Steven Wilson - Grace for Drowning (2011)

Toch denk ik dat MoonWhiteSun een goed punt heeft. Je kan dit album toch moeilijk prog-rock noemen, natuurlijk zijn er wel prog-rock invloeden, maar dat is wat anders.
Na het ijzersterke Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree viel The Incident mij nogal tegen. Daarom alleen al vind ik het niet een logische voorganger van dit prachtige soloalbum. En ook omdat er deels andersoortige muziek op staat.
Oftewel: als je van mooie rock muziek houdt, zou je dit album zeker een kans moeten geven. Ook is dit een groeiplaat, dus niet te snel afhaken, zou ik zeggen.

Dat vind ik ook. Toch denk ik dat deze muziek meer prog invloeden heeft dan je misschien vermoed.

Eén van de belangrijkste pijlers van de progrock, al vanaf het moment van de oprichting van de stroming, is Steve Hackett. Het is niet voor niets dat hij zo prominent op dit album aanwezig is op het prachtige Remainder the black dog.

Steve Hackett is de progrock altijd zeer trouw gebleven, nog is hij meer de 'oude Genesis' dan welk oud-lid van die band dan ook.

En hoewel ik Grace for drowning een geweldige plaat vind, sluit Wilson met dit album voor een belangrijk deel toch aan bij de ontwikkelingen die Steve Hackett heeft doorgezet in 'zijn' progrock. Heel veel passages op Grace for drowning hadden van een Steve Hackett album afkomstig kunnen zijn. Dezelfde ideëen.

Vind ik helemaal niet erg, ik maak ook graag nog even reclame voor het ook geweldige nieuwe album van Steve Hackett, Beyond the shrouded horizon. Daar zullen de meeste Steven Wilson fans zich prima mee kunnen vermaken.

Ik geef direct toe, de link Porcupine tree en de oude Genesis is voor de meesten hier ondenkbaar en ver te zoeken. Maar ik denk dat Hackett en Wilson zich hier naar toe hebben ontwikkeld en dat ze elkaaar uiteindelijk prima hebben weten te vinden.

Zo luistert iedereen met zijn eigen oren. De link met Genesis is NOOIT bij mij opgekomen. Als je het over 'linken met' zal willen hebben doet het me meer denken aan Pink Floyd, hoewel ook dat misschien ver gezocht lijkt.

Nee hoor, The Sky Moves Sideways heeft qua structuur veel weg van Wish You Were Here. En Russia On Ice doet me denken aan de overgangsperiode van Pink Floyd (Atom Heart Mother, Meddle etc.)

Mwa, de link met Pink Floyd kon ik de eerste keer dat ik PT en SW hoorde direct leggen. Genesis niet direct.

Porcupine tree is toch jaren achtereen vergeleken met Pink Floyd.

Ja, want het is niet David Gilmour die meespeelt maar Steve Hackett. En wie zich de (langdurige) instrumentale nummers van de solo albums van Hackett voor de geest kan halen zal ongetwijfeld de aansluiting tussen Hackett en Wilson kunnen begrijpen.

Een mooi album..gevarieerd, muzikaal en weet de volledige speelduur de aandacht wel vast te houden. Soms wel een beetje richtingloos omdat het vele kanten uitwaaierd, maar niet op een storende wijze.

Daar ga ik dus niet in mee. Porcupine Tree is toch wat anders dan deze vooral sfeervolle plaat van Steven Wilson. Zelf geeft hij ook aan in de nieuwe OOR dat de sound van dit album mede is bepaald door zijn werk voor andere artiesten -- zoals King Crimson - die hij recent remixte. Hij koos daarom voor een andere richting met ook andere instrumenten: meer piano, synthesizer en melatron ipv de electrische gitaar.

Ik vond een aardig stukje over de melatron op internet:
"There was some instrument called the melatron in the 70's. Before digital sampling, it was an analog tape sampling keyboard! Each key controlled an individual cassette recorder that would record a sound. That way you could record a symphony playing individual notes, and play it by hitting the keyboard that controlled all of the tape decks."
Gaaf.

Het enige minpunt aan dit album is dat het zo kort duurt !

Wat is No Part Of Me eigenlijk een fantastisch nummer! Het is enorm gegroeid, en is op dit moment mijn favoriete nummer op GfD.

Dat geeft aan wat jassn van het album vindt; erg goed dus. Ik zit nu aan het laatste nummer, luisterbeurt 2, en het is toch wel erg, erg goed. Na de eerste keer luisteren was ik zo onder de indruk dat ik 'm maar gelijk heb besteld.

