Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)

Raadselachtig waarom dit zo populair is. Sommige nummers zijn aardig (Perth, Towers, Calgary) maar over de breedte is het album nogal vlak waardoor mijn aandacht snel verslapt. De afstandelijke, bijna zelfingenomen zang werkt dan ook niet mee.

Vergeef mijn kennis van de Franse taal.
Versterkt overigens wel mijn verhaal. Hiver lijkt meer op liver (lever, daar waar hij ziek was) dan hiverre.

De afgelopen maanden ging er veel aandacht uit naar Justin Vernon, hij bracht onder zijn artiestennaam zijn tweede en gelijknamige album Bon Iver uit. Rustige folk met een wat aparte lading. Zijn vorige album had wat ongrijpbaars. De muziek kwam wat mij betreft niet helemaal tot zijn recht. De nummers Skinny Love en Re: Stacks waren samen met de goede eerste reacties op het tweede album voor mij echter de aanleiding om Bon Iver nog een kans te geven.

De aparte stem is gebleven hoor ik in de opener die vernoemd is naar verschillende steden met de naam Perth. Het begint heel ingetogen klinkend als een regenachtige, druilerige dag. Daar blijft het niet bij, aan het eind van het nummer begint de storm van drums en blazers te huilen en te blazen. Dat laatste tilt het nummer naar een hoger plan, het niveau dat op het eerste album niet gehaald werd.

De ingetogen sfeer blijft echter in de plaat zitten. Verschillende steden passeren de revue op het album, na Perth zijn ook Calgary en Lissabon aan de beurt. De eerste twee zijn aangrijpende nummers met het rustige folkgeluid dat deze plaat uitstraalt, Lisbon, OH is echter wel een vreemde eend in de bijt en eigenlijk de intro van het mindere Beth/Rest.

Naast de verschillende steden kent het album ook een geologisch tijdvak. Holocene, de single, is ook niet te versmaden. De rust die het nummer uitstraalt, een echte aanrader, zeker als je niet in slaap kunt vallen. De stem van Vernon begint me vanaf dit nummer helaas wat te irriteren. Het hele hoge heeft op zich veel moois, maar het blijft allemaal zo voortkabbelen. Towers is voor mij eigenlijk het laatste nummer waarbij ik de aandacht goed vast kan houden. Daarna is de opbouw van de verschillende nummers mij wat teveel eenheidsworst.

Calgary kan mij gelukkig nog wel boeien. Dat nummer, waar Vernon ook nog een iets andere manier van zingen laat horen springt er voor mij echt bovenuit. Het is eigenlijk het hardste nummer van het album, het enige waar de gitaren wat prominenter worden gebruikt. Ik vind dit echt wel het hoogtepunt van het album. Het ietwat saaie karakter van de rest van het album wordt met dit nummer goed doorbroken.

Bon Iver is naar mijn mening een hele goede opvolger van For Emma, Forever Ago. Het is Vernon helaas weer niet gelukt om er een hele spannende plaat van te maken maar er staan toch een aantal prachtige nummers op. De opener en Calgary springen er voor mij echter duidelijk uit. Het duo Lisbon, OH en Beth/Rest doet me echter niet zoveel en komt zelfs wat zeikerig over. Kortom, het is een album met pieken en dalen. Het is minder saai dan het debuut, maar over het geheel gezien niet heel veel beter.

Klik

De hoes belooft meer dan dat de inhoud ervan waar kan maken...althans dat is mijn indruk bij het beluisteren van deze matige opvolger. Terug naar de hut maar weer. Af en toe zou ik bijna zweren dat het leunt tegen de muziek van Coldplay. Daarnaast begint de stem van Vernon wel heel erg tegen het irritante aan te schurken op een gegeven moment. Het past m.i. ook niet bij de muziek die met band eigenlijk veel aan kracht inboet.

En langszaam gaat het gemiddelde van deze niet al te indrukwekkende opvolger omlaag.

Tja, zat er aan te komen. De eerste indrukken waren gigantisch... tot dat het niet veel meer dan een dicht gesmeerd potje geluiden is, enkele hoogte punten daar gelaten/
Wat op For Emma pure folk was, gaat hier over in een geluidsmuur die we in eerste instantie zeker niet verwachten zouden, pakt prima uit maar zorgt niet voor dat zelfde kippenvel als op de eerder genoemde plaat.
Hinnom, TX vind ik zelfs een rot nummer. Laag gezongen, veel echo's maar dat doet het hem niet. Zodra hij om hoog gaat naar "All this time..." wat een irritante uitspraak heeft hij hier bij het woord "mine". Minste voor mij.

En een van mijn hoogte punten van de plaat, Beth/Rest, doet mij toch eng veel denken aan REO Speedwagon..

Dat is niet eens zo het probleem, een groot gedeelte van de emotie van de eerste plaat zit hier niet in. Jammer dat ie geen achterliggend verhaal heeft want daar ligt het denk ik aan. Kan Justin niets aan doen.

