Opeth - Heritage (2011)

Nee, helemaal niet. De man speelde bij een band als Bloodbath waar Mikael Akerfeldt inzat, wie de grunts op dit album mist moet daar maar eens naar luisteren. Heerlijke Death Metal is dat. Maar de drumpartijen zijn echt geweldig op dit album!

Zozo, ja ik ken de deathmetal-Opeth en ook van Bloodbath heb ik weleens wat gehoord. Hij drumt hier fenomenaal, zijn timing is subliem! Allicht een veelzijdige figuur.

Ik geniet behoorlijk van dit album, het zit vol met geweldige ideeën. De chaos is soms nog daar, maar minder dan ooit en overheerst niet. Is mijn Jazz-associatie trouwens heel vreemd?

Nee, je Jazz-associatie is helemaal niet vreemd. Het is allemaal veel losser, iets wat wel bij Jazz hoort.

Ik lees ook dat het eerste en laatste nummer geinspireerd zijn door Jan Johansson en Bo Hansson. Dat moet ik maar eens snel gaan opzoeken.

"Slither" recorded as a tributein memory of Ronnie James Dio

De begeleidende instrumentering valt inderdaad heel sterk op en staat dan ook - terecht - heel luid in de mix. Bassist en drummer spelen heel losjes en steken toch heel veel spanning in hun spel. Hoe ze The Lines in my Hand opbouwen naar dat einde, bijvoorbeeld, fenomenaal sterk. Yup, voor mij, als iemand die Opeth nooit echt geweldig gevonden heeft, is dit een gigantische verrassing.

Dan moeten we elkaar de hand schudden, Chimpz!

Op de een of andere manier voelde ik het wel aankomen dat dit best iets kon worden. Volgens mij had het vooral te maken met de lengte van de songs en de aangekondigde ommezwaai.

Pff, ben ik even blij dat jullie het album ''allebei'' leuk vinden denkend aan ''A Dramatic Turn of Events''.

Ik weet nog niet wat ik van A Dramatic Turn of Events vind, maar ik snap wat je bedoelt. Je wilt geen discussie over stijlen van recenseren hier hebben.

Nu weer Heritage!

Luister maar eens naar The Lines in My Hand, duidelijk Jazz-achtige drumpartijen.

Edit: Ik meen ergens gehoord te hebben dat Axenrot Jazz geschoold is.

Heritage is qua ingetogenheid wel ernstig verwant aan Damnation. Maar de toonzetting is veel minder depressief.
Het heeft wel iets 'jazzy's' Het mijmergehalte hoort daar ook wel een beetje bij. Maar ook het spontane karakter is daar debet aan. Er wordt heerlijk gemusiceerd. Misschien dat het los zand karakter zo ook expres benadrukt wordt.
Toch wil ik het nog wat vaker en langer op me in laten werken.

Weet nog niet precies wat ik van het album vindt na 2-3 keer beluisteren, klinkt in ieder geval dat de nummers meer één geheel zijn dan op Watershed. Nieuwe richting is wel erg tof, had toch nog stiekem gehoopt op een grunt, misschien wel heel erg ver naar achteren gemixt ala de hond van Adam Jones op Lateralus.

Grootste verrassing tot nu toe is toch de drummer. Nooit gehad dat die houthakker zulke toffe subtiele partijen kon spelen!

Martin Mendez is mijns inziens de grootste verrassing op dit album, ongelooflijk wat de man op dit album laat horen. Inmiddels een paar keer de Cd beluisterd, ik vind hem echt weergaloos. Een 5!

Heeft iemand toevallig de bonustracks 'Pyre' en Face in the Snow' al gehoord?

Zo, heb de special edition besteld. Ben benieuwd .

Opeth kennende zullen ze er wel iets moois van maken.

Een sterk Hardrockalbum van Opeth. Dynamisch met soms een subtiele onderhuidse spanning. Leuke muziek, maar ik word niet compleet weggeblazen. Ik zit te twijfelen tussen 3.5* en 4*, ik geef ze voor nu het voordeel van een twijfel.

Dat is volgens mij ook helemaal niet de bedoeling van Heritage. Het is echt een luisteralbum geworden. Vooral op de koptelefoon hoor je hoe niet normaal goed de productie is. En Marrow Of The Earth is echt prachtig.

Betere weergave via Opeth ? Heritage (2011): Ode aan de seventies « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com


Opeth – Heritage (2011): Ode aan de seventies

Opeth: ik moest lange tijd niets van de Zweden hebben. Aanvankelijk vond ik het een pretentieuze, overhypte band. Totdat ik in 2008 in een muziekzaak The Lotus Eater hoorde. De typische grunts (die mij altijd irriteren) waren grotendeels verdwenen en hadden plaats gemaakt voor meer invloeden uit de alternative metal (Faith No More) en progressieve rock (King Crimson bijvoorbeeld). Ik was meteen verkocht. Het meest recente Watershed is voor mij een klassieker, met ingenieuze composities die van zachte sferen via een spanningsboog naar een bombastische climax opbouwen.

