Red Hot Chili Peppers - I'm with You (2011)

Ik zou hem zeker een kans geven als ik jou was. Twee luisterbeurten geven. Dan kan je hem goed beoordelen. Ik denk dat je er geen spijt van krijgt.

Gisteren voor het eerst gehoord. Het is met de Peppers zoals met zovele bands die er ooit ver bovenuit hebben gestoken. Ze kunnen hun eerdere niveau niet meer evenaren maar zijn nog altijd een pak beter dan het gros. Wellicht koop ik de cd ooit wel eens als die nog maar 6 of 7 euro kost.

Hij staat er inderdaad niet op maar het zijn natuurlijk wel beelden van een tour met John Frusciante. Mischien hadden ze geen proffesionele opnamen van een optreden met Klinghoffer en daarom besloten ze er allebij maar niet in te laten zien.

Op het album staat hij inderdaad iets zachter als bij John het geval was, maar met zo'n bassist als Flea vind ik dat niet zo erg

@Herman Ik geef toe dat ik de Peppers van de jaren '80-'90 een stuk interessanter vind dan de Peppers van nu. Maar toch hebben de Peppers door o.a. By the Way en Stadium Arcadium ontzettend veel nieuwe fans gemaakt, die daardoor ook weer naar hun oude platen zijn gaan luisteren. Ik denk dat er een boel mensen op deze plaat zaten te wachten maar dan vooral diegene die de Peppers van By The Way en Stadium Arcadium te gek vinden.
Hoe dan ook vind ik dit album tot nu toe een grote teleurstelling, met als positieve uitschieter Police Station.

Vandaag voor de 2de keer geluisterd en ik moet zeggen ik vind het een goed album, natuurlijk mis ik ook iets de gitaar maar daar kun je op rekenen. Ik vind persoonlijk alle nummers behalve: Annie wants a baby, Goodbye hooray en Dance, Dance, Dance de slechtste nummers. De beste zijn volgens mij Monarchy Of roses, factory of faith en The adventures of raindance Maggie.

Ik geef dit album een 5 omdat ik het een zeer goed album vindt.

Ik hoorde gisteren wat nummers toen ik in de Media Markt in Brussel rondliep maar echt indruk maakte dit niet. Ik heb slechts deels wat gehoord maar wat ik hoorde klonk nogal slapjes. Maar misschien moet ik het een keer in zijn geheel goed gaan beluisteren.

Net begonnen aan eerste luisterbeurt... Vind Factory of Faith al alleraardigst klinken... openingsnummer klonk toch wat tam.

is deze cd rauw? weer net zoals vroeger.. of is het meer pop achtig (top 40 niveau)

Hij is niet rauw te noemen een stuk rustiger als vroeger. Maar in tegenstelling tot de vorige 3 albums is er wel hier en daar wat meer funky geluid te horen. Ook wordt er wat geexpirimenteerd met electronische geluiden op b.v. Monarchy of Roses en met piano door Flea in een aantal nummers verder op het album. Verder is er wat trompet te horen en bij "Even you Brutus?" hip-hop.
De afsluiter Dance,dance, dance vond ik in het begin maar vreemd maar een na meerdere keren gehoord te hebben vind ik het een erg gaaf nummer!

Net als de 3 voorgangers is dit album meer pop gericht maar wel met een nieuwe frisse sound die mij erg aanspreekt.

Nu 3 x beluisterd en begin m steeds leuker te vinden. De beste nrs staan ook voor mij op het einde. Ik heb nog geen klassieker kunnen ontdekken maar ook geen slechte nrs.

Vergelijken met ouder werk doe ik bij geen enkele band meer, simpelweg omdat het nieuwe werk vrijwel altijd tegenvalt. Door niet te vergelijken geniet ik ook meer van een nieuwe cd en dat geldt zeker voor deze.

Helemaal mee eens dirk1978! Als je hier de nieuwe Blood Sugar Sex Magik of Californication in probeert te horen kom je altijd bedrogen uit, als je er de "I'm Whit You" in wil horen wordt het gelijk een stuk leuker .

Wooooooooooow wat een laag gemiddelde! Toen er nog maar 10 stemmen waren, stond hij nog op 4,10* of zo

Fanboyism for the win efkes... Anyway, volgende week ligt-ie normaal op de deurmat (wie aan dumpingprijs aan de cd kan geraken, moet misschien een weekje extra wachten ), we zien dan wel!

