Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)

Wat ik nog minder begrijp is dat er iemand schrijft dat er zoveel ophef rond dit album gemaakt wordt. Waarom wordt hier ophef rond gemaakt?

Bon Iver heeft met zijn eerste album een album afgeleverd van een ongekend niveau en dat album is dus terecht hoog gewaardeerd. Dan is het toch normaal dat hier veel aandacht aan wordt besteed en dit album ook gewoon heel erg goed is.

Ik hoor hier ook nog steeds niets bijzonders in. Slechts bij vlagen komt er wel eens wat interessants langs, maar het geheel is gewoon wat saai. Die zang bij aanvang van Minnesota is toch een totaal ongeinspireerd lijntje? Wanneer Vernon dan zelf begint wordt het wat leuker, maar als geheel gewoon geen geweldig nummer. De laatste track begint met zo'n lekker cheesy synth motiefje, belooft een geinig nummertje te gaan worden, maar valt dan opeens helemaal dood voordat de zang ingezet wordt. Die onbevredigende dynamiek blijft zo tot het einde aanhouden. Waarom? Ben oprecht wat verbaasd dat hele volksstammen hier mee weglopen.

Door de manier van zingen in Minnesota vind ik dit album zo goed. Zijn kopstem vind ik prachtig, maar als hij op deze manier zingt vind ik het ook mooi. Ongeïnspireerd, nee vind ik niet. Ik zie het juist als een goede afwisseling tussen de nummers.

Ja afwisseling is leuk -- hij zou ook een paar boeren en scheten ten gehore kunnen brengen voor de variatie -- maar dat staat niet gelijk aan goed of mooi (dacht trouwens dat het een gastartiest was in het begin van Minnesota). Bij muziek is het erg lastig duidelijk maken wat je er precies mooi aan vindt, maar het is wmb bij dit album nog door niemand echt geconcretiseerd.

Wat ik zo mooi vind aan dit album, is dat ik de stem van Justin Vernon erg kan waarderen. Op zijn eerste album heeft hij het simpel gehouden met zijn akoestische gitaar maar hier is er sprake van rijke instrumentatie en juist dat vind ik zo mooi. Het zit gewoon mijns inziens goed in elkaar. Beth/Rest is zo anders ten opzichte van de andere nummers en die gitaarsolo op het einde is geweldig.

Met een mooie stem en rijke instrumentatie kun je ook sinterklaasliedjes ten gehore brengen. An sich hebben die elementen geen invloed op de kwaliteiten van de muziek.

Een mooie stem heeft geen invloed op de kwaliteit van de muziek?? Ga iemand anders lastig vallen

Een mooie stem heeft zeker invloed op muziek. Maar een mooie stem zonder emotie heeft een minder invloed. De emotie zoals bij Skinny love en Emma, mis ik nu. Sowieso vind ik deze cd tot nu toe geen uitschieters hebben.

Daar ben ik het wel grotendeels mee eens. Het grote verschil tussen dit album en de voorganger, is voor mij dat hier meer over nagedacht is. Dat mag wel duidelijk zijn, denk ik. 'For Emma, Forever Ago' was een uitbarsting van verdriet, eenzaamheid en hopeloosheid, opgenomen in een blokhut ergens in een woud. Voor deze plaat zijn heel wat meer mensen geëngageerd, en er zit ook veel werk in, vermoed ik. Maar dat wil niet zeggen dat dit een slechte plaat is. Hij komt bijlange niet aan het niveau van het debuut, maar dat zegt meer over dat fabelachtige debuut dan over deze geslaagde opvolger. Vernon zocht met z'n band gewoon een nieuw geluid, en heeft dat gevonden. En het heeft z'n voor- en z'n tegenstanders, dat is niet meer dan logisch.

Ja dat is enkel het verhaal er omheen. Muzikaal gezien is dit album rijker, tekstueel gezien diverser, en ten slotte ook veel meer een bandgeluid. Ik kan niet snappen dat hoewel dit wellicht veel minder spontaan is, het in verhouding vrij eenzijdige For Emma hoger wordt ingeschat door velen.