De spanning in Index is heerlijk, dit album vind ik toch een stuk beter dan Insurgentes, al is daar misschien wat lastiger in te komen.

Zeker. Sterker nog, Time Flies van het laatste PT album is deels een kopie van Wish You Were Here. Zelf noemen ze het een "ode"

Goede band, verkeerde nummer =p

Releases van Wilson bieden een zekerheid op kwaliteit en luistergenot, in ieder geval als het gaat om Porcupine Tree, Blackfield of solo materiaal. Ook deze luistert heerlijk weg en weet zich te onderscheiden van eerder materiaal. Sterk is de eenheid die de songs onderling vormen en de scheiding over de beide schijfjes. Insurgentes was al goed, maar lijkt nu al overtroffen, erg knap.

Ik ben hem nu pas voor het allereerst aan het beluisteren. Heeft wat geduurd maar eindelijk, we zijn zo ver. Zeer nieuwsgierig!!!

Normaal ging ik me niet echt wagen aan Wilson's solo of zij-projecten. De platen In Absentia, Deadwing en Stupid Dream hebben me eindelijk volledig kunnen overtuigen om dit toch te doen. Maar ook dankzij het hoge gemiddelde. Ik kom hier zeker op terug.

Neem vooral de tijd om alles goed te laten bezinken. Ik vond 'm vanaf de eerste luisterbeurt al goed, maar na enkele 'sessies' meer, begin ik 'm op een andere manier goed te vinden. De diepgang opent zich, de schoonheid ontluikt zich nog meer. Wat al mooi was van bij het begin, is nu prachtig geworden.

Ik ben zo'n 40 minuten ver. De plaat spreekt me aan. Ik hoor geweldige progressive invloeden van weleer. Maar het typische Porcupine Tree geluid is overduidelijk aanwezig. De rustige momenten op deze plaat zijn zelfs heel goed. Niets dan positivisme tot dus ver!!!

Er zullen nog heel wat luisterbeurten volgen.

Zopas begonnen aan de 2de luisterbeurt. Ik vind het de moeite waard om deze nog een paar keer te draaien. Ik kan voorlopig nog weinig zeggen. Het moet nog allemaal wat binnen sijpelen. Het is ook een forse brok muziek om te verwerken. Veel afwisseling is er wel. Mooi pianowerk, sterke drumpartijen, snijdende gitaargeluiden, bombastische klanken en de plaat is vaak jazz-georienteerd. Allemaal netjes verwerkt in dit sfeervolle album.

Ik hoor hier sterke prog-groepen als King Crimson, VdGG en Gentle Giant in terug. Tijdloos, nietwaar... .

Alvorens het slapen gaan nog een 3de keer deze bijzondere plaat beluisteren. Ik krijg er maar niet genoeg van. Wat een variatie, wat een genialiteit. Bijzonder album. Klassieker in wording of overdreven parler? Who knows...

Ja dat ben ik helemaal met je eens!
Ik ken het album nu al een tijdje, maar in die tijd is het alleen maar gegroeid.
Ik heb hier ook nog niets over de teksten gelzen, maar die zijn ook geniaal te noemen!

Al zo'n 100 stemmen en 4,17 gemiddelde

Sure...ff te snel...Dogs it is.

Met stip in mijn top 10.

Is dat niet wat voorbarig? Weet je nu al zeker dat dit tot de beste 10 - wat zeg ik: 3 - aller tijden behoort?

Als hij dit album op dit moment heel erg goed vind, snap ik niet waarom hij het niet in zijn Top 10 zou mogen zetten. Het kan er ook nog altijd uit he

Mijn top 10 verander ik dagelijks. Hangt van mijn stemming af. Een top 100 is meer aan mij besteed. De 10 beste CD's allertijde kiezen is voor mij ondoenlijk. Maar voor nu, kan ik me geen mooier album voorstellen. :

Het is een prachtig album inderdaad.

Ik vind de cd ook ijzersterk, afgezet tegen het genre dat Wilson hiermee vertegenwoordigt. Ik blijf maar het gevoel houden dat Steven Wilson bijvoorbeeld een groot liefhebber moet zijn van een album als Defector van Steve Hackett.

Dat album komt weliswaar uit 1980 maar bevat alle elementen die ook in Grace for Drowning zijn terug te vinden. En Steve Hackett was/is ook buitengewoon getalenteerd. Misschien een tip om eens naar te zoeken voor liefhebbers van deze muziek!

Ga ik maar eens opzoeken, bedankt voor de tip musician!