Dit gevoel heb ik eigenlijk over de gehele linie bij Bon Iver, ook bij het debuut.
En ook inderdaad hier bij dit album (deze bevalt me overigens iets beter dan het debuut).

Nee, ik luister hem eigenlijk ook al nooit meer. Zijn oude bandleden die nu in megafaun zitten kunnen mij veel meer bekoren maar die krijgen dan weer totaal geen aandacht.

Gisteren de eerste luisterbeurt gehad en ik ben ook nog niet omver geblazen. Het is mooi, rustgevend, dat zeker, maar nog niet meer dan dat. Daarnaast wekt de stem bij mij ook her en der irritaties op.

Maar goed, ik gun hem zeker nog wel een aantal luisterbeurten voordat ik met cijfer kom.

Het debuut is juist niet expirimenteel en bevalt me daarom beter.

Naja de manier waarop Vernon soms met snaren zit te pielen die pas na de brug van de gitaar zitten, en ook zeer zeker zijn stem, zijn voor mij redenen om het geforceerd te doen klinken. Wat daar ook aan bijdraagt zijn de (voor mij) praktisch onbegrijpbare teksten.

Experimenteel is misschien een te groot woord daarvoor, dat geef ik toe.

Het debuut is zeker een fantastische plaat, en in het begin vond ik het debuut veel beter dan deze maar na ongeveer 10 luisterbeurten moet ik toch zeker toegeven dat deze een pak beter is.
De rijke instrumentatie en de heerlijke stem van Justin Vernon zorgen ervoor dat deze plaat zeker het beste is wat 2011 voor mij al heeft kunnen bieden.

De rijke, en soms nogal overbodige instrumentatie en het onnodige gebruik van sommige instrumenten. Het had allemaal wat meer ingetogen gemogen. Wat mij betreft ging hij gewoon weer met de gitaar aan de slag.

Maar dan zouden de meeste mensen weer gaan klagen dat hij gewoon een tweede For Emma maakt gewoon omdat hij weet dat hij dan goed gaat verkopen. En zo blijven we bezig, die rijke instrumentatie vind ik zeker niet onnodig bijvoorbeeld de saxofoon die op deze plaat veel voorkomt vind ik goed passen of het constante tromgeroffel op Perth.

Ik vind juist de instrumentatie één van de pluspunten van dit album. Hoe vaker ik het hoor hoe meer het mij in mijn macht krijgt.

Tsja, met een gitaar kan je heel veel verschillende sferen maken dus dat ben ik niet helemaal met je eens. Een beetje instrumentatie kan geen kwaad maar dit zit te vol. Dat maakt de tracks nogal chaotisch.

In het begin klonk het in mijn oren ook chaotisch maar na een paar luisterbeurten vind je de rust in de songs en hoor je hoe alle muzikanten perfect hun instrument bespelen op het juiste moment.
Blijven luisteren is de boodschap.

Heb 'm al een stuk of 5 keer geluisterd en hij klinkt nog net zo als de eerste keer: Mooi, maar erg geforceerd. Denk niet dat het nog gaat veranderen.

Bij mij duurde het ook langer dan 5 luisterbeurten.
Toen ging mijn mening van mooi naar fantastisch.
Maar het kan natuurlijk dat je hem nooit hoger dan een 3,5* gaat kunnen geven.

Ik vind het echt bizar om te zien hoe ze die muziek live reproduceren, zoals in dit clipje:
YouTube - Bon Iver - Holocene 2011.06.21
Echt niets dan bewondering, zijn echt een stelletje ontzetten muzikale gasten!

Ik vind dit album totaal niet geforceerd. Waar ik For Emma wat aan de saaie kant vind is dit album veel gevarieerder en in mijn ogen ook interessanter dan For Emma om te beluisteren.

Inderdaad zeer mooi gedaan live.
Ik vind ook dat die rijke instrumentatie zeker zijn waarde heeft Holocende zou minder goed geweeest zijn zonder die fluit erin.

Hier staat trouwens wel het slechtste Bon Iver nummer op: Hinnom, TX. Vernon's uithalen doen op die track nog het meest aan de Beegees denken. Ik skip 'm altijd.

Inderdaad, hahaha

Inderdaad misschien is die track wel een klein smetje op het mooie geheel.
Maar gelukkig duurt die niet al te lang.

De nieuwe van Bon Iver nog eens opzet maar hij kan me toch niet echt bekoren,misschien over een jaar of 50..........nee het is niet echt m'n ding,ondanks de talrijke lovende kritieken zal het toch niets worden tussen mij en "Bon iver,bon iver".

De skiptoets en dat laatste nummer blijken uitstekend samen te gaan.

Waarom zou je een laatste nummer skippen als je hem dan ook gewoon af kan zetten?

Dat heb ik nou echt nooit begrepen. Een vreemde eend in de bijt ja, maar zeker geslaagd.