Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)

Ik heb deze nieuwe plaat gisteren binengekregen en heb hem een paar keer geluisterd. Ik kan me verplaatsen in vergelijkingen met Pride van Phosphorescent, alhoewel ik hier en daar meer associaties heb met Face Value van Phil Collins.

Nogal onzinnig herman, je vraag om het iets concreter te maken dan het etherische in de muziek en de algehele sfeer als je zelf met nog minder concrete bewoordingen komt als de totaal niet aanstellerige zang.

Dat zegt immers niets meer dan dat jij de albums van Bon Iver niet mooi vindt.

Ik heb debuut van Phosphorescent al een tijd geleden een paar keer beluisterd. Er zit potentieel in, en de klankkleur en sfeer zijn erg mooi, maar dat is wel een ontiegelijk eentonige plaat.

Met die plaat zie ik niet echt overeenkomsten met Bon Iver, maar dat zal op Pride dan misschien anders zijn.

Vooral de zang op het openingsnummer van Pride (A Picture of Our Torn Up Praise) lijkt op de zang van Bon Iver, ook qua instrumentgebruik zijn er overeenkomsten, toepassing van gitaar bijvoorbeeld.

Maar Phosphorescent is wel wat zwaardere kost dan dit.

Dat laatste zal ik niet ontkennen, maar ik hoor bij Phosphorescent juist helemaal geen etherisch sfeertje. Dat deed me zelfs eerder aan Neil Young denken, zij het wat meer richting americana.

Het laatste album misschien, maar zijn eerste drie zeker niet.

Goed een paar keer geluisterd onder het genot van een paar Weizzen biertjes op een ligstoel in de Dolemieten in de zon, conclusie: een brei, geen enkel liedje springt er uit,valt me zwaar tegen. Emma nr. 2 hoeft ie niet te maken maar dit is erg veel minder dan het debuut, vond Bloodbank al een teken ad wand en Justin zet helaas de lijn door wel in de verkeerde richting.
Waar is het niveau van bv Re:Stacks of Wolves gebleven, onbegrijpelijk.
Voor mij op dit moment een magere 2,5.
Misschien gaat ie nog groeien, staat op mijn smartphone, maar het vinyl zal de komende maanden in de hoes blijven.

Dit was mijn kennismaking met Bon Iver na alle positieve berichten te hebben gelezen.
Opnenigsnummer: Geniaal. Daarna begon ik mij aan zijn stem te irriteren. Viel dus tegen. Maar iets zei in mij om toch vaker te gaan luisteren. Het bleef mij trekken om te gaan luisteren. Na zo'n 5 luisterbeurten viel het kwartje. De cd ontpopte zich als een juweel. Het roept een bepaalde sfeer op die je de hele dag meedraagt. Dus voor alle mensen die twijfelen: blijf pogingen ondernemen en je gaat er van houden.
Conclusie: Tot nu toe het best album van 2011!!!!

Dit was ook mijn kennismaking met Bon Iver.
Na eenmaal aan zijn stem gewent te zijn vind ik het een erg goed album. Zelfs beter dan For Emma, dat me tot nu toe, in tegenstelling met dit album, nog niet echt heeft kunnen overtuigen.

Ik begrijp alle ophef niet over deze plaat. Elke keer als in m beluister dommel ik in slaap. Zo saai!

In 2007 bracht Justin Vernon, beter bekend als Bon Iver, zijn debuut uit. Een intriest klinkende folkplaat, gemaakt in een blokhut in een Amerikaans woud. Hij beleefde een soort van existentiële crisis, door alles en iedereen verlaten, en daarom zelf ook maar alles en iedereen verlaten, de schamele troost zoekend van het loofgroen. De plaat werd enthousiast onthaald, en wordt nu nog altijd gezien als een mijlpaal, toch zeker lid van het groepje “beste platen van de 21ste eeuw”. Tot nu toe, want de eeuw is nog jong, gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen.

Daarna was het lang stil rond Bon Iver, al bracht Vernon de EP ‘Blood Bank’ uit in 2009. Daarop was de inleiding naar een nieuw geluid te herkennen; Bon Iver werd een band. Vorig jaar kon je zijn stem onder andere bewonderen op Kanye West’s ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy’. Een artiest waarmee je Vernon niet meteen zou associëren, maar hij heeft in diverse interviews al te kennen gegeven dat hij een fan is van West. Ik vind persoonlijk dat zijn stem tekortgedaan wordt op die plaat, vanwege de autotune, maar goed.

