Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Ik vinnut ook geen slecht album natuurlijk, want ik geef niet voor niets een 7 voor dit album.

De titeltrack vind ik echt geweldig en kan met het beste van Maiden ooit mee, verder vind ik Moonchild en het laatste nummer nog een mooi nummer.

En Can I Play With Madness vind ik ook nog een goed nummer en beter dan de meesten hem hier afschilderen of het niets is verder.

Nee, we moeten ieders mening respecteren, het is maar goed ook dat we niet allemaal hetzelfde zoeken in de muziek want dan waren we snel klaar toch ?

Ik vind deze ook hun beste, al komt 'Powerslave' steeds dichterbij. Die opener is heerlijk, net als 'Infinite Dreams'. Sommigen zeggen dat het niveau op het einde heel wat lager is, maar dat valt al bij al nog mee. Ik vind de laatste drie nummers toch ook zeer de moeite, vooral 'The Clairvoyant'. Het titelnummer is gewoonweg groots!

Ik vind dit echt een heel goed album.
Aleen erger ik me matenloos aan die syntersyser (Ik weet niet hoe je dat schrijft) Aan het begin van moonchild en dat is gewoon zonde want verder is het echt een geweldig nummer.

Nadat ik het eerste nummer van dit album voor het eerste hoorde zat ik al duimend te hopen dat ze dit niet bij meerdere nummers zouden doen en godzijdank ze gebruiken het verder gewoon als opvulling en daar heb totaal geen problemen mee.

Ik vind het nummer The Evil That Men Do en Can I Play With Madness zo geweldig goed.
Vooral dankzij die twee nummers komt dit album bij mij op 4*

En de hoes is ook nog eens mooi.

Je schrijft "synthesizer".

Maar wat is er nou zo erg aan dat intro?
Ik vind het juist gaaf! Past prima bij de sfeer van het nummer.

Toen de plaat uitkwam deden ook wel veel mensen moeilijk over die synths. Die geluiden waren er met Somewhere In Time overigens ook al.
Gelukkig zijn de tijden veranderd.

Ik vind die synths in het begin bij Moonchild juist ook een prima aanvulling in de overgang van het akoestische tokkel-intro naar de sneltreinbeuker die Moonchild uiteindelijk wordt. Het heeft iets dreigends vind ik op de één of andere manier.

1 van de betere maiden albums met powerslave en TNOTB ( die ik beiden net iets beter vind). Ik vind hem qua songs gelijkmatiger en beter dan Somewhere in time ( daar stond op de 2e helft toch wat middelmatigs op loneliness of long distance en deja vu bijvoorbeeld). Ik snap dat gedoe over Can I Play With Madness ook niet, ja het is catchy, maar bewust commercieel? ik geloof dat maiden altijd al up-tempo catchy meezingers heeft gemaakt , van run to the the hills naar 2 minutes , naar wasted years en dus ook CIPWM? . Niks mis mee , geeft het album wat vaart mee. Zeker niet het beste nummer , want dat zijn voor mij Moonchild, Evil that men do en clairvoyant.

Oh ja ik erger me een beetje aan dat ge oh-oh-oh de hele tijd in het titelnummer , dat verders wel zn momenten heeft.

Het titelnummer is imposant en weergaloos. Eén van de beste Maidensongs. Het instrumentale eind, met die weergaloze twin-lead op het eind is zooo mooi.

Het was mijn eerste volledige Maidenalbum, dus ook daarom heeft het een speciaal plekje in mijn hart.

Zonder enige twijfel het beste album van Maiden, en wellicht het beste album ooit gemaakt. Dat kan ook niet anders met zo´n titelnummer. 5/5

zelf vind ik het ietsje minder, Het titelnummer, Moonchild, en de Prophecy zijn uitstekend de rest is redelijk tot matig.

een goed album maar in mijn ogen kan het niet op tegen Somewhere in Time of Powerslave.

Op de somewhere back in time tour speelde Smith het synthesizer deuntje aan het begin op zijn gitaar. Vond ik toch echt gaver.