Dit valt mij alleszins mee zeg. Na het vreselijke Stadium Arcadium was ik eigenlijk al afgehaakt en totaal niet geinteresseerd om dit album ooit te beluisteren, maar omdat hij via de luisterpaal eenvoudig voor het grijpen stond heb ik het toch maar even geprobeerd.

Nergens enorm spannend of vernieuwend, maar hij klinkt degelijk en lekker in het gehoor. En het bezwaar om hem nog eens te beluisteren is volledig weggenomen.

Ben hem nog steeds niet zat en blijf hem draaien dus een halfje hoger voor mij.

Tis echt een leuke cd

Het begin klinkt een beetje als One Hot Minute..

De algehele indruk is positief. Op "Even You Brutus?" na staan er nog weinig echte uitschieters op. Dat nummer vind ik echt geweldig!! Als Kiedis op het hele album met dat gevoel zong dan was het album wel een stuk beter. Ik vind die baspartijen echt helemaal geweldig (zoals altijd). Josh is wel minder dominant dan John. Er staan eigenlijk amper gitaarsolo's op dit album in tegenstelling tot albums met John. Het samenspel tussen Flea en John had echt iets magisch. Dat mis ik wel. Ik ben ook wel fan van Josh. Ik vind alleen dat hij nog te weinig zijn stempel heeft kunnen drukken. Ik vind Josh wel een veel betere 2e stem hebben. Flea heeft daarentegen wel weer een groot aandeel met zijn bas (heel dominant), piano en trompet.

Gisteren luisterde ik hem voor het eerst met koptelefoon, toen hoorde ik weer nieuwe dingen. Ik blijf hem voorlopig nog even luisteren!

Had slechter gekund. Ik hoor de laatste albums eigenlijk zelden meer een verassing, geen sprankeling. Het zijn allemaal keurige nummers binnen de lijntjes, die me eigenlijk nooit prikkelen. De eerste luisterbeurt klinkt voor mij het grootste deel direct als achtergrondmuziek.. Vind dit album echter nu al wel een stuk beter dan stadium arcadium waar het me nooit gelukt is de hele plaat door te komen

Toch staan er voor mij een paar tracks op die er ver bovenuit springen en me wel aan de speakers kluisteren: factory of faith, happiness loves company en look around

Twijfel nog tussen 3 of 3,5

Ik heb meer dan 2 luisterbeurten geven ik kom tot de conclusie het 1ste en laatste nummer echt baggerslecht zijn. 'Factory of Faith' en 'Brendan’s Death Song' vind ik echt hoogtepunten. Daarna zakt het weer in. De songs beginnen veelal veelbelovend maar zakken dan als een plumppudding in. Neem 'Even You Brutus?', mooi begin, lekker donkere feel in het nummer, en dan.....weer zo'n girly refreintje. Nee met de Pepers ben ik wel klaar. Het is dat er 2 echt goede nummers opstaan anders zo ook deze als frisbee naar de kids gaan.

p.s. de heren zijn toch over de 50? Luister is naar de teksten, zielig als je op je vijftigste nog zo in het leven staat.........

Ik weet niet of het zielig is ik heb de teksten ook niet zo heel goed bekeken behalve die van Police Station en die vind ik erg mooi.
Ze zijn trouwens allemaal eind 40 behalve Josh. Maar de peppers moeten ook niet al te braaf worden natuurlijk!

Flea is volgens mij de oudste, 48 jaar, de rest is allemaal nog jonger. En ja, dat hoort een beetje bij de RHCP he . Van hun kan het ik nog wel hebben, bij Henk Westbroek wordt het ranzig haha

De gezapige koers, ingezet met het album By The Way, wordt hier onverstoorbaar doorgezet. Het resulteert wederom in een aangename plaat die lekker voortkabbelt en overwegend bestaat uit prettig in het gehoor liggende, radiovriendelijke deuntjes. De scherpe randjes zijn er helaas echt definitief af en soms verzeilt de band in wel heel simpele liedjes, zoals de malle afsluiter Dance, Dance, Dance.

@ The Seeker, Maximusic en RickStarMusic,

Chad is de oudste met 49 dan komt Flea 48, Anthony 48 en dan Josh 31.

@ The Seeker, Ik vond het bij de 1ste luisterbeurt ook erg slecht op The Adventures of R.D. Maggie na. Maar heb m nu al iets van 8 of 9 keer gedraaid en hij wordt keer op keer beter. Daar komt ook bij dat je niet naar de ouwe RHCP moet gaan zoeken op dit album, die zullen we alleen nog krijgen als John Frusciante terugkomt, Josh is een goede vervanger daar niet van. Maar de RHCP willen d.m.v. dit album een grotere groep mensen aanspreken.