En nu staat Bon Iver weer op het voortoneel, met een niet bijster originele titel voor de tweede plaat. Opvolger van ‘For Emma, Forever Ago’. Op sommige fora wordt er gesproken van ‘Bon Iver’, maar de titel is toch echt wel ‘Bon Iver, Bon Iver’. Een verdubbeling dus. Staat dit voor het ontegensprekelijk rijker geluid? Of voor de ietwat lichtere toon? Het zal altijd een groot vraagteken blijven, vermoed ik, en van Vernon zelf zullen we het ook wel niet horen. Al zou het goed kunnen dat ik er met mijn giswerk naast zit, gelieve mij dan te corrigeren.

Dat de band (zo mogen we Bon Iver nu wel noemen) zo groot is, spreekt uit het feit dat ik drie alinea’s nodig heb om het over de toch nog erg beperkte discografie te hebben. Wat het belangrijkste is, is en blijft de muziek natuurlijk. ‘Bon Iver, Bon Iver’ bestaat uit tien nummers, waarvan de titels refereren naar plaatsen uit Vernon’s verleden. Herinneringen worden opgehaald, hetzij goeie, hetzij kwaaie. Die feeërieke falsetto van Vernon is wederom aanwezig, al haalt hij ook wel eens de kopstem aan (hetgeen me ietwat stoort soms). Muzikaal verspreidt deze plaat een veel rijker geluid dan de vorige, draperieën, klanktapijten. De drummer van Bon Iver bracht trouwens ook een plaat uit vorig jaar, ook mooi. Hier speelt hij echter een nederige maar belangrijke rol, want met het ritme zit het meestal wel goed.

De plaat geeft me veel gemengde gevoelens. Sommige nummers vind ik zonder meer fantastisch, zoals opener ‘Perth’, een erg warm nummer, op de achtergrond lijkt men ongeïnteresseerd te rommelen met messen en vorken, het doet me denken aan de keuken van een verlaten officiersmess. De hoge omes zijn gaan rusten, en het onderbetaalde personeel zet zich met naïeve geestdrift aan de afwas. Of ‘Calgary’, dat gaandeweg verandert van een lieflijk folkliedje in een aan James Blake herinnerend hip nummer. Verrassing is de grote troef van deze plaat, maar het gevaar bestaat dan ook dat je, eens de plaat vier à vijf keer beluisterd, aan die verrassing gewoon raakt. Dan is het al makkelijker om de beste nummers eruit te pikken. Dat zijn mijns inziens de twee die ik al genoemd heb, met daarenboven ‘Michicant’.

‘Michicant’, een sleper. Vernon’s stem gedijt goed bij dit soort rustigheid. Als het wat drukker wordt, vind ik het algauw niks (met uitzondering van ‘Calgary’ dan). Afsluiter ‘Beth/Rest’ vond ik na één luisterbeurt echt een draak van een song, en sindsdien ben ik het nummer wat gaan waarderen, maar het is nog altijd niet bepaald grote liefde. Het nummer wijkt ook af van de 9 eerste songs, en heeft de meest uitgesproken jaren ’80 sound, by far. Het is dan ook weer een experiment, waar je bijna respect voor moet hebben. Maar het goed vinden, daar kan niets of niemand je toe verplichten, hoe experimenteel ook. In HUMO las ik: “Het nummer is zo fout dat het geweldig is”. Ik begrijp wel waar die recensent naartoe wil, maar ik volg hem daar niet in.

‘Hinnom, TX’ en ‘Lisbon, OH’ zijn twee tussendoortjes, doen me weinig of niets. De overige nummers zijn ook niet van het kaliber dat ze me doen opveren van verwondering. Ik weet natuurlijk al waartoe Vernon in staat is, dus zal ik ook überhaupt niet zo hoog opveren bij nieuw werk van Bon Iver. Maar toch. Ik had vrij hoge verwachtingen van deze plaat, en deels worden die ook ingelost. ‘Perth’ is wonderschoon, voor ‘Michicant’ en ‘Calgary’ geldt hetzelfde. ‘Beth/Rest’ is een afknapper voor mij, en de rest is best aardig, maar niet echt hoogstaand. Met drie geweldige nummers vind ik dat toch te weinig om een echt hoog cijfer uit te delen. De ontwikkeling in zijn manier van songschrijven maakt me wel weer nieuwsgierig naar de volgende plaat.

3,5 sterren

Mooie recensie.

Bedankt! En ik hoop dat deze plaat nog wat groeit en de 4 sterren waard wordt. Dat zit er wel in..

Verrassing de troef van deze plaat? Ik vind hem juist erg voorspelbaar, hij verrast juist totaal niet. Het is allemaal vrij binnen de lijntjes. Dat vind ik nou juist een groot minpunt aan dit album.

Ik heb dit album al vaak beluisterd, maar messen en vorken hoor ik er niet in.