Muzikaal rijker of niet, gaat om het gevoel. Tekstueel gezien diverser? Ligt maar net aan je smaak of bui. En wat maakt het nou uit of het een bandgeluid heeft, ik kan ook een band bij elkaar roepen en maar wat doen, maakt het dan gelijk goede muziek?

Het debuut schat ik hoger in omdat het me meer een spontane uitbarsting is, waarin Vernon zijn ervaringen deelt en zich blootgeeft. Soberder, ja. Maar ook veel intenser, naar mijn mening.

Intenser en emotioneler. Muziek die ik voel, die mij kan raken en kan emoyioneren. Dat is de muziek die ik het meest waardeer. En dat mis ik hier.

Hier zit ook wel behoorlijk wat emotie in anders. Het blijft, mede door de stem van Justin, erg bijzondere muziek.

Een beetje wat dooddoeners die jij hier rondslingerd TheFunkyM. En overigens vind ik het buitengewoon dat jij deze muziek niet "emotioneel" genoeg vindt. Naar mijn mening is het één brok emotie, van Perth tot aan Lisbon. Waarom emotioneert het u niet dan?

Naar jou mening ja.
Wat ik hier een dooddoener vind zijn de ''ohh geniaal etc.'' maar niet vertellen wat er geniaal aan is. Dat hoeft ook niet want, zij vinden het geniaal. Ik niet.
Het emotioneert mij niet omdat ik geen pijn hoor. Ook interesseren de melodieen in de nummers mij niet. Emotie is misschien niet het goede woord. Het pakt mij totaal niet. Slecht vind ik het niet.

Bij Emma forever, vond ik het eerst ook geen top cd, maar er waren meteen een aantal nummers die mij wel pakte. Hierdoor luisterde ik die cd meer en meer, waardoor het uiteindelijk op een goede beoordeling kwam. (4*) Dat zie ik hier nog niet zo 1,2,3 gebeuren.

Ik ben geen fan van de stem van Justin, maar zoals hij tokkelend zijn verdriet aan het weg zingen was op zijn vorige plaat, pakte het mij wel.
Zoals hier boven gezegd werd, een mooie stem heeft invloed op de muziek, maar een stem met emotie heeft dat nog veel meer. Dat mis ik hier, helaas.

Dus elk album moet 'pijn' bevatten? Wat ben jij een zwaarmoedig persoon zeg.

Gast, als de stem mij niet aanstaat wel, anders niet. En zulke muziek wil ik wel wat emotie voelen ja. Volgens mij heb je verschillende genres. Dit genre voel ik graag wat emotie. Bij deze stem van Justin hoor ik graag emotie, anders vind ik het gewoon niet mooi. De emotie heeft zijn eerste album in mijn ogen gered. Hier vind ik het vooral leeg, dat samen met een stem die ik niet heel mooi vind, komt uit op een minder album, maar let wel, voor mij.

Ik ben het met TheFunkyM eens, ik mis dat hier ook. Het klinkt me te bedacht. Slecht is het natuurlijk allerminst. En natuurlijk zet het je aan het denken wanneer zoveel mensen het goed tot geniaal vinden, maar ik kom telkens weer op hetzelfde uit. Ben ik nu een slecht mens?

Wat anders; volgens mij maakt TheFunkyM meer woorden vuil aan het onderbouwen van zijn mening dan de meeste 4+ stemmers.

Ik begrijp heel goed dat je emoties wilt voelen bij dit soort muziek, dat heb ik ook wel een beetje. Bij For Emma hoorde je dat heel erg goed. Maar dat is een album wat niet geëvenaard kan worden, Bon Iver kan geen tweede For Emma maken, dat is ook logisch. Dat dit album dan misschien wat minder emoties bevat en dat het misschien wat meer doordacht is maakt het voor mij niet minder mooi.

Sterker: als Justin geëmotioneerd en eenzaam gitaarliedjes maakt, klinkt dat vrij eenvoudig bij het parket aan melodieën dat hij hier over elkaar heen gefabriceerd heeft. Een nummers als Holocene is niet alleen perfect in elkaar gezet met de juiste arrangementen, maar is ook tekstueel gezien ongeveer het beste wat de hedendaagse popmuziek te bieden heeft. Dat emotioneert mij, al is het maar omdat de intelligentie eraf druipt, veel meer dan 'Only love is all maroon' over een Am en C akkoord. Hoe spontaan dat dan ook moge zijn.