Kwantiteit boven kwaliteit dus?

Heb het album nu een aantal keer geluisterd en kan voorzichtig aan een oordeel beginnen. Ik was vooral benieuwd hoe het verlies van John opgevangen zou worden, die voor mij toch goldt als het creatieve brein van de band.

De Peppers schaar ik toch wel onder de categorie 'jeugdhelden' sinds ik als puber Californication kocht en ik zwaar onder de invloed raakte van de muziek van de heren. Ik viel al snel voor de rauwe, pure en energieke sound van de heren. Dit werd nog versterkt door het beluisteren van ouder werk als Mother's Milk en vooral BSSM.

Ook het melancholische By The Way kon ik erg goed waarderen (misschien door mijn melancholische inslag), ik vond het een erg volwassen plaat. Tikje experimenteel, maar wel gezegend met die typische Pepper-sound. Het omarmen van Stadium Arcadium duurde daarentegen wel enige tijd, mede door de regelmaat aan overbodige nummers. Pas na een aantal maanden raakte ik toch nog indruk van de plaat en heb ik hem grotendeels omarmt.

Dan nu I'm With You:

Na de 1e luisterbeurt was ik erg teleurgesteld, het klonk me vrij eentonig en saai in de oren. Ik zag tot mijn grote schrik de heren al met de duimen omhoog reclame maken voor Sky Radio...daar gaan mijn jeugdhelden!

Maar was dit wel een eerlijk oordeel? Was het echt zo slecht of was het gewoon niet wat ik er van had willen verwachten en van had gehoopt? Was het dan per definitie gelijk een slechte plaat? Ik besloot er nog een paar keer naar te luisteren, je bent een fan of niet, wetende dat SA ook enige tijd nodig had om binnen te komen en een plek te veroveren.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn menig toch enigzins moet bijstellen. Als ik goed luister klinkt het speelplezier van de plaat af, vooral Flea pakt zijn ruimte en maakt dit meer dan waar! Ook de drums van Chad klinken lekker droog en komen hard door de speakers.

Dit wil echter niet zeggen dat ik het een goed album vind, daarvoor staan er helaas te weinig echt goede platen op het album. Positieve uitschieters zijn wat mij betreft Factory of Faith, Brendan's Death Song, Ethiopia, Did I Let You Know en het fantastische Goodbye Hooray. De rest van de nummers doen mij te weinig, klinken me toch wat te gezapig in de oren en zijn soms wel erg simpel van opzet.

Conclusie: wetende dat deze plaat ongetwijfeld nog wat zal groeien, voorlopig 3,5 ster. Jeugdhelden blijven immers jeugdhelden!

Niet alleen voor jou, punt is dat hij alle nummers schreef.
Daarom werd hij in 2009 of 2010 ook gekozen als ultieme pepper en werd vooraan op het podium gezet waardoor de "frontman" achter de gitarist kwam te staan.

En eerlijk, met Snow(Hey Oh) waren ze al bijna de Sky Radio huisband geworden

Door wie is hij gekozen als ultieme pepper dan en hoe komt het dat ik Kiedis in 2009 en 2010 overal nog vrolijk vooraan op het podium heb zien springen?
En hoe kom je erop dat hij alle nummers schreef?

Beetje vergezocht hoor

Nou echt niet Door de band is hij als "ultimate pepper" benoemd... ik zal eens kijken wat ik er van kan vinden

John schreef alle nummers, Kiedis de teksten

Edit: Ik ga nu naar dromenland, morgen ga ik verder opzoek...
Ik kan mij een hele reeks concerten herinneren waar John vooraan stond, en dat had te maken met dat hij het meest voor de band betekende, maar morgen meer.
Misschien was het wel 2006 zelfs of 2007..

Ik vind Dit I Let You Know toch wel de verrassing van het album, echt een heerlijk nummer! Niet echt in een bepaald hokje te plaatsen, maar wel een soort van vernieuwingsdrift. Prima!

De "fans" zal het wel weer niets uitmaken, maar nu klinken ze toch echt defintief als de Luke Warm Bell Peppers: 2 sterretjes derhalve.

Het is vreselijk, kom zelfs niet door 1 luisterbeurt heen. Dat openingsnummer is toch echt wel het rotste wat ze tot nu toe hebben gemaakt.

Ik denk dat onheroepelijk vaststaat dat dit absoluut niet hun beste album is! Ondanks dat, wel een prima album