Ik snap wel wat hij bedoelt. De band expirimenteerd onnodig en daardoor krijgt de muziek een geforceerd staartje. Het lijkt wel of men per se wil rotzooien.

Nee in de intro hoor je echt borden of messen, maar je kan het alleen met een koptelefoon horen.

Ik hoor er in ieder geval iets, en vond het een geknipte passage om mijn fantasie te laten spreken.

'Bon Iver' is afgeleid van het Franse 'Bon Hiverre' (goede winter) dat hij in een film hoorde en dacht te moeten schrijven als 'Bon Iverre'. Toen bleek dat het 'Bon Hiverre' was koos hij er 'Bon Iver' van te maken omdat hij op dat moment een ziekte (Pfeiffer) had en dat met zijn lever te maken had en Hiverre hem teveel aan lever (Liver) deed denken.

'Bon Iver, Bon Iver' kun je dus misschien opvatten als: "Goede winter, Bon Iver".
Daarmee schuift hij zijn persoonlijke interpretatie van dit album naar voren.
Ook het plaatje op de hoes doet heel winterig aan.

De muziek is prima. Ik werd een beetje moe van het wat slappe 'For Emma, forever ago' en genoot van de wat hardere nummers als 'Blood Bank'.
Hoewel 'For Emma' en 'Re: stacks' nog wel steeds klassiekers zijn.

Een andere aanpak dus op deze plaat.
Een groter geluid dat is gecreeërd door een groter aantal muzikanten.
Justin Vernon heeft het blokhutje waar hij zijn debuut opnam verruilt voor een volwaardige studio.
En hij heeft niet zomaar wat muzikanten bij elkaar geraapt. De muzikanten in zijn band spelen heel goed en weten heel mooi bij te dragen aan de melancholische sfeer op dit album.

De nummers zijn prima hoewel ze me nog niet echt hebben weten aan te grijpen zoals eerdergenoemde 'For Emma' en 'Re: Stacks' of zelfs 'Blood Bank' maar misschien moet ik er nog wat meer naar luisteren.
Wat me ook een beetje tegenstaat is dat Justin's stem vaak wegvalt in het grote geluid van de band.

Ik zal het album nog vaker moeten luisteren om tot een beter oordeel te komen, maar voor nu geef ik deze 3,5 ster.

Leuk stuk, ik vind deze een stuk sterker dan FFAG.
Ik heb ook ooit eens een stuk gelezen waarin stond dat de titel: Bon Iver, Bon Iver ook stond voor een verzonnen stad. Jammer genoeg weet ik niet meer vanwaar ik die info heb.

Ik heb inderdaad ook een keer gelezen/gehoord dat de steden waarnaar de titels verwijzen verzonnen zijn.
Als je bijvoorbeeld 'Hinnom, TX' neemt past dat in de geest van 'Bon Iver, Bon Iver'.
Met die komma.

Ook is het een kleine perodie op 'For Emma, forever ago' waar hij ook met de komma werkt.
Volgens mij is het een heel knap kunstje van Justin dat je op meerdere manieren kunt interpreteren.

Justin Vernon speelde laatst een solo versie van Beth/Rest live. begeleid op Piano. Ontroerend mooi. http://www.youtube.com/watc...

Mooie versie, maar wel een beetje onherkenbaar, behalve de piano intro.
Niet onherkenbaar van Hey welk nummer is het, maar hele andere opzet

Daar is Justin goed in.
van 'For Emma' zijn er ook verschillende versies in omloop.

Een a-capella versie. Een gitaar versie. Een piano-versie (jawel)
En een band-versie, die veel weg heeft van de albumversie.

Vind ik persoonlijk juist wel mooi.

Tickets voor deze band kosten 95 euro, jemig waar gaat dat over...

Edit: Dat zal wel omdat het zogenaamd uitverkocht is, veel tickets op gekocht door van die alternatieve Ticketservice gevallen(onzin vind ik dat), die drijven de prijs nu naar 95 euro.. je moet het maar voor over hebben

Ik weet niet bij welke firma jij je kaarten koopt (zwendel & co?), maar het concert in Utrecht (volgens mij het enige concert in Nederland) kost volgens de Vredenburg website gewoon €30,- hoor.

Edit: Ah, en toen zag ik jouw "Edit"

Ben ik blij dat ik nog kaartjes voor 30 euries heb.

Ik vind er voor het ogenblik toch niet veel aan,kan misschien nog beteren...?
Een tijdje opzij leggen denk ik en daarna weer eens opzetten

Het is bon hiver in het Frans ?

Het is inderdaad gewoon "bon hiver" (niet: hiverre) in het Frans.