The Beatles - Magical Mystery Tour (1967)

'De nadagen'... nou, ze zaten er hier middenin. En de film, dat was meer iets dat ze voor de fun deden, want hun agenda zat mutjevol. Het regisseren en bedenken ervan krijgt dan toch een andere (lees: minder intensieve) lading.

Ik heb hier in Baltimore een heel stuk over dit project gelezen naar aanleiding van een opgeleukte remaster/dvd-dinges en daarbij gelijk in Fell's Point de originele cd op de kop getikt (daarnaast ook The White Album, Abbey Road en teveel andere cd's ) en ik blijf dit zeker een van de beste Beatles-cd's vinden, ook al is het een rariteitenkabinet.
Die 'kant 2' kan ik niet los zien van de ep op 'kant 1'. Het hoort voor mij bij elkaar.

Met die 'nadagen' bedoelde ik dus de 'nadagen van de psychedelische bloei', zoals je leest.
Sterker nog: het was 'going down!' hierna! De film kreeg beroerde recensies, Brian Epstein was ter ziele; The Beatles togen naar India en het eerstvolgende album werd het lappendeken "The White Album" waarin het onderlinge gekibbel begon.

Het grappige is dat in de documentaire rond (en bij de heruitgave van) deze film erg luchtig werd gedaan over de flop; de geschiedenis wordt (net zoals in de Anthology-serie) een beetje gemanipuleerd. Het was wel degelijk een schok voor de Beatles dat hun project (of eigenlijk Paul's project) dit soort averij opliep. Tot die tijd konden ze (naar hun idee) alles doen en uitbrengen wat ze wilden; overwogen die zomer de aanschaf van een Grieks Eiland en leefden in een zeepbel. George was de eerste die dit doorhad dankzij een bezoekje aan hippiestad San Fransisco; Paul werd de Enorme Regelneef en John zat met z'n hoofd in een wolk LSD...

Toch was Magical Mystery Tour het allereerste begin van het einde, de eerste scheurtjes beginnen hier te ontstaan.
Brain Epstein dood, gestopt met touren, een rusteloze lennon, een opstandige Harrison die langzaam onder de dominantie van Lennon/McCartney uit begint te groeien en een McCartney die het gat wat Epstein achterlaat op probeert te vullen, tot ongenoege van de andere 3, de single Strawberry fields/penny laine was de eerste sinds Please please me die op de tweede plek bleef hangen in Engeland. En als toetje de flop van de film Magical Mystery Tour, die door de BBC in zwart wit werd uitgezonden. De LP Magical Mystery Tour bestond nog niet, het was in eerste instantie een E,P.

Vlak na deze periode vertrokken The Beatles naar Rishikesh India om daar bijna een half jaar in de leer te gaan bij de Maharishi. Toen Lennon midden 1968 thuis kwam stond Yoko Ono hem al op te wachten.
Conclusie, de nadagen waren met Magical Mystery Tour toch wel aangebroken.

MMT een vage film?
Is nu in HD, hoor! Ik heb er betere contactlenzen bij ingedaan en ....wat zie ik nog meer?
Bij de eerste strofe 'I'm the Eggman' heeft Lennon een wit kapje op, als ei zoals we allemaal weten, maar bij het tweede 'Eggman' toont hij het strakbespannen kruis van zijn rode broek met zichtbaar zijn eigen eieren, je moet maar durven.
Harrison durft ook, 'Blue Jay Way' speelt hij met uitgestreken gezicht als straatartiest op een zelfgekalkt toetsenbord, iets wat ik nu pas goed zie, en ernaast staat: wives and kid to support. (sic!) zetten we er dan achter! Dezelfde zelfspot vind je op die hoes waar hij als tuinkabouter tussen de tuinkabouters staat. Overigens hoor je op het einde een korte orgelversie van 'Gently Weeps'
Tevens kon ik zien dat Lennon géén spaghetti opschept maar cake, dat mr. Bloodvessel erg veel op Phil Spector lijkt en dat 'Fool' een solo-optreden van Paul McCartney is, in de film verreweg het meest in beeld.
MMT is wel eens Monty Python on acid genoemd, maar lijkt toch meer op onze eigen Fred Hacheeshow, de tijdgeest, weetjewel...
Nog een weetje: Mandy Weet, miss Winters weetjewel, werd door McCarney gecast om haar volle boezem, hij vond het heerlijk als mederegisseur haar rondjes te mogen laten draaien en in blote witte beha te filmen, iets wat haar deed vrezen voor een verdere filmcarrièrre: ze veranderde haar naam in Miranda Forbes.
De ravissante schoonheid Jan Carson ontdekten de Beatles in Soho, en wel in de Paul Raymond Revue Bar, waar ze op de jongens (en later ook op mij!) een verpletterende indruk maakte, het theatertje is ook in de film te zien. Het bord 'Censored' moest verhinderen dat de hele scène door de BBC werd geknipt.
Dat deed de VPRO bij ons toen beter!
Er zijn veel leuke details in de film, die pas op gang komt als een politieman in de menigte opstaat en het beeld uitwandelt en er is muziek speciaal voor de film gecomponeerd, 'Flying' bijvoorbeeld.
Maar genoeg film, terug naar de muziek.