Toen ik hoorde dat Opeth een album in de stijl van de progressieve rock van de jaren zeventig ging maken, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Albums als Foxtrot van Genesis, Close To The Edge van Yes, Pink Floyd’s Dark Side of the Moon en Jethro Tull’s Thick As A Brick gaan er hier in als pap. Tegenwoordig zijn er veel bands die terugkeren naar het warme, organische geluid van het vinyltijdperk. Zou Opeth boven deze massa retrobands uitweten te klimmen en met Heritage een relevant stukje muziekgeschiedenis schrijven?

Heritage bestaat uit een tiental nummers met een speelduur van tegen het uur. Wat meteen opvalt is de totale afwezigheid van grunts. Voor mij eerder een pre dan een min, maar waarschijnlijk zullen niet alle fans er zo over denken. De zang van frontman Mikael Akerfeldt is duidelijk vooruitgegaan. Over het algemeen heeft het album een perfecte productie. Alle instrumenten zijn zeer goed van elkaar te onderscheiden. Heritage wordt gekenmerkt door een kabbelend, dromerig karakter, met ingetogen zang en een prominente rol voor de akoestische gitaar.

De eerste compostie (het titelnummer) en afsluiter Marrow Of The Earth zijn grotendeels akoestische nummers met piano. Het zijn in feite een rustige intro en outro: onnodig op een album dat al relatief rustig is. The Devil’s Orchard en Feel The Dark doen erg denken aan Watershed. Vooral de laatste is erg pompeus, met de typische hard-zacht dynamiek van het vorige album. Heritage barst goed los met Slither, een snelle rocker in de stijl van Rainbow’s Kill The King. Helaas is de zang van Åkerfeldt veel matter dan Ronnie James Dio’s. Nepenthe is een rustig nummer, met speelse jazz- en funkachtige onderbrekingen. Haxprocess heeft een kamerorkestachtig begin, waarna we getrakteerd worden op een portie mooi (akoestisch) gitaarspel. Helaas blijft een climax uit. Famine is voorzien van een voor Opeth typische spanningsbouw. We krijgen doomriffs te horen met Hammond-orgel en dwarsfluit. Een soort van Hammers of Misfortune-meets-Jethro Tull. Daarna volgt The Lines In Hand, een sneller en relatief kort nummer met dat typische Oosterse, dromerige Opeth-geluid. Erg sfeervol en één van de betere nummers van het album. Tenslotte Folklore, weer een overwegend klam nummer, met een triomfantelijk, bombastische afsluiting,

Heritage is voor Opeth-begrippen een vrij rustig, degelijk album. Kalme passages zijn we natuurlijk gewend van de Zweden, maar ik mis toch bij veel nummers bombastische overgangen en muzikale climaxen. Het album heeft geen duidelijke overgangen en komt daardoor nogal gefragmenteerd over. Leuke muzikale ideeën zijn evident aanwezig, maar deze zijn geïsoleerd in vrij matige, langdradige composities. Persoonlijke hoogtepunten zijn Slither, Famine en The Lines In Hand, de juist wat meer ronkende, rockerige nummers op het album. Deze composities maken dit Heritage voor mij de moeite waard. Opeth’s ode aan de seventies was leuk bedacht, maar een veel minder bekende bands als de Hammers of Misfortune (luister hun nummer Train maar eens) doen dit stukken beter, maar krijgen daarvoor niet de erkenning en bekendheid. Opeth-fans doen er goed aan Heritage eerst eens te luisteren voor eventuele aanschaf. Fans van jaren zeventig (prog-)rock zouden eerst eens The Devil’s Blood, Graveyard en de Hammers of Misfortune moeten checken. (Eru)

7.0

We krijgen last van zwevende kiezers zeg. jw.vanlingen op 2 dagen van 0,5 naar 3 en hup, weer naar 0,5. Wacht dan toch met stemmen.

Laat iedere user maar stemmen zoals hij/zij wilt. Dat is veel gemakkelijk en het bespaart je frustraties.

Heritage vind ik best een vrij matige plaat, al had ik dat ongeveer verwacht. Het heeft ongetwijfeld een hoop diepgang en het is ongetwijfeld erg experimenteel, maar ik denk niet dat ik het nog een tweede keer in zijn volledigheid zal beluisteren. Opeth is sowieso al niet echt 'mijn' band. Toch kan ik niet zeggen dat ik het echt slecht vind. Gewoon een plaat waarvan ik denk "Ok, dat is het dan."

Mikael Åkerfeldt speelt Gears of War. (No offence btw, mooie review)

Ik ken nu de helft van het album (ik baal dat ik 'm niet in 1x kon horen, werd gestoord tijdens het luisteren). Maar die helft was in ieder geval goed.. ik ben zelf toevallig ook een beetje klaar met het harde gebeuk momenteel dus dit valt bijzonder goed.