En als je bij For Emma al de nodige beurten nodig had om het te waarderen, dan zou ik hier Justin die kans ook gunnen. De eerste 3 luisterrondes vielen mij ook extreem tegen.

Ik vind het album te glad, te perfect, te bedacht zoals hier al eerder gezegd. Ik mis het ruwere randje, en nummers die je raken. Ik hoor echt wel kwaliteit, en daar ligt het ook niet aan, de basis van de nummers is goed, ik stoor me alleen aan de manier hoe ze uitgevoerd zijn.

Waar ik me bijvoorbeeld aan stoor is het begin van Minnesota. Het klinkt allemaal veel te bedacht, ik weet eigenlijk niet precies hoe ik het moet omschrijven, maar alsof alles heel precies getimed is. Verder klinkt het ook allemaal zo voorspelbaar, het verrast nooit.

Nummers als Holocene en Calgary zijn prachtig in elkaar gezet, maar het heeft niet de emotie die een nummer als Flume wel heeft. Dat ik de woorden "in elkaar gezet" gebruik zegt ook genoeg. Als de discografie van Bon Iver een mens was is For Emma het gevoel en dit album het verstand.

Ik denk dat het album al stukken beter was geweest als er minder afleiding zou zijn van de zang, toch wel de grote kracht van Bon Iver. Dit soort ingetogen muziek komt veel beter tot zijn recht door het klein en minimalistisch te houden. Het moet klinken alsof het in een of andere oude schuur is opgenomen in een paar uur, niet alsof er door 10 man heel lang is nagedacht over elk seconde van elk nummer.

Respect dat hij wat anders probeert, maar bij Bon Iver geldt toch echt het cliché "less is more".

Perfect verwoord! Exact hoe ik ook denk over het album.. Toch heb ik het zeer moeilijk om hierop een score te plakken...

Uiteindelijk heb ik toch beslist om het album 5 sterren te geven.
Eigenlijk is mijn mening sterk gelijkend op die van Zhero. De plaat is inderdaad perfect, maar daarom emotioneert ze mij niet noodzakelijk. Ze emotioneert wel, maar niet in die mate die ik gewoon ben van Bon Iver. Ik verwachtte een emotievolle ruwe plaat, en ik krijg een perfect gemaakte, zeeeeer sterk uitgedacht, niet geheel emotieloze, plaat. En ik kan dit wel waarderen, ik vind het ook geniaal hoe Justin Vernon dit kunnen maken heeft, hoe hij alles tot in de perfectie heeft kunnen timen en hoe hij zoveel verschillende elementen en geluiden in een mooi geheel heeft kunnen passen.
Zo'n talent verdient niet anders dan 5 sterren.
Maar ze komt niet in mijn top tien, wat ik vooreerst verwachtte. De platen in mijn top tien zijn platen die me sterk emotioneren en dat doet deze plaat niet genoeg.
5 sterren voor het verstand, 5 sterren voor het gevoel, maar 3 sterren voor emotie..

Dat maakt Jusin Vernon een hoogbegaafd gevoelsmens

Dit album blijft me fascineren, niet omdat ik het goed vind (in tegenstelling zelfs) maar om de reacties\emoties die het hier oproept.
Ik ben na meerdere luisterbeurten definitief afgehaakt in verband met die vreselijke stem.

Blijkbaar is het erop of eronder bij de stem van Justin. De een vindt het hemeltergend mooi (zoals ik), de ander vind het irritant.

Inderdaad, Eveningguard. Ik zat in de woonkamer enorm te genieten van dit album, komt mijn moeder ineens van: Wat is dat nou weer voor een irritante piepstem? Dat is nu Bon Iver.

Maar het zit er ook bijna nooit tussen in he. Er zijn zeer weinig personen die het wel aardig vinden. Het is of heel mooi of helemaal niet. Mijn ouders konden het wel waarderen.

Mijn ouders zeiden dat hij ronduit vals klonk.