Van Halen - A Different Kind of Truth (2012)

Om te beginnen ben ik zeer verheugd om weer de oude Van Halen te horen. Dit album klinkt wat mij betreft dan ook als de oude Van Halen, weliswaar in een nieuw jasje. Ik moet het album echter nog een paar keer luisteren, maar hij wordt steeds beter naar mate ik 'm meer luister. De achtergrond zang van Michael Anthony mis ik heel af en toe, maar dat maakt het album zeker niet minder.

Een klassieker zal ik dit album dan ook niet noemen, en ADKOT zal de eerste drie albums zeker niet gaan overtreffen, maar ik ben toch aangenaam verrast door de kracht en energie die van dit album uitgaat. Eddie's gitaarspel is erg goed, en eigenlijk zelfs ver boven verwachting. Ik heb de indruk dat ik minder fretboard tapping hoor dan vroeger, maar daar staat wat mij betreft tegenover dat hij meer facetten van zijn spel laat horen op ADKOT. De gitaarsound klinkt ongepolijst en krachtig, en ik krijg de indruk dat Eddie dit album met passie en plezier ingerspeeld heeft. In vergelijking met vroeger hoor ik Eddie wat vaker het Wah-wah pedaal gebruiken. En ook Eddie laat wederom horen dat hij naast een goede solo-gitarist, ook een zeer goed slag gitarist is, wat in zijn geval nogal eens onderschat c.q. ondergewaardeerd wordt.

David Lee Roth is technisch gezien geen zanger van bijvoorbeeld het kaliber Paul Rodgers, maar ik mag zijn stem wel altijd graag horen, en hij klinkt dan ook vertrouwt op dit nieuwe album van Van Halen. Geen oude Van Halen zonder David Lee Roth!

Het bas-spel van Wolfgang is erg goed, en met momenten zelfs technisch te noemen. Hij doet qua spel dan ook zeker niet onder voor Michael Anthony.

Aan het drumgeluid kan ik duidelijk horen dat we met Van Halen te maken hebben. Het drumgeluid van Alex blijft heel erg herkenbaar.

Ik ben elk geval tevreden met dit album. Mijn favoriete nummers zijn Tattoo (heeft een te gekke zware catchy gitaar-riff), China Town, Stay Frosty en Beats Working.
Stay Frosty doet inderdaad een beetje denken aan Ice Cream Man, maar ook aan Bottom's Up, en misschien ook een beetje aan La Grange (ZZ Top).

De bonus DVD bij het Deluxe album is ook erg leuk met onder andere akoestsiche uitvoeringen van Beautiful Girls en Panama

Mooie review.

Thanx!

Best een aangename verrassing, deze comeback-plaat van het doodgewaande Van Halen. De songs zijn energiek en levendig, lekker rauw geproduceerd ook. Vooral het gitaarwerk is om van te smullen. Het materiaal resulteert niet overal in even gedenkwaardige songs (You And Your Blues en Beats Workin' zijn bijvoorbeeld niet veel soeps), maar overwegend is de plaat de moeite waard.

Het heeft even geduurd, maar hier is dan mijn review.

De laatste keer dat ik zo naar een nieuw album heb uitgekeken, kan ik mij niet meer herinneren. Zo verschrikkelijk benieuwd of de oude magie met David Lee Roth weer gevonden kon worden. Vooropgesteld: ik ben een echte Van Halen fan. En ik heb zeker genoten van hun periode met Sammy Hagar en de 4 albums uit deze periode hebben genoeg moois opgeleverd (Aftershock, 5150, Mine All Mine, Dreams, Pound Cake). Zelfs het album met Gary Cherone kon ik nog wel waarderen en draai ik nog geregeld. Maar Diamond Dave, dat is andere koek. Grote bek. Ego zo groot als een vliegdekschip. Showman eerste klas. Charismatisch, grappig en zelfvoldaan. Maar altijd een goed verhaal. Vol met zelfspot en humor. En het allerbelangrijkste: de oude Van Halen bracht altijd een grijns op mijn gezicht. Van Dance the Night Away tot Unchained, van You Really Got Me tot Panama, er was altijd die onweerstaanbare magie van heerlijke rock met een knipoog.