Geciteerd van zijn Wikipedia pagina:



Ja dus

Jaaa geluisterd. Gaaf album, zeker meer luisterbeurten nodig voor het uiteindelijke oordeel. Na 1,5x gehoord te hebben meteen een dikke 4.0 met uitgroeimogelijkheden naar de volle 5. Regelmatig kippenvel tijdens de eerste luisterbeurt kan alleen maar goed zijn.

Buitengewoon smaakvol geproduceerd.

Natuurlijk prima als een band eens wat anders wil proberen, maar dan moet men niet vergeten memorabele songs neer te zetten. Dat is een beetje waar het nu aan schort bij Opeth. Kwalitatief valt er weinig op de plaat aan te merken, alles is bijzonder smaakvol geproduceerd en uitgevoerd, maar wat is alles saai! Werkelijk geen één song springt er in positieve zin uit. Alles kabbelt maar een beetje gezapig door.

Ik kom uiteindelijk toch uit op een zeventje. Een aantal mooie momenten, maar toch ook een hoop aan te merken.

Het openingsnummer bijvoorbeeld start zeer sterk, maar in plaats van dit uit te bouwen moeten ze weer per se na een paar minuten zo'n nodeloze ommezwaai maken. Het is tekenend voor Opeth en ook juist dat wat Opeth iets eigens geeft, maar het mag van mij weleens wat compacter. Ik hoor ook in Famine een toffe gitaarriff gecombineerd met de panfluit, maar het past totaal niet in het geheel. Allemaal erg zonde.

Verder ook een hoop leuke ideeën zoals de polka in slither, het klinkt mij ontzettend fris in de oren. Ook bepaalde keyboardlijnen waren raak wat mij betreft, bijvoorbeeld in Nepenthe.
Ik ben aan de andere kant niet zo weg van de extreem ingetogen momenten. Af en toe wordt er opgebouwd naar iets krachtigs, maar meestal duurt het me iets te lang.

Doordat de snoeiharde passages achterwege gelaten worden, houd je een dromerig geluid over en krijgt dit album een samenhangend karakter. Dat ervaar ik als zeer positief. De jaren '70 is al veel genoemd en ik vind het zelf ook erg jazzy aandoen. Wat dat betreft verdient Axenrot een geweldige pluim, hij steelt de show wat mij betreft en geeft dit album de speelse touch die het nodig heeft.

Voor mij een van de betere albums van Opeth. Ik ben onder de indruk van de veelzijdigheid die ze hier weer weten op te brengen, maar ondanks alle vernieuwing blijft Opeth heel duidelijk Opeth. Opeth zit barstensvol inspiratie, maar ze moeten oppassen niet te gezocht te gaan klinken; het zal wel tot in de eeuwigheid zo blijven.

Ik had het niet beter kunnen omschrijven James. Mijns inziens had Akerfeldt er ook beter aan gedaan dit onder een projectnaam uit te brengen en tegen de fans te zeggen "sorry mensen maar eerst dit project en over anderhalf jaar krijgen jullie weer een Opeth album. Slecht is het zeker niet maar voor mij wel Opeth onwaardig.

Als fan van Opeth moet je toch ook juist kunnen opstaan dat ze zich willen vernieuwen? Dat je een album van hen onwaardig vind, zegt meer iets over de fan zelf. Ik moet er nog even aan wennen, maar ik vind hem op het eerste gehoor erg goed.

Het is echt niet normaal hoe zoet de koek elke keer weer wordt opgediend door deze gasten.

Ik had net een bs stukje geschreven puur doordat ik teveel aan het genieten was van Folklore. Dat is wat mij betreft de klassieker die het album nodig had.

Ik weet het nu al, van begin tot eind is dit puur genieten voor mij. Overal smaakvol, spannend, de warme, directe sound. Zwaar 'hazy' maar toch kraakhelder, want elk instrument is goed te horen en klinkt goed. Het wordt echt vervelend om te zeggen, vooral omdat ik SW al geweldig vind, maar dit is tevens een van zijn beste en meest interessante mixklussen. Wow. Jens Bogren topte hem wel qua dikke metalsound op Watershed en Ghost Reveries trouwens!

Het album begint sfeervol, dan The Devil's Orchard die compleet explodeert op het eind met die gruwelijke gitaarsolo, en vanaf daar wordt het al weirder en spannender en mooier op andere manieren. Het telt zich op in Folklore, ik kan er echt niet bij hoe episch dat nummer is. En dan nog een mooie 'end credits' in de vorm van Marrow of the Earth. En het mag gezegd worden, veel van de zangmelodieen en riffs zijn ook echt enorm catchy. Ze komen zelfs compleet weg met 'Slither'. Leuk om ze in dat tempo te horen. Het rockt gewoon.

5 sterren, het kan gewoon niet anders als je met je kaak op de vloer hangt.