Eigenlijk de laatste clasic die ze gemaakt hebben, daarna ging het bergafwaarts met maiden.
The Evil that Men do en het titelnummer zijn de hoogtepunten, Moonchild en the Claivoyant mogen er ook zijn, de andere nummers zijn 13 in een dozijn en zo zouden er de jaren hierna nog vele volgen.
Heb hun show in Tilburg als headliner van de Monsters of Rock toe gezien en zal het ook nooit vergeten...wat een optreden!

Dit is inderdaad Maiden's laatste grote klassieker.
De albums die hierop volgden, lagen toch enkele klassen lager maar waren daarom niet slecht hoewel voor mij Virtual XI en Dance Of Death de minste albums uit hun discografie zijn.

Hmm The Prophecy heeft de minste stemmen gekregen? Hoewel het een nummer is dat niet meteen zo opvalt is ie de afgelopen jaren bij mij juist uitgegroeid tot een favoriet. Terwijl ik een Can I Play With Madness inmiddels iets te vaak gehoord heb. Neemt overigens niet weg dat dit een sterke single was destijds.

Ik vind dit waarschijnlijk het beste album met Bruce Dickinson. Stuk voor stuk sterke songs. De keyboards en de sporadische acoustische gitaren zorgen voor een sfeer die je niet zo vaak tegenkomt bij Maiden maar die me wel zeer goed bevalt. Jammer dat ze dit later niet wat meer uitgebouwd hebben. Dit zou met het vertrek van Adrian Smith te maken kunnen hebben.

Anyway het laatste echte goeie Maiden album in mijn ogen. Hierna had de band zeker nog zijn momenten, maar dit niveau zouden ze nooit meer bereiken. Punt.

Bij The Evil That Men Do lukt het door middel van het gitaarspel er extra emoties aan toe te voegen.
Het tempo lijkt net een standje lager te liggen.
Iron Maiden had alleen het nadeel dat ze met Wasted Years meer bekendheid kregen, waardoor een aantal oude fans het volgende album kritischer bekeken.
Dit is zeker nog een geslaagd album.
Het nivo werd voor mij vervolgens alleen nog maar met het nummer Fear Of The Dark

Wacht ff...dus jij schaart Infinite dreams onder de 13 in een dozijn nummers??

Infinite Dreams vind ik zelf één van Maiden's beste nummers, samen met het titelnummer het prijsbeest op deze klassieker.

Infinite Dreams is top 5 materiaal qua beste Maiden songs, wat een prachtnummer.

Absoluut!

Infinite Dreams is een enorm bazennummer

Ah oke, ik sta dus niet alleen in deze!

Ik vind die tempowisseling echt super, dan krijg je spontaan kippenvel. Net zoals op dat stukje bij Priest's A Touch of Evil ("YOU'RE POSSESSING ME!"), een van de weinig andere nummers die dat veroorzaken (bij mij). Maar het is wel de topper van de plaat samen met het titelnummer. Can I Play With Madness is bijvoorbeeld een super nummer, maar is een stuk minder spannend als die andere twee.

Ikzelf vind dan the Clairvoyant weer een van de beste Iron Maiden nummers ooit. Geweldige opbouw, heel volwassen sound, veel variatie, top!

The Clairvoyant is inderdaad ook fantastisch, met dat heerlijke basloopje aan het begin. En het refrein is echt heerlijk catchy, waar je wellicht spontaan van gaat springen.

Dickinson is niet één van mijn favoriete zangers en ook het gebeuk van McBrain vind ik helemaal niks.

Daar staan wel twee topgitaristen tegenover en een songwriter van jewelste.

Deze, Powerslave en Somewhere in Time vind ik dan ook echt zeer goede Maiden-platen, waar ik me dus het minst aan McBrain en Dickinson erger.

Het debuut blijft voor mij de sterkste Maiden-plaat ooit!

Vier maar liefst

Op deze plaat maar twee. Mijn lievelingsduo bij Maiden.

Janick Gers heb ik geen probleem mee, maar doe toch maar liever Murray/Smith.

Hij doelde op het feite dat je songwriter schreef, terwijl dat er toch echt vier zijn op dit album

oh ja dat, voor mijn gevoel was Harris toch altijd de grote lyricist. Hij had altijd van die literaire teksten. Rhyme of the Ancient Mariner, Seventh Son, Alexander the Great etc. etc.