Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

Ondanks alles wat er wordt gezegd en geschreven over dit album vind ik het nog niet eens zo heel slecht. Every Teardrop Is a Waterfall en Princess of China hadden voor mij niet gehoeven. Ik kan maar niet wennen aan die nummers. Maar in feite zijn dat in mijn ogen de twee minste nummers van de plaat en ligt de rest qua niveau erboven.

De hoogtepunten van deze plaat liggen voor mij toch wel bij de nummers die allen met de 'U' beginnen. De rustige nummers dus. Wat een fijne nummers, met als grote uitschieter Us Against The World.

Ik begrijp alleen niet waarom ze de korte instrumentale niet gewoon aan de nummers zelf hebben toegevoegd.

Wat een nare toon in de laatste berichten!

Ben ik de enige die dit album alleen maar keihard kan draaien of helemaal niet?

Gisteren binnengekregen vandaag in de auto gehad.

Dit album gaat verder waar Viva La Vida ophield, en dat vind ik niet de beste optie.
Dat Coldplay steeds poppier werd dat was te horen, maar ze schieten hier iets te ver door.
Natuurlijk is het niet slecht, en vind ik de stem van Chris Martin nog steeds geweldig, maar na 2 luisterbeurten vind ik dit absoluut hun minste.
Op voorgaande albums had ik na 1 luisterbeurt al een knaller die mis ik hier ook. Het nummer dus dat me meteen pakt.
Wel zal dit geweldig klinken in de stadions omdat er een hoog meezing gehalte (lees: Viva La Vida) in dit album zit.. En er kan weer van alles in de lucht geschoten worden.

Ik had ook na het lezen van de recensie in oor een andere CD in gedachte als ik vandaag hoorde.

Kortom: Niet de door mijn verwachte cd van Coldplay maar verder borduren op hun grote hit.
Slecht is het natuurlijk niet, maar ik hoor teveel popmuziek waar ik rockmuziek zou willen horen.

Ben benieuwd of we nog ooit het geluid en de sfeer van A Rush of Blood to the Head zullen krijgen, ik ben er bang voor.

Dit is een buitengewoon moeilijk album om te beoordelen.

Een ziel ontbreekt aan dit album terwijl het wel allemaal gelikt klinkt.
Qua productie-waarde valt er namelijk heel weinig op te merken aan Mylo Xyloto, de hand van Eno is duidelijk aanwezig alhoewel de veelvoud van synthesizergeluiden eerder afleiden dan dat ze complimenteren.

Nummer bij nummer genomen, zitten die goed in elkaar, de uptempo liedjes zoals Hurts Like Heaven en Charlie Brown klinken swingend en hebben hitpotentie.

De rustigere ballads zoals UFO en Us Against The World hadden ook van X&Y kunnen komen, het typische Coldplay geluid straalt er van af en zijn de lichtpuntjes van een onsamenhangend geheel

Daarnaast kent het album enkele missers waarbij ze de plank enorm misslaan. Paradise, Princess of China, Every Teardrop is a Waterfall tonen hun knieval naar het benodigde Top 40 en huppelpop, natuurlijk is het al 8 jaar geleden dat Coldplay enigzins 'indie' of 'underground' te noemen was, tegenwoordig zijn ze 's werelds bekendste band, dus bij hun commercie ligt mijn kritiek ook niet, mijn kritiek is dat ze hun creatieve talenten wat betreft schrijven van songteksten ernstig laten verwateren ten faveure van het maken van clichénummers (overladen met para-para-para-dise's, oh, oh, oh's en la, la, la's) die niet in het dienst van het album zijn geschreven maar in dienst van hun broekzakken (die reeds vrij diep gevuld zijn).

Concluderend schiet Mylo Xyloto tekort in ziel, technisch klinkt het netjes maar technisch klinken de albums van Lady Gaga en Justin Bieber ook netjes, dat geeft geen waarde-oordeel over de kwaliteit van het album. Coldplay heeft het hoogste in de muziekindustrie al behaald en dit lijkt zo zijn nadruk te hebben achtergelaten op dit album. Coldplay weet niet meer waar ze over moeten schrijven, depressie...liefdesverdriet....angst.....onzekerheid...dat ligt allemaal in het verleden. De liedjes zijn oppervlakkiger dan ooit, zo oppervlakkig dat als je de songteksten zou lezen zonder te weten wie het geschreven heeft dat het moeilijk is te geloven dat dit komt van dezelfde band die Don't Panic, Warning Sign en Swallowed In The Sea heeft geschreven.

De vraag is in hoeverre Coldplay nog werkelijke artiesten zijn, of zijn het inmiddels doorgewinterde berekenende zakenmannen die daarnaast nog een aardig deuntje kunnen spelen?

Eindbeoordeling: 3/5

erg mooie review hierboven, props

Grotendeels eens met ScudRocket eigenlijk. Viva la Vida groeide bij mij later nog. Wellicht deze ook, maar voorlopig vind ik het nog niet bijzonder boeiend.

Ik heb nooit begrepen waarom een band als Coldplay de meest succesvolle van de afgelopen jaren is. Live zijn de kaarten niet aan te slepen. Radio mensen als Chiel en andere zijn uitzinnig van enthiousiasme. Maar als je de muziek zelf hoort? Het is niet slecht, maar toch behoorlijk voorspelbaar en weinig vernieuwingsdrang. Lekkere radio vriendelijke muziek, die niemand kwaad doet, maar bij mij niets doet, het klinkt zo vlak en gladjes. Ook deze CD, ik hoor weinig verschil met voorgaande platen. Het is inwisselbaar.

Volgens mij geeft zelf al tal van oorzaken waarom Coldplay populair is bij het grote publiek.

Ik had even bevestiging nodig.

CD van de week: Coldplay - Mylo Xyloto **** - Recensies - De Morgen - demorgen.be

Er Zijn tussen jouw recensie en die van 'de Morgen' wel zéér sterke overeenkomsten, té sterk om toeval te zijn imo.

Maar goed, over dit album:

De opmerking wordt gemaakt dat Chris Martin en co de commerciele tour op gaan. Is dat zo? Ja, misschien wel. Stoort dat? Nee, geenszins.

Het getuigt alleszins van een minimum aan durf om met intro's te werken, al kan dit een ietwat omslachtige manier zijn om te maskeren dat er eigenlijk relatief weinig nummers op dit album staan. Maar bij mij gaat het vooral over de kwaliteit, niet om de kwantiteit. En kwaliteit, daar ontbreekt het op dit album niet aan. Hurts Like Heaven, Every Teardrop Is A Waterfall, Paradise en vooral Charlie Brown zijn stuk voor stuk beresterke nummers. Princess Of China vind ik dan weer iets minder, net als Up In Flames; iedereen zijn eigen smaak natuurlijk.
Het ontbreekt op dit album wel aan één cruciaal ding: een hit van wereldformaat, wat Clocks voor A Rush Of Blood en Viva La Vida voor het gelijknamige album was, is Charlie Brown, of een ander nummer, toch net niet voor 'Mylo Xyloto'.
Het probleem met Coldplay is een beetje: zij hebben al enorm sterk werk gemaakt, het is dus geen sinecure om dat altijd terug te evenaren, laat staan te overtreffen.

Laten we dit album puur objectief bekijken: we weten niet wie Coldplay is en wat ze voorheen al uitgebracht hebben. De conclusie moet dan toch zijn dat dit gewoon een lekker album is? Ja, toch? Wie ziet (luistert) niet wat in Charlie Brown? Wie kan het laten om zachtjes mee te doen met Paradise en Every Teardrop Is A Waterfall? Ik niet, in geen geval.

Bij deze een pluim voor Coldplay, dat zich meer dan staande weet te houden ondanks de criticasters, die ongegeneerd figuurlijke stront over hen kieperen.
Chris Martin liet verstaan dat het wel is het laatste album van Coldplay zou kunnen zijn.
Dat zou wel heel spijtig zijn, niet?

Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, toch nog maar eens beluisteren om te beslissen.

Paradise is een goed nummer. Charlie Brown kan er ook nog mee door maar waar is de echte Chris Martin? ik hoor hem maar ik voel hem niet. Dit album ligt helemaal in het verlengde van hun vorige plaat maar de nummers zijn gewoon véél minder goed. 1,5 *

Puur objectief? We zitten op een muzieksite hoor. Ik durf toch wel de stelling te verdedigen dat de meest objectieve recensie geschreven wordt door de recensent met het meest overzichtelijke beeld van de band, de omliggende cultuur, het genre en de publieksrespons.

Next level onzin 2.0 on the next level.

Paradise en Every Teardrop Is a Waterfall zijn in mijn ogen het slechtste (en met name Every Teardrop Is A Waterfall) wat Coldplay tot op heden heeft uitgebracht.

Dat heb ik al vaker gehoord, Jocharo. Zou je nog iets kunnen/ willen zeggen over het waarom? Een motivatie maakt zo'n bericht voor mij interessanter.

Muziek is een kwestie van smaak en gevoel. Vorig jaar leerde ik Coldplay kennen en ik heb het sinds die tijd muziek gevonden die mij raakt en waar ik een prettig gevoel bij heb. De teksten zijn prachtig en de muziek vind ik prachtig (en als ik het mag zeggen Chris Martin is ook prachtig). Vooral het album Viva la Vida or death al his Friends is mijn grootste favoriet. Toen Mylo Xylote net uit kwam, moest ik wel even wennen. Voorheen had ik de andere 4 albums helemaal in mijn hoofd zitten en nu kwam dan nummer 5.

Het geheel qua stijl is verschillend t.o.v. de vorige 4, maar juist door dit verschil vindt ik het een waardevolle aanvulling bij Coldplay. Het is anders, het swingt, het is vrolijk maar bovendien ik vind de teksten en het gevoel wederom noffelijk. Voor mij is dit een absolute nummer 2 van Coldplay, op nummer 1 staat dus Viva La Vida.

Charlie Brown en Paradise zijn overigens mijn favorieten van dit 5e album.

Ik kan niet anders dan "Mylo Xyloto (2011)" 4**** geven. Na mate ik de nieuwste Coldplay vaker luister des te beter het album mij bevalt.

Ik wil maar zeggen dat Coldplay het alleen maar moeilijker krijgt om een goed album te maken, net door hun volgens mij sterke verleden.
Voorts lijkt mijn interpretatie van objectief te verschillen met die andnino.

Vind zo tussendoor een coldplay nummer wel leuk, maar als je een paar nummers van hen gehoord hebt, ben ik er altijd wel weer even klaar mee. Zo eentonige sound. PoC vind ik wel erg tof daarentegen, maar dat komt waarschijnlijk omdat de eentonigheid van coldplay wordt afgewisseld mret Rihanna. Zal geen stem geven though.

Overgeproduceerd en vermoeiend is eigenlijk wat bij mij blijft hangen na de eerste drie luisterbeurten.

Sommige nummers zijn zwaar overdreven gearrangeerd en dan ook nog in combinatie met die elektrobeats; om gek van te worden. Jammer is dit wel, want na Viva La Vida had ik stiekem gehoopt dat ze de weg weer wat terug hadden gevonden.

Ik blijf tot nu toe nog iedere keer achteraf met het gevoel zitten ' waar heb ik zonet ik godsnaam naar zitten luisteren? '. Misschien dat het na verloop van tijd beter wordt , maar voor nu geef ik niet meer dan een 2.0.

De nieuwe Coldplay . Toch altijd wel een sympatieke band gevonden . Ik heb ze tot nu toe dan ook redelijk tot goed beoordeelt , omdat ze in staat zijn om pakkende songs te schrijven , nee niet altijd . Soms lijkt de bombast iets te nadrukkelijk aanwezig . Structuurtjes die er te dik boven op leggen , en niet altijd nodig zijn .

Om gelijk met de deur in huis te vallen : Mylo Xylot valt me niet mee .
Onbetwist Coldplay . Iets lichter , transparanter , lijkt het . Paradise vertoont wel weer overdreven pretentie's . Maar de melanchonie die zo goed werden gebracht op eerdere platen ( en dan vooral op Parachutes en A Rush Of Blood To The Head ) pakt mij hier niet bij de lurven .
Ik had graag wat meer songs a la Major Minus willen horen . Wat duisterder , mysterieuzer .
Misschien toch ook een Coldplay die wat meer rockt . Het mist wat .
Erg huppelig ook , zelfs wat flauw . Onbetwist dieptepuntje ook het duet met Rihanna .
Niet omdat het afwijkt , maar het is dus gewoon een heel matige song . Het pakt niet en het is geen song voor Coldplay .

Het zit allemaal helemaal niet slecht inelkaar . De groep zorgt heus wel voor een verzorgd produkt , en met Eno aan de knoppen zit dat wel goed .
Maar de liedjes zijn over het algemeen een stuk minder aansprekend . Het is nog vers en wellicht na wat meerdere luisterbeurten kan er nog wat bijgesteld worden .
Nietemin ben ik er van overtuigd dat dit album de minst aansprekende is tot nu toe .
Voorlopig een 2.5 .

Ik sluit mij volledig aan bij bikkel2 (opmerkelijk dat ik het vaak eens ben met hem), dit album is te overgeproduceerd en moet het meer hebben van de bombast dan de melancholie wat kenmerkend was voor Coldplay.
Princess of China vind ik ook het dieptepunt op dit album en in het oeuvre van Coldplay, niet omdat Rihanna er op zingt maar omdat ik het een zwak nummer vind dat niet past bij Coldplay.

Ben jij dit Magda?

De nieuwe plaat van Coldplay, altijd een mooi vooruitzicht. Zeker sinds de vorige klassieker 'Viva La Vida And Death And All His Friends'. Na 3 jaar wachten op een nieuwe plaat zien we Coldplay weer vernieuwen, waar helemaal niks mee is. Met de toevoeging van een beetje R&B en elektronica zien we Mylo Xyloto als het 5e hoofdstuk in de Coldplay - saga.

Absolute toppers zijn Charlie Brown, Paradise, Up In Flames en Every Teardrop Is A Waterfall. En de samenwerking met Rihanna was zeker geen slecht idee , hoewel het in het begin wel wat wennen is.

Mylo Xyloto is een album die verdient gehoord te worden en ondanks de wat vreemde titel geaccepteerd moet worden als een frisse uitdaging van Coldplay die na mijn mening goed uitpakt.

Wil je hiermee zeggen dat iedereen dit nummer goed moet vinden? Degenen die dat niet vinden zijn bang een imago te verliezen?


Vernieuwend voor Coldplay is het zeker. De band heeft nog nooit zo geklonken. Of men dit wel of niet leuk vind heeft niets te maken met de waardering van de vernieuwing op zich. Het heeft te maken met de richting waarin de band zich vernieuwt. Als jou die wel ligt, geniet ervan. Anderen ligt het niet zo, jammer voor diegenen (waaronder ikzelf).

Zeg wat je wilt maar de gitaar op Up in Flames is zo heerlijk

De titel is ook niet waar de meeste mensen hier problemen mee hebben

Ik vind het wel grappig dat sommige mensen de samenwerking met Rihanna een onaanvaardbaar commercieële samenwerking vinden terwijl Coldplay even mainstream is en op die andere nummers van de nieuwe cd toch helemaal niet anders klinkt.

Gerrre, je mag van mij per direct de vuilnisbak in of zoek aub een site voor randdebielen op, dan kun je daar je frustraties kwijt.
Ik dacht dat, mod. Herman had gevraagd wat meer zinnige en inhoudelijke reakties te poneren, daar past deze reaktie niet bij. Je zit gewoon te "stoken'"!

Ik vind het grappig dat iemand die 0,5 sterren voor dit album geeft, het album dus slecht vindt, constant blijft terugkeren om zijn ongenoegen hierover te uiten.

Aan de andere kant: Je hebt wel een punt. Het nummer 'Princess of China' ligt qua gehoor en stijl in dezelfde lijn als de rest van de nummers. Toch had ieder andere onbekende zangeres hetzelfde kunnen toevoegen aan dit nummer als Rihanna. In die optiek kan ik mij voorstellen dat die 'commerciële' keuze voor een aantal hier als storend wordt ervaren.