ps. Als antwoord op heartofsoul: ik vind the Beatles de maatstaf der dingen in de popmuziek, hoe langer ik naar hun muziek luister en hoeveel jaar doe ik dat al, hoe beter ik die vind. Iets wat ik met andere groepen, Kinks, Zombies e.a. hoe goed ook, veel minder heb. Ik zou dan om te beginnen voor de minste Beatlesplaat zes sterren moeten geven, hier een onmogelijkheid...!

Willem je bent cool!

@Willemmusic: de Beatles boeien mij ook nog onverminderd (vanaf het moment dat ik Love Me Do hoorde, 50 jaar geleden tot op heden) en nog steeds haal ik met trillende vingers de plaat uit de hoes, of de cd uit het doosje. Kan je redenering dus heel goed begrijpen... Zelfs hun zwakste platen vind ik fantastisch...

ja hopelijk komen de Beatles weer veel aan bod zaterdag, bij de nachtpopmuziek geschiedenis.

Vast iets met strijkers, Macca en Phil Spector.

Nu we het toch over de film hadden; de film is zondagmorgen om één uur te zien op Acht, maar ik weet niet of die zender ook toegankelijk is voor de Nederlanders. Vooraf is er trouwens een revisited aflevering te zien van de film.

och ja heb de dvd toch al !

Een hoop gedoe voor een gaar, mislukt frutseltje als je het mij vraagt.
Puur voor de lol gemaakt heb ik gelezen -hun goed recht-, maar mijn ding is het niet.
Met z'n allen in een bus en trippen maar... Daar doe je niemand een plezier mee, me dunkt.
En er dan een docu en een revisited-dinges omheen bouwen?
Nee, laat maar, met de soundtrack (ofwel: de cd met de soundtrack en die single-kantjes) heb je het nodige in huis betreft dit project.

Gelijk heb je! Ik vond de docu interessanter dan de film zelf. Eigenlijk werd zichtbaar wat de band parten zou gaan spelen; ze wilden van niemand horen dat ze iets niet mochten/konden en in combinatie met de beschikbare fondsen levert dan een film op zoals deze.
Tekenend is dan ook dat de Beatles zo populair waren dat er 15 miljoen (!) mensen hoopvol BBC2 inschakelen en worden getrakteerd op een zwalkend en rommelig verhaal... De songs zijn puik, dat wel!

ja docu's zijn meestal wel intersanter omdat de film dan wordt besproken. Je
ziet dan ook commentaar enzo...

De liefhebbers van dit album en de film zouden de nieuwe MOJO in huis moeten halen. De editie van deze maand is in z'n geheel toegewijd aan Magical Mystery Tour.

Dat heb ik gedaan en ondertussen ook gelezen (periode eind 1965 tot eind 1967). Wat was die McCartney een ondernemende en actieve geest die The Beatles aan de gang hield, Harrison zat met zijn spirituele gedachte meer in India, Starr deed alles wat hem werd opgedragen en Lennon was een luie donder die eigenlijk maar wat aan rommelde en daar tussendoor een handvol klassiekers schreef. Voeg daar een heleboel geestveruimende middelen aan toe en er ontstaat iets creatiefs met eeuwigheidswaarde. De muziek dus.

Vroeger, toen het internet nog niet bestond , dacht ik altijd dat dit een 'best of' album was. Dat zegt wel genoeg over de kwaliteit.

Is het dan niet dan? Het heeft er wel iets van.

Kant A (nummers 1 t/m 6) is de soundtrack van de film.
Kant B zijn nummers die in 67 op single zijn verschenen en nog niet eerder op een plaat stonden.

een plaat met de beste popsongs aller tijden verdient 5 sterren.
wat de film betreft, in stukjes geknipt levert het een paar artistieke videoclips op.

Sterke nummers. Walrus, Penny Lane,Strawberry Fields en Fool On The Hill zijn onvergetelijk.
De film is prutswerk en op ten duur strontvervelend.

De film staat inderdaad in schril contrast met deze geweldige plaat.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn, of de knuppel in het spreekwoordelijke hoenderhoek gooien, maar ik vind "Magical Mystery Tour" maar een wisselvallige plaat. Met name de eerste helft doet me weinig tot niets, en leidt soms zelfs tot irritaties, zoals op "Flying" en "Blue Jay Way". Vanaf "I Am the Walrus" vind ik het een stuk beter te pruimen. Er komen een aantal prachtige liedjes voorbij, maar waarom moet er nu telkens weer gekloot worden met psychedlische geluidseffecten. Het zal wel bij de tijdsgeest horen, maar ik erger me er kapot aan. Jammer, want de tweede helft van "Magical Mystery Tour" bevat in essentie prima liedjes. Sommige albums van The Beatles vind ik geweldig, andere vind ik wel aardig en sommige passen gewoon niet in mijn straatje. "Magical Mystery Tour" behoort tot die laatste categorie.

Ik vind MMT ook niet zo bijzonder en dat zijn er zeker wel meer in 'the world'. De nummers 3,4 en 5 vind ik wegvallen tegen de goede nummers die erop staan, naast de aardige nummers. Het is ook niet een album wat vaak genoemd wordt als het om The Beatles gaat, samen met Let It Be. Ik vind het ook meer een soort verzamelalbum en in die zin ook niet te vergelijken met de reguliere studio-albums.

Het is geen wiskunde.
Briljante nummers vallen niet weg tegen mindere. Er staan mindere nummers op, maar het aantal perfecte liedjes is toch vrij indrukwekkend.

MMT is of was ook geen regulier Beatles album, dat gebeurde pas in 1987 toen de Beatles catalogus voor het eerst op cd verscheen.
In 1967 was MMT een EP met alleen nummers van de film MMT, wat de nummers 1 t/m 5 besloeg.

Wel werd de lp MMT in 1967 door Capitol records in Noord-Amerika uitgebracht i.p.v. de e.p. Aan de e.p. werden door Capitol 4 Beatles wereldhits uit 1967 en een B kantje toegevoegd. En je had een lp. Maar The Beatles zelf hebben nooit aan MMT gewerkt met de bedoeling om er een lp van te maken. Als dat zo was, was er ongetwijfeld meer samenhang geweest.

Ja, dat zijn we dan niet eens. Dat The Beatles er zelf niet aan meegewerkt hebben is wel een teken aan de wand. 6 van de 11 zitten bij aan de + kant, dus voldoende (voor de wiskunde) maar dat is het dan ook. Dat The Beatles hier zelf niet aan meegewerkt hebben zegt dan ook wel weer wat. Ik ken er toch zo'n 4 albums die ik een stuk beter waardeer, maar ik blijf dit ook een buitenbeentje vinden.

Het gaat me er niet om of je het een goed album vindt. Het gaat me er om dat jij het een matig album vindt omdat de goede nummers tegen de slechte wegvallen. En wat blijft dan over? Niks?
Ik vind het ook geen indrukwekkend album. Er staat en indrukwekkend aantal sterke liedjes op.

Je maakt er teveel een debat van ( ). Natuurlijk zit ik niet met de rekenmachine op schoot, maar beoordeel ik wel met een cijfer(alleen geef ik die niet veel) ls die 4/ a'5 mindere songs er niet in betrek , dan zou het cijfer hoger uitvallen. Is toch vrij normaal.

Je bedoelt 'we maken er te veel een debat van . . . . . '.

Laten "we" het daarbij houden.