maar zelf zou ik Morrisons stem hier niet zozeer ongeïnteresseerd alswel dispassionate noemen, niet zozeer onverschillig alswel afstandelijk, alsof hij de menselijke komedie van een afstandje bekijkt en zowel hoogte- als dieptepunten beschrijft zonder er zelf emotionele betrokkenheid bij te tonen of er een oordeel over uit te spreken. Zelf hoor ik dat in ieder geval zo bij sfeerimpressies als L.A. woman en L'America (wat veel mensen hier een matig nummer schijnen te vinden maar dat ik zelf één van de hoogtepunten van dit album vind).
 

Ulfat-e-Zulmat
Ik denk inderdaad dat er geen sprake is van onverschilligheid, maar afstandelijkheid. Morrison beziet het menselijk bestaan van een afstand en merkt dat wat hij beschouwt hem vreselijk absurd overkomt. Het lijkt er inderdaad op dat er geen betrokkenheid te bespeuren valt, maar volgens mij probeert Morrison wel toenadering te zoeken tot zijn omgeving, tot een ander mens; zich toe te geven aan de liefde, het bestaan. Het absurde, het wrange en vooral het vergankelijke bemoeilijkt dat voor hem. En dus kan hij niet anders dan de rol van toeschouwer op zich nemen. Dat wil weleens eenzaam zijn. Het is dan ook niet vreemd dat hij zich herkent in L.A. woman - een ogenschijnlijk kleurrijk en levendig mens, geïsoleerd van een ogenschijnlijk kleurrijke en levendige omgeving. En o, zo droevig..

L.A. you're my woman..
Iemand om samen alleen mee te zijn in een onverschillig universum en een vergankelijk bestaan.

Ulfat-e-Zulmat
BoyOnHeavenHill schreef:
Ik weet niet of Kanjedateten..

Ik las even "Ik weet niet of je dat kan eten."

Damn you, kanjedateten!

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
(Nog veel erger : pas door jouw mail zie ik dat daar eigenlijk Kan je dat eten staat, terwijl ik zelf die naam altijd in grote snelheid las als een onbegrijpelijke combinatie van Kan je gevolgd door dateten als de verleden tijd van "een date hebben". )
 

kanjedateten
Haha mijn excuses, mijn naam gaat toch echt wel over eten. En niet daten.

Maar ik ben het helemaal met je eens BoyOnHeavenHill, dat bedoel ik. Het is niet zozeer ongeïnteresseerd dan wel afstandelijk. En dat komt de muziek enkel ten goede.

avatar van Johnny Marr
5,0
Het beste album van The Doors volgens mij en misschien zelfs de beste plaat ooit. De verscheidenheid aan stijlen is de grootste troef van het album. Hoewel veel mensen dit als een bluesplaat beschouwen, bespeur ik hier ook wat jazz-invloeden (Love Her Madly), folk-invloeden (Hyacinth House) en ook nog wat psychedelische songs (L'America, Riders on the Storm) waarmee ze even terugkeren naar hun roots.

Het album vliegt er al meteen stevig in met de sterke opener The Changeling. Een opzwepend nummer met een heerlijke climax naar het einde toe. Direct al één van de hoogtepunten van het album.

De single Love Her Madly heeft een leuke gitaarriff en is misschien wel het meest dansbare nummer van het album. Alhoewel het een schittered nummer is zou ik misschien wel 'The Changeling' hebben gekozen als lead single voor het album. Waarom dat nummer helemaal niet op single is uitgebracht, begrijp ik niet goed.

Been Down So Long wordt meestal als één van de mindere songs op het album gezien, maar ik vind het een zeer leuke acid-blues song. Echt zo'n chillplaat eigenlijk, "just lay back and enjoy". Dit is een vrij uniek nummer van The Doors, omdat het één van de enige nummers is waar er geen keyboards aan te pas komen en waar Ray Manzarek ritmegitaar op speelt. Een uitstekend nummer om te jammen ook, denk ik. Jammer dat het (bijna) nooit live is gespeeld geweest.

Cars Hiss By My Window is het rustigste nummer op het album, ook al even relaxed als zijn voorganger. De blues gitaarsolo die Jim Morrison op het einde van het nummer imiteert, vind ik ook één van de hoogtepunten van het album. Sublieme plaat.

Het titelnummer hoeft denk ik geen introductie meer. Gewoon een geniale compositie en het ultieme nummer om zo in het midden van de woestijn op een verlaten weg te cruisen met je auto, haren in de wind. Het 'mr. mojo risin' stukje is creëert echt de perfecte sfeer om er dan weer stevig in te vliegen met een fantastische gitaarsolo, wat een knaller. Dit nummer bewijst nog maar ééns wat een onderschatte gitarist Robby Krieger is. Velen zullen hem dit niet nadoen, denk ik. Zeker ook een hoogtepunt.

Het meest mysterieuze nummer op het album, een beetje luguber zelfs, is L'America. Tjah, ik weet niet zo goed wat ik met dit nummer moet. Misschien wel het minste op het album, maar toch is het een zeer doordachte song die een unieke sfeer creëert. Slecht is het nummer zeker niet, maar het had misschien beter gepast op Waiting For The Sun dan op L.A. Woman.

Hyacinth House mocht ook wel op single verschenen zijn volgens mij. Echt zo'n feelgood nummer dat wel perfect past na L'America omdat deze song je wel kan opbeuren nadat je in de sombere sfeer bent terechtgekomen dat zijn voorganger heeft gecreëerd.

Dan komt Crawling King Snake, de enige cover op het album. Het origineel is van bluesgigant John Lee Hooker. Ook dit nummer heeft een wat griezelig sfeertje. Het nummer doet me altijd denken aan Jim Morrison die als een slang over de grond kruipt. Mooie gitaarriff, die het hele nummer doorgaat. Echt een schitterende cover, één die alleen een band als The Doors goed kan uitvoeren.

The WASP (Texas Radio and the Big Beat) is eigenlijk gewoon één lang gedicht van Morrison voorgelezen met achtergrondmuziek erbij. Zo goed is de mengeling van poëzie en muziek nog nooit geweest, en het zal ook nooit beter worden. Waarschijnlijk het beste nummer op het album, alleen al door de geniale tekst. Een unieke compositie in de muziekgeschiedenis.

Afsluiter Riders on the Storm is het bekendste nummer op het album. Ik kan het wat plaatsen bij L'America en Crawling King Snake, die een beetje dezelfde sfeer creëren. Het nummer is bekend door het regeneffect in het begin en de keyboards die je noot per noot weten te raken. Muzikaal en lyricaal perfect, en de geschikte afsluiter van het album.

L.A. Woman is dus voor mij een zeer unieke plaat omdat hier de poëzie van Morrison het sterkst tot uiting komt, en ook omdat hij een half jaar na het opnemen van dit album gestorven is. Wat ik mij echt afvraag is hoe het album na L.A. Woman had geklonken mocht Morrison in leven zijn gebleven.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Johnny Marr schreef:
The WASP (Texas Radio and the Big Beat) [...] Zo goed is de mengeling van poëzie en muziek nog nooit geweest, en het zal ook nooit beter worden. [...] geniale tekst.

(met bijna elke regel een soort slagzin die niet meer uit het geheugen is weg te branden en op de meest ongelegen momenten zich een weg naar buiten baant: "Out here we is stoned – immaculate!")
 

sugartummy
crawling king snake is van tony hollins; john lee zette er gewoon zijn naam onder en dan toch nog zz top aanklagen dat ze la grange gebaseerd hadden op boogie chillen het geluid op deze zelfgeproduceerde(met hulp) album is tijdloos in tegenstelling tot de andere doors albums dit is mijn favourite doorsalbum, maar ook ik vind elk doorsalbum de moeite waard, dus ook the soft parade

avatar van Stijn_Slayer
4,0
''As "Crawling King Snake", it was first recorded by Big Joe Williams on March 27, 1941''

Crawling King Snake - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Zoals wel vaker in de blues is de afkomst enigszins onduidelijk. Vast en zeker door mondelinge overdracht is e.e.a veranderd.

avatar van Ernie
4,5
Het 2de album dat ik kocht van The Doors na het debuut en deze heeft zich na 3 maanden intensief luisteren naar een terechte 4,5 gewrongen. Je kan het gemakkelijk doen en van de essentieele groepen gwn een verzamelaar kopen. om de paar jaar brengt 1 of andere corporate musicgigant toch zo een superdeluxebox uit die zogezegd niet mag ontbreken in jou al uitpuilende collectie maar anniversary editions vind ik zoveel intersanter! die houden het concept van het album tenminste in ere en zijn soms voorzien van een veel beter geluid. Geen verzamelaars dus voor Ernie en toen ik deze LA Woman zag liggen voor amper 7euro kon ik niet twijfelen. De hits kende ik al maar deze Schijf heeft mij van begin tot einde volledig weten te veroveren. Die eerste noten in the Changeling, dat verlangend kreunen en zingen in Been down so lang, de schitterend manier van storytelling in The WASP Jim Morrison was in heel goede doen tijdens deze opnames want zijn stem draagt deze plaat echt volledig. De instrumentatie is natuurlijk ook van buitenaards niveau. Het titelnummer en riders on the storm zijn door hun speelduur hier de mooie voorbeelden van maar het hele album straalt een zompige bluesrock-sfeer uit en bluesmuzikanten zijn nu 1maal meesters op hun instrument. Mijn cd-versie bevat maar 2 bonustracks namelijk : Orange Country Suite & (You Need Meat) Don't Go No Further die ook beide goed zijn maar de beoordeling doe ik met de eerste 10 nummers en die zijn samen niet mindr dan 4,5* ster waard
Meer Doors-werk zal volgen want ik heb enkel deze en het debuut en de honger naar meer begint te komen...

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Heeft er hier eigenlijk al iemand iets opgemerkt over de ontzettend grappige manier waarop Morrison eerst een verwachting schept en die vervolgens "doorprikt" in de tekst van L'America ?

"Come on people don't you look so down
You know the rain man is coming to town
He'll change the weather, he'll change your luck
And then he'll teach you how to..."

...ja?...

"Find yourself!" 
 

avatar van Ernie
4,5
idd een zalig stukje

avatar van Slowgaze
4,0
Jaja, grappig is dat, je denkt natuurlijk dat Jim 'fuck' gaat zeggen.

avatar van wizard
4,5
Maar nee toch, dacht je dat echt?


avatar van Slowgaze
4,0
Dat dacht ik echt, want 'fuck' rijmt natuurlijk op 'luck' en 'find yourself' doet dat niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:37 uur

geplaatst: vandaag om 22:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.