En toen kwam A Different Kind Of Truth. Ergens die angst dat het een flop van jewelste zou worden. Eddie uitgeblust? Zouden de ego's van Diamond Dave en Eddie toch weer botsen? En kon Wolfgang zijn status wel aan? Had Alex er sowieso nog wel zin in? Het had heel erg fout kunnen gaan. Dan was het over geweest. Dan had zelfs de grootste diehard fan het opgegeven.

Tattoo is het eerste nummer en meteen de eerste single. Niet direct heel goed, niet heel slecht. Catchy riff, goede solo, maar niets opzienbarends. Leuke tekst, maar een beetje te makkelijk allemaal. 7/10

She's The Woman is het volgende nummer. En wat voor een nummer! Herkenbare riff, hard en strak maar met die karakteristieke vrolijke ondertonen. David valt vol zelfvertrouwen in. Daar komt de grijns. Direct. Heerlijke melodieuze solo die qua structuur wel wat weg heeft van Running with the Devil. Eddie speelt weer als vanouds, met lef, timing en de juiste mix van techniek en cool. 9/10

You And Your Blues. Heerlijk nummer wat rustig en bedrieglijk lichtvoetig begint, vol met verwijzingen naar andere bluesklassiekers. Maar het refrein is pakkend en een stuk harder. De achtergrond zang is ouderwets meerstemmig. De solo is kort en hevig, met een flinke dosis wah-wah. Outtro is weer Eddie zoals wij hem kennen. Freewheelend maar o zo strak. 9/10

Chinatown. Na drie nummer opwarmen gaat de band helemaal los. "Firing on all cylinders" zoals ze dat in de States plegen te zeggen. In volle vaart met een keiharde riff. Heerlijke mix van keiharde rock, gedreven zang en Dave volledig in zijn element. Afsluitend krijst en knalt Eddie er nog even met zijn 6 snarige monster op los. Een van de absolute prijsnummers. 10/10

Blood and Fire is een heerlijk vrolijk en nostalgisch nummer wat hun eigen weg terug lijkt te beschrijven. Dave weet zijn eigen signature publieksgroet "Look at all these people here tonight!" in te passen. Als hij halverwege vlak voor de gitaarsolo zachtjes maar zelfvoldaan je toespreekt: "Told ya i was coming back! Say you missed me! Say it like you mean it" dan komt die grijns weer als vanzelf. Ook in dit nummer is de band in topvorm met een heerlijke meerlaagse gitaarsolo. 9/10

Bullethead. Weer een echte knaller. De Atomic Punk van dit album. Hoezo te oud? Deze gasten kunnen nog rocken als de besten. Wolfie en Alex leggen de muurvaste ondergrond, Eddie en David doen de rest. 8.5/10

As is. Mijn absolute favoriete nummer. De drumintro werd altijd al live gebruikt om Panama in te leiden. Vanaf de eerste seconde grijpt dit nummer je bij de strot, schudt je heen en weer, hangt je ondersteboven en als je denkt dat je er bent, doen ze het gewoon nog een keer goed over. Dave roept tussendoor nog "This next part should really confuse things, let's stay focused!". Ben erg benieuwd hoe ze dit er live vanaf brengen. De gitaarsolo is agressief, hard en snel. In de outtro speelt Eddie als toetje nog wat prachtige tonen, om even aan te geven dat dit nummer misschien over is, maar dat er nog heel wat gaat komen. 10/10

Honeybabysweetiedoll. Funkrock Van Halen style. Een geintje van Eddie in het intro. De geluiden die je hoort lijken op een radio waarop naar de juiste frequentie gezocht wordt. Maar als je goed luistert, hoor je dat het Eddie is die deze geluiden uit zijn gitaar weet te toveren. Dan volgt het loeizware, zeer heavy intro. Heeft zelfs wel wat weg van Rage Against The Machine, maar dan met een onmiskenbaar Van Halen sausje. Hard maar cool. Dreigend, grommend en donker. En hoor ik daar een hond op de achtergrond. Een krijsende kat? Heerlijk groeinummer 9/10

The Trouble With Never. Het blijft maar doorgaan. Heerlijk rustig middenstuk, met een bijna hypnotiserende Dave. 8.5/10

Outta Space. Ook weer signature Van Halen. Direct pakkend, rockend en een onweerstaanbare hook. Gitaarsolo klopt ook hier helemaal. 9/10

Stay Frosty. Nog een van mijn favorieten. Bluesy intro met een rustig tokkelende Eddie in de begeleiding. Diamond Dave volledig in zijn element. Het akoestische deel maakt al snel plaats voor de versterkers en voor je het weet zit je met je voet mee te tappen. Bijzonder grappige tekst waarin er kwistig met oneliners en semiwijsheden gestrooid wordt. "If you wanna be a monk, you gotta cook a lotta rice!". Met zo'n tekst komt alleen Diamond Dave weg. Twee heerlijke solo's en een all-in afsluiting van ruim 30 seconden waarin ieder bandlid nog even mag laten zien wat hij kan. Heerlijk! 10/10

Big River. Wat moet ik hiervan zeggen. Kan er geen genoeg van krijgen. Catchy as hell. Gitaarslagwerk wat volledig klopt. Solowerk dat makkelijk in de buurt komt van het beste dat Eddie ooit gedaan heeft (Hot For Teacher, Mean Street). Nu al een echte Van Halen klassieker. 10/10

Beats Workin'. Is de koek dan eindelijk op? Nee, er is nog genoeg koek te verdelen. Waardig afsluiter van een topalbum. Prachtige melodieuze solo, vol met tempowisselingen en met mooi samenspel met de grote broer. 9/10

Zo! Dat was hem. Genieten geblazen! Iedereen die twijfelt: koop dit album. Niet alleen uit nostalgische overwegingen, maar gewoon omdat hij zo goed is. Doe het voor jezelf, je verdient het. En de boys hebben het gewoon geflikt. 4,5 sterren voor de nummers en een halfje erbij voor Eddie zijn kunsten. 5 sterren in totaal.

@Bollieblauw: geweldige recensie en I couldn't agree more!

Hoe vaker Neal Peart hier post dat 'ie meer had verwacht van de plaat/cd en dat Eddie z'n solo's niet afmaakt, hoe vaker er positieve reacties overheen komen

Marketing trucje

En Bollieblauw, lekkere review!

@ henk01; je gaat 'em echt nog wel goed vinden..net als richiedoom, die is ook om

@Bollieblauw: prachtige recensie!

Dank jullie allen! En verspreidt het woord! The Mighty Van Halen is back!

@Bollieblauw: Mooie review!

Nu nog hopen dat we Van Halen nog een keer live mogen zien in Nederland !

Vandaag op de koptelefoon geluisterd. De eerste 3 nummers knallen er wat mij betreft heerlijk in! Daarna gaat het toch echt wel wat minder worden allemaal. Hier en daar nog een uitschieter in positieve zin (As is, Blood & fire en Big river) maar de rest vind ik 'aardig' op z'n best. De muziek ligt het niet aan en ook niet aan de zang van Roth. Ik blijf gewoon echt goeie songs missen. In elk nummer zit wel iets (loopjes, bruggetjes, licks, riffs, solo's en zanglijnen) dat gaaf is alleen vind ik de nummers als geheel gewoon niet super. Toch wil ik positief blijven aangezien ik het spelplezier en de bevlogenheid die er vanaf spat geweldig vind! Zelfs de meest verstokte VH fan (Bollie?? ) had zoiets niet meer verwacht.

Ik ga in jouw recensie in een heelind mee VIELIP. Toch verhoog ik mijn stem, na diverse keren beluiseteren van 2 naar 3, maar dat ius dan het maximum, want ik weet dat ze veel beter kunnen

Zonder twijfel het beste album van Van Halen.

Dit album roteert al een tijdje in mijn cd-speler. Alle verwachtingen - zeker na de twijfelachtige single, die ik overigens best óke vind - worden overtroffen. Volgens mij heeft Van Halen nog nooit zo'n sterk album gemaakt. Alle voorgaande albums bevatten weliswaar een paar sterke songs, maar ook altijd stonden er mindere broeders op. Daarom zet ik niet snel een Van Halen-plaat in zijn geheel op. Maar deze wel. Alle nummers is het feest.

Geloof me, dat is bij deze ook het geval. Het is alleen een kwestie van persoonlijke smaak welke nummers dat voor een ieder zijn

Ik zou juist willen stellen, dat dit album geen zwakkere nummers bevat, in tegenstelling tot de eerdere albums van Van Halen. Zelfs de single "Tattoo" is een groeier. Ik herhaal mezelf (zie mijn uitgebreide review), maar dit een geweldige (hard)rockplaat en Van Halen waardig.

Ronald, wij spreken dezelfde taal. Ik heb mijzelf er gisteren op betrapt dat ik in de auto luidkeels Tattoo zit mee te zingen. De volumeswells aan het einde zijn ook weer typisch Eddie. Nog even laten horen wat je allemaal kan en het klinkt ook gewoon vet. Kan verder ook geen nummer bedenken dat ondermaats is.

Draai dan nog eens wat oudere albums van deze groep. Te beginnen bij hun debuut (beste album dat ze ooit hebben gemaakt) en ook Balance, dan kom je nog wel terug op je uitspraken.

Dat is toch raar, Neal Peart, volgens mij onderbouwen Bollieblauw en Ronald5150 prima waarom en hoe. Bovendien, lettend op de naam en foto van de heren, lijkt het me dat zij de albums wel kennen.
Ik ook en ik ben ook zwaar onder de indruk van dit album. Ik ben geen zwak nummer tegengekomen.
Een heerlijk positief album.

Oh, ik wil de vergelijking met Balance wel maken hoor:
Balance: Audi A6. Mooi merk, lekkere bak, maar er de blits mee maken? Nou nee.
ADKOT: Audi R8. Scheuren met die handel en onderweg nog wat lekkere chicks oppikken.

Hoogte punten Balance: Aftershock (fantastische rocker), Baluchitherium, Not Enough (als ik in de juiste stemming ben), The Seventh Seal, Can't Stop Loving You. Don't Tell Me
"Dieptepunten": Amsterdam (alleen een super riff, verder cliche heaven), Feeling (pathetisch Sammy geneuzel. We weten het wel Sammy. Je bent een gekwelde ziel in je hangmat met een tequila in je hand). Big Fat Money (WTF?), Deja Vu (zoetsappig en langdradig. Ed, waar blijft je solo?)

Hoogtepunten ADKOT: Alle, met een kleine min voor Tattoo.

Ik vind dit wel heerlijke discussies hoor, ben blij dat er zoveel over deze plaat gesproken wordt.

Een uitleg zou niet overbodig zijn

Ik ben een groot Van Halen fan en ken al hun albums op mijn duimpje. Dus mijn uitspraak is gebaseerd op ervaring en ik kom er dus zeker niet op terug. Hun debuut is absoluut fantastisch, maar het nummer "Little Dreamer" bijvoorbeeld vind ik niet sterk. Op elke opvolgende Van Halen plaat heeft mindere momenten. Ook die met David Lee Roth, maar ook die met Sammy Hagar. Hoewel Balance een prima plaat is (om die maar even specifiek aan te halen, aangezien je ernaar verwijst), staan er toch echt zwakke nummers op. "Can't Stop Loving You" is een typisch Sammy Hagar nummer, maar geen Van Halen nummer. Ik vind deze song verre van sterk. Hetzelfde geldt voor "Not Enough". Een mierzoete ballad waarvan ik me niet kan indenken dat Eddie Van Halen daar trots op is. Ik kan van elke Van Halen plaat wel mindere nummers opnoemen, over de plaat "Diver Down" nog maar te zwijgen (en die is toch echt met David Lee Roth). Maar volgens mij heb ik mijn punt wel gemaakt.

Sinnerman vat het volgens mij prima samen maar de conclusie is: mijn eerder getrokken conclusie blijft zoals die is.

@Bollieblauw: je slaat de spijker op z'n kop. Ik heb hier niets meer aan toe te voegen. Blij te lezen dat je net zo van ADKOT kan genieten als ik. Heb je de setlists en video's gezien van de huidige tour? De band klinkt fantastisch en ze varieren in de setlist en spelen oude paraltjes als "Outta Love Again", "Women in Love", "Girl Gone Bad" en "Hear About it Later". Kan niet wachten tot ze naar Europe komen. Keep our fingers crossed!

Girl Gone Bad is een absolute favoriet van mij. Voor mij nog maar een weekje en dan ga ik het allemaal live meemaken in de Mohegan Sun Arena. Ik hoop ook op veel nummers van het nieuwe album. En natuurlijk zou het fantastisch zijn als ze ook weer eens naar Europa zouden komen.

You lucky bastard! Geniet ervan, en we verwachten natuurlijk een uitvoerig verslag

Tsja, ik kan er persoonlijk niet bij dat je op dit album echt alle nummers boven gemiddeld vind maar goed, dat is puur persoonlijk. Na tig keer draaien kan ik nog steeds niks met nummers als Bullethead, Honeybabysweetiedoll, The trouble with never, Outta space en Stay frosty. Het is vlees nog vis. De rest is (dik) in orde.

Ben het met je eens Vielip, ook exact dezelfde nummers die ik ook minder vind, maar na tig keer draaien vallen ze bij mij juist best mee. Al vind ik Bullethead als enige nummer echt heel erg zwak...

Tsja, waarom zou je het eens zijn, je hebt ballbreaking Van Halen, namelijk hun eerste 4 albums en je hebt de light versie, alles wat daarna kwam. Als dit ook maar enigzins een terugkeer is naar de eerste 4 zou ik niet weten waar je het over eens zou moeten zijn.

Oei Vielip.

Stay Frosty is vintage Van Halen op zijn allerbest: Bluesey start, om acuut over te gaan naar een voluit rockend fuifnummer vol humor, om te eindigen met een soort van feestelijke finale. Veel beter zal je ze niet krijgen hoor. Een nummer met de teksten:
"Look beyond my Kung Fu fighting" en "If you wanna be a monk, you gotta cook a lot of rice!", daar moet je toch van houden?

Honeybabysweetiedoll heeft bij mij echt moeten groeien maar is echt een van de prijsnummers geworden. Die loodzware riff en grommende, krijsende uithalen van Eddie, met een bijna kroelende en onheilspellend fluisterende Diamond Dave eroverheen: de vuige "sex op een parkeerplaats" sfeer spat er vanaf! Dave wil zijn "Honeybabysweetiedoll" nu en geen seconde later.

Hoe je deze nummers vlees noch vis kan noemen is mij een raadsel.

Luister jij dan maar lekker naar de eerste vier VH albums! Ik weet wel dat je VH met Hagar niks vind maar het wordt zo langzamerhand een beetje truttig hoe je daar uiting aan geeft.

@Bollieblauw; Stay frosty is echt een slap aftreksel van Ice cream man. Echt te gezapig voor woorden. Ik kan er helemaal niks mee, vintage VH of niet. Dat zal me een zorg zijn. Dan vind ik Honeybabysweetiedoll sowieso al interessanter vanwege de, voor VH begrippen, aparte sound en benadering. Ik vind het nummer alleen niet echt 'af'. Het gaat alle kanten op behalve de goeie. Bullethead precies eender. Die nummers hadden nog wel een half uur doorgaan maar ik krijg nooit het gevoel dat het ergens toe leidt.

Zeer positieve nummer voor nummer-review:

Van Halen - A Different Kind Of Truth full album review track-by-track | MusicRadar.com

@Vielip: Bullethead gaat maar een kant op: raggen met die handel. Veel rechtlijniger dan dit nummer vind je ze denk ik niet snel. Maar ik kan mij voorstellen dat dat niet je cup of tea is.

Wel grappig dat je zo de vergelijking maakt met Ice Cream Man. Dat nummer vind ik weer te cheesy voor woorden en is voor mij het minste nummer van VH I

Stay